IV SA/Wa 398/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezydenta Miasta W. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w W. (dzielnica [...]). Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Prezydent Miasta W.– po rozpatrzeniu wniosku B. J.– decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy terenu działki o numerze ewidencyjnym nr [...], obręb [...] położonej przy ul. [...] w W. (dzielnica [...]), dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz szamba szczelnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że teren zainwestowania obejmuje grunt w obszarze o przeznaczeniu LsV (grunty leśne) o powierzchni 0,3176 ha. Przedmiotowa działka w poprzednio obowiązującym Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. nr [...], poz. [...]) znajdowała się w obszarze O-54 o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta. W obszarze tym była dopuszczona zabudowa w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową i komunalną pod warunkiem pozbawienia ich statusu lasów ochronnych. W planie tym nie było jednak zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Organ podkreślił, że działka znajduje się na terenie obszaru W., dla którego opracowywany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 2001 r. zmieniająca uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1996 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. wyraził zgodę na przeznaczenie działki nr [...], obręb [...] (w wyniku podziału tej działki powstała m.in. działka nr [...] o powierzchni 0,3176 ha) na cele nieleśne: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą. Zdaniem organu, skoro zgoda wyrażona w powyższej decyzji Wojewody [...] dotyczy planu, który jest obecnie opracowywany, a nie do planu poprzednio obowiązującego, to nie ma ona znaczenia dla oceny przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na gruncie niniejszej sprawy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł B. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2011 r. Na skutek skargi B. J. na decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1012/11 uchylił zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w których skarżący wskazał, że dla działki sąsiadującej, o tych samych uwarunkowaniach co przedmiotowa działka, zostały ustalone warunki zabudowy. Zarzut ten wskazuje, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. w jednej sprawie traktowana jest jako zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, zaś w drugiej podobnej sprawie, za taką zgodę nie jest uważana. Tym samym organ nie wyjaśnił jednoznacznie, czy decyzja ta dotyczyła zgody na zmianę przeznaczenia wymienionych w nich gruntów rolnych i leśnych w związku z przystąpieniem do opracowywania projektu nowego planu dla Osiedla W. Po ponownym rozpoznaniu odwołania B. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej działki. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz wytycznych zawartych w wyroku z dnia 22 września 2011 r. organ wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. wydana została w związku z przystąpieniem do opracowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla W. Okoliczność tę potwierdził Zarząd Dzielnicy [...] W. w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...]. Jednocześnie organ podniósł, że uznanie, iż w niniejszej sprawie mogło dojść do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą prawną, wobec rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ dodał, że ocena prawidłowości wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla sąsiedniej nieruchomości nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. wywiódł B. J. Skarżący stanął na stanowisku, że obowiązujący do dnia 31 grudnia 2003 r. plan miejscowy dopuszczał realizację planowanej inwestycji, gdyż ustalono w nimi inny sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości niż leśny. Ustalenia tego planu w zakresie przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne są analogiczne do wyrażonej w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Zdaniem skarżącego decyzja ta wywiera skutki w przedmiotowym postępowaniu w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a dla przedmiotowej nieruchomości spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warunek ten jest spełniony pomimo, że zgoda nie została wydana do planu poprzednio obowiązującego, tylko w późniejszej procedurze planistycznej. Dalej, skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie wskazało w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia motywów, którymi kierował się przy wydaniu decyzji i dlaczego w podobnej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. traktowana jest jako zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w niniejszej nie. Brak powyższych wyjaśnień powoduje – w ocenie skarżącego – naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) oraz świadczy o nierespektowaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zasady, że wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organ w danej sprawie (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym koszty zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. wydaną przez Zarząd Dzielnicy [...] W. działający za Prezydenta W., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy terenu działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego oraz szamba szczelnego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organy zasadnie uznały, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji nie jest możliwe, z uwagi na niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy, w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Za grunty wykorzystywane na cele rolne i leśne, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Grunt jest wtedy gruntem leśnym, gdy figuruje jako taki w ewidencji gruntów. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: lasy, oznaczone symbolem – Ls i grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz, lub, w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacją gleboznawczą - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np. Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps - § 68 ust. 2 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia. Z akt administracyjnych wynika, że działka ew. nr [...] o powierzchni 3176 m² posiada użytek gruntu Ls V. Dowodzi to, że działka inwestycyjna wykorzystywana jest na cele leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc powyższe do treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uznać, że działka inwestycyjna nie znajduje się na terenie, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jednocześnie działka inwestycyjna nie jest objęta aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast objęta była poprzednio obowiązującym Miejscowym Planem Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. z [...] września 1992 r. został uchwalony w czasie obowiązywania ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1989r. Nr 17, poz. 99 ze zm.). Ustawa ta przewidywała sporządzanie założeń do planu oraz planów miejscowych sporządzanych jako plany ogólne i szczegółowe (art. 26 ust. 1). Plan z 28 września 1992 r. był planem ogólnym. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) uchyliła ustawę o planowaniu przestrzennym z 1984 r. i w miejsce planów ogólnych i szczegółowych, wprowadziła jeden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym odpadła możliwość sporządzenia obok miejscowego planu ogólnego, planu szczegółowego. W tak powstałej sytuacji w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że nie można było zawartych w nadal obowiązujących planach ogólnych, traktowanych obecnie jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, postanowień wskazujących na to, że będzie jeszcze dla danego terenu sporządzony plan szczegółowy, traktować jako norm prawnych tworzących rezerwy terenu pod ewentualną przyszłą regulację nowego planu (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2004r. OSK 714/04 Lex nr 164525). Również w wyroku z dnia 20 października 2000r. sygn. akt IVSA146/98 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony w życie przed uchwaleniem ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku nie może być tak interpretowany, aby umożliwiał istnienie "rezerwy terenu" pod realizację w odległej przyszłości zabudowy nie dopuszczając aktualnie zabudowy, pod którą teren w planie jest przeznaczony. Uchwała Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992r. w sprawie Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. w § 2 zaleciła Radom Dzielnic – Gmin Miasta W. sporządzenie i uchwalenie miejscowych planów szczegółowych dla obszarów ustalonych planem lub miejscowych planów ogólnych zagospodarowania przestrzennego Dzielnic – Gmin W. Dla obszaru objętego w Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. z dnia [...] września 1992 r. strefą O-54, w której to strefie znajduje się działka inwestycyjna, miejscowy plan szczegółowy nie został uchwalony. Z dniem 1 stycznia 1995 r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. z dnia [...] września 1992 r. dla obszaru strefy O-54 z mocy prawa stał się miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Dla obszaru O-54 w ramach ustaleń podstawowych przewidziano, że w obszarze tym dopuszcza się utrzymanie funkcji mieszkaniowej w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną. Jest to zapis ogólny planu. Jednocześnie w uwarunkowaniach i ograniczeniach wynikających ze specyfiki obszaru przewidziano, że plan dopuszcza pozbawienie statusu ochronnego lasów prywatnych na terenach W. i Z. w granicach wskazanych do objęcia planami miejscowymi (Ust. Ogólne Nr 4 pkt. B-8 i B-9). Plan dopuszcza realizację nowej zabudowy na w. wym. terenach na warunkach jak poniżej: - pozbawienia statusu lasów ochronnych, - sporządzenie uszczegółowionych planów miejscowych dla całości wskazanych terenów, - dopuszczenie realizacji jedynie budynków jednorodzinnych, wolnostojących na działkach nie mniejszych niż 1500 m², - utrzymanie terenów biologicznie czynnych na powierzchni nie mniejszej niż 75% powierzchni poszczególnych działek. Powyższy zapis dotyczy on lasów prywatnych na terenach W. i Z. w granicach wskazanych do objęcia planami miejscowymi (Ust. Ogólne Nr 4 pkt. B-8 i B-9). W dacie uchwalania Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. z dnia [...] września 1992 r. obowiązywała ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 11, poz. 79, ze zm.), która w art. 7 ust. 1 pkt. 1 stanowiła, że przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne można dokonać jedynie w ramach planów zagospodarowania przestrzennego gmin, miast oraz miast i gmin. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 czerwca 1994 r., sygn. akt IIIARN 38/94 (OSNP 1994/10/155) wyraził pogląd, że z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wymagana zgoda właściwych organów na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze powinna być wyrażona w toku przygotowania planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiada to obowiązującemu modelowi podziału kompetencji organów administracyjnych. Właściwy organ gminy jako gospodarz swego terenu decyduje (rozstrzyga) o kompleksowym kształtowaniu zagospodarowania przestrzennego na obszarze danej gminy i jeżeli uznaje, że określone tereny mają być przeznaczone na cele nierolnicze lub nieleśne, to powinien, dla wykonania swej kompetencji rozstrzygającej w przedmiocie planu miejscowego, uzyskać w zakresie zmiany przeznaczenia gruntów zgodę organów właściwych według przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W toku procedury uchwalania Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. z dnia [...] września 1992 r. brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgoda taka mogła być ewentualnie udzielona w toku procedury uchwalania szczegółowego planu miejscowego, ale do uchwalenia takiego planu nie doszło. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ustaliło, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., wyrażająca zgodę na zmianę przeznaczenia działki nr [...] z obrębu [...] na cele nieleśne, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, została wydana w związku z przystąpieniem do opracowywania nowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla W., nie zaś do obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. z dnia [...] września 1992 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. II OPS 1/10, wyraził pogląd, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust.3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W tej sytuacji, zasadnie Kolegium uznało w zaskarżonej decyzji, że wobec niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe. Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a., Sąd zauważa, że decyzja o warunkach zabudowy, na którą powołał się skarżący w toku postępowania administracyjnego została wdana w dniu [...] stycznia 2010 r., a zatem przed podjęciem uchwały z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. II OPS 1/10, w której Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust.3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych w związku z toczącą się procedurą planistyczną, nie jest wystarczająca do uznania spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwalającego na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.