IV SA/Wa 4/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant ref. staż. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz G. R. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.": - uchylił orzeczenie Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] sierpnia 2015 r., w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu przez cudzoziemkę - p. G. R., obywatelkę Federalnej Demokratycznej Republiki [...] - i zakazał ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 6 miesięcy, - utrzymał w mocy kwestionowany akt w zakresie zobowiązania Cudzoziemki do powrotu. Uzasadniając decyzję, organ odwoławczy przywołał m.in. następujące uwarunkowania prawne i faktyczne sprawy: - podstawą wydania decyzji organu I. instancji było przekroczenie przez Cudzoziemkę granicy Rzeczypospolitej Polskiej, niezgodnie z obowiązującymi przepisami wobec treści art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.), - w odwołanie Cudzoziemka wyjaśniała m.in., że przebywa w Polsce od 5 lat, przyjechała w celu podjęcia pracy oraz wiąże z Polską swoją przyszłość, poprzez złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE; wskazywała, że udała się z grupą przyjaciół na wycieczkę promem do Szwecji, sądząc, że złożywszy w ustawowym terminie wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce i posiadając paszport może podróżować poza granice Polski; sądziła, że skoro dokumenty świadczyły, że przebywał w Polsce legalnie i nie musiała opuszczać jej terytorium to uprawniały ją one do przekroczenia granicy Polski i odbywania podróży w ramach Unii Europejskiej; podała, że w drodze powrotnej została zatrzymana przez funkcjonariuszy Straży Granicznej; podkreśliła, że nie miała zamiaru naruszać przepisów, a jej sytuacja, w wyniku wydania decyzji o nakazie powrotu, będzie bardzo trudna, - zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa; art. 318 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu, - 17 sierpnia 2015r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej przeprowadzili kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w jej trakcie Cudzoziemka okazała ważny dokumentu podróży oraz kartę pobytu, wydaną przez Wojewodę [...] z terminem ważności od 19 marca 2014 r. do 15 lipca 2015 r.; w związku z powyższym w dniu kontroli przekroczyła ona granicę Polski, niezgodnie z obowiązującymi przepisami, przypływając promem ze [...]; z uwagi na powyższe organ I. instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu i w tym samym dniu wydał decyzję w tym przedmiocie; Cudzoziemka została przesłuchana do protokołu i zeznała, że przebywa i pracuje w Polsce od 5 lat; 16 sierpnia 2015 r. udała się, wraz z grupą znajomych z pracy, promem z [...] do [...] ([...]), bez zejścia na ląd; z jej wyjaśnień wynikało, że nie była świadoma, że do przekroczenia granicy potrzebny jest zarówno paszport, jak i ważna karta pobytu, - organ odwoławczy ustalił, ze Cudzoziemka przebywa w Polsce od 2 sierpnia 2011 r. na podstawie kolejno udzielanych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony; 24 lutego 2014 r. udzielono jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 15 lipca 2015 r.; 14 lipca 2015 r. Cudzoziemka wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy, które zostało jej udzielone 11 września 2015 r., z terminem ważności do 15 stycznia 2017 r., z uwagi na wykonywanie pracy, - z ustaleń organu I. instancji wynika jednoznacznie, że 17 sierpnia 2015 r. Cudzoziemka przekroczyła granicę [...]-[...], nie posiadając ważnej karty pobytu, a zatem niezgodnie z obowiązującymi przepisami; zgodnie z art. 23 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży oraz ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; Cudzoziemka przekroczyła granicę posiadając jedynie ważny paszport, wypełniając tym samym przesłanki, określone w art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, - w związku z powyższymi ustaleniami oraz brzmieniem obowiązujących przepisów, wydanie wobec Cudzoziemki decyzji o zobowiązaniu jej do powrotu było obligatoryjne, - zbadano, czy wobec Cudzoziemki zachodzą przesłanki m.in. z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: - posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub - udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub - udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub - jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub - przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub - udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub - posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub - jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub - może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub - może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub - może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub - przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170 ustawy o cudzoziemcach, - nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach); z okoliczności sprawy oraz treści zeznań Cudzoziemki nie wynika, że jej powrót do kraju pochodzenia stanowi zagrożenie dla jej życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego; od kilku lat przebywa ona w Polsce, lecz jej pobyt jest związany wyłącznie z wykonywaniem pracy; w związku z tym, wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, nie stanowi ingerencji w jej życie rodzinne lub prywatne, podlegające ochronie; w odwołaniu Cudzoziemka nie powołała też żadnych okoliczności, świadczących o występowaniu podstaw do udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub na pobyt tolerowany; z materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, nie wynika, aby w chwili obecnej wobec Cudzoziemki zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, uniemożliwiające wydanie wobec niej decyzji o zobowiązaniu jej do powrotu, - odnosząc się do odwołania wyjaśniono, że nieświadomość Cudzoziemki, co do przekroczenia granicy Polski, niezgodnie z obowiązującymi przepisami, nie stanowi okoliczności, mogącej wpłynąć na niniejsze rozstrzygnięcie; także fakt kilkuletniego, jej legalnego pobytu na terytorium Polski nie może wpłynąć na uchylenie zaskarżonej decyzji organu I. instancji. W skardze zarzucono naruszanie przepisów - postępowanie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 8, 9 oraz 10 § I K.p.a., poprzez niezapewnienie Skarżącej czynnego udziału we wszczętym z urzędu postępowaniu i podjęciu wszystkich czynności; chodzi w szczególności o zatrzymanie, przesłuchanie Cudzoziemki, wydania zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także wydaniu decyzji zobowiązującej do powrotu w ciągu jednego dnia bez umożliwienia stronie ustosunkowania się do podstaw wszczętej wobec niej kontroli, jak też zebranego materiału dowodowego, - art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, a tym samym jego nierozpoznanie, a ponadto nieuwzględnienie, że w momencie kontroli przed Wojewodą [...] toczyło się postępowanie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy Skarżącej, a także nieuwzględnienie złożonych przez nią wyjaśnień w trakcie przeprowadzanej kontroli o jej sytuacji rodzinnej, - prawa materialnego: - art. 108 ust. 1, art. 288 i art. 289 ust. 1 w związku z art 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji również nieprawidłowe zastosowanie wobec przyjęcia, że złożenie w terminie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy nie jest wystarczające do przyjęcia legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Polski, a co za tym idzie, że w sprawie zachodziły przesłanki do uznania pobytu za nielegalny i w konsekwencji wydanie decyzji zobowiązującej do powrotu; - art 108 ust. 1, art. 288 i art. 289 ust. 1 w związki z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji również nieprawidłowe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że złożenie w terminie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy nie jest wystarczające do przyjęcia legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Polski, a co za tym idzie, że Skarżąca w takim przypadku naruszyła przepisy dotyczące wjazd i pobytu na terytorium RP. Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W dodatkowym piśmie procesowym (k. 93-96) potrzymano zarzuty skargi. W trakcie rozprawy (k. 104), substytut, ustanowionego Pełnomocnika cudzoziemki (adwokata), oświadczył, że według informacji, uzyskanych od Pełnomocnika, postępowanie w sprawie o zezwolenie na czasowe zamieszkanie zakończyło się pozytywnie dla Skarżącej i przebywa ona obecnie na terenie Polski legalnie, na podstawie tego zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd uwzględnił skargę albowiem zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, w następstwie jego nieprawidłowej wykładni, co skutkowało także brakiem właściwego wyjaśnienia istotnej w sprawie okoliczności formalnej. Dla prawidłowego odczytania treści normatywnej art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach należy mieć na uwadze następujące warunkowania formalnoprawne. Wskazana regulacja stanowi w stosunku do cudzoziemców przepis o charakterze sankcyjnym (represyjnym). Stanowi przesłankę wydalenia cudzoziemca osobną, w stosunku do zakreślonych art. 302 ust. 1, w pkt 1 do 9,. Uwzględniając represyjny charakter przepisu, przy dokonywaniu jego wykładni, należy szczególnie wnikliwie rozważyć warunki jakie muszą być spełnione, aby dana norma znalazła zastosowanie przy uwzględnieniu, że prawodawca ustanawiając ją, kierował się względami racjonalnymi. Wobec treści normatywnej art. 303 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach należy odnotować, że wyrażona w rozważanym przepisie norma represyjna może znaleźć zastosowanie wyłącznie w stosunku do cudzoziemców innych niż przebywający na terenie Polski, jako rezydenci długoterminowi lub na podstawie zezwolenia na pobyt stały. Z kolei - gdy chodzi o osoby przebywający na terenie Polski nielegalnie - zastosowanie do nich znajdą obligatoryjne przesłanki wydalenia, zakreślone art. 302 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o cudzoziemcach - samo więc nielegalne przekroczenie także granicy nie ma tu kluczowego znaczenia (pociąga jedynie następstwa w kwestii określenia terminu wykonania decyzji). W takiej sytuacji wymaga rozważenia, czy można przypisać racjonalnemu prawodawcy wolę ustanowienia normy sankcyjnego obligatoryjnego wydalenia, w przypadku każdego cudzoziemca, który wprawdzie może przebywać na terenie Polski legalnie, lecz podstawą ku temu jest np. zezwolenie czasowe, wiza bądź inny tytuł pobytu (np. w myśl art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach) a przekroczył granice z naruszeniem przepisów. Nie może budzić wątpliwości, że wolą prawodawcy, wobec jasno wyrażonych reguł odstępstw, było objęcie stosunkowo dotkliwą sankcją administracyjną czynu polegającego na nie zachowaniu reguł przekraczania granicy państwa przez cudzoziemców, których status pobytowy nie został uregulowany stabilnie, gdy chodzi o dopuszczalny czas przebywania. Przyjęcie tego rodzaju reguł - stosunkowo dotkliwe sankcje administracyjne wobec naruszenia zasad przekroczenie granicy dla cudzoziemców o niestabilnym statusie pobytu - mogło znajdować uzasadnienie względami troski o porządek i bezpieczeństwo publiczne w kontekście skutecznej kontroli ruchu granicznego. Wątpliwości budzi jednak kwestia, czy wskazane sankcje mają znaleźć także zastosowanie w sytuacji, gdy naruszenie reguł ruchu granicznego wynika wyłącznie z uchybień formalnych (np. brak dokumentu, na który cudzoziemiec czekał, wobec złożenia wniosku) a okoliczności sprawy nie wskazują aby zamiarem cudzoziemca mogło być nielegalne przekroczenie granicy, w celu obejścia prawa. Nie ma podstaw do przyjęcia, aby prawodawca przewidywał zastosowanie wskazanej sankcji także w tego rodzaju przypadkach. W analizowanym przepisie nie zawarto wprawdzie expressis verbis zastrzeżenia, że chodzi o celowe, nielegalne przekroczenie granicy. Nie sposób jednak wnosić, aby – w intencji prawodawcy - także inne przypadki były objęte sankcją w postaci wydalenia. Analogiczny pogląd był już zresztą wyrażony w judykaturze (tak wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Wa 6/16). W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane przez organ, że do nielegalnego przekroczenia granicy doszło wobec niewiedzy Cudzoziemki. Jak wyjaśniała, a organ administracji tego nie podważał, nie była ona świadoma, że dokumenty, stanowiące podstawę legalnego przebywania na terenie Polski (potwierdzenie złożenia kolejnego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy w myśl art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) nie są wystarczające, jako podstawa przekraczania granic wewnętrznych w Unii Europejskiej. Wobec złożenia stosownego wniosku w stosunku do Cudzoziemki toczyło się przy tym postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia. W jego trakcie przedwczesnym byłoby orzekanie w przedmiocie nakazu opuszczenia Polski. W sytuacji gdy Cudzoziemka, w następstwie toczącego się już na dzień przekroczenia granicy postępowania, otrzyma ostatecznie brakujący dokument (tu zezwolenie na pobyt) jego brak może być traktowany, jako nieistotne uchybienie, chyba że okoliczności sprawy wskazywałyby na świadome – zamierzone, naruszenie reguł ruchu granicznego. Organ odwoławczy przywołał wprawdzie okoliczność uzyskania przez Cudzoziemkę kolejnego zezwolenia na pobyt. Nie wskazał jednak, czy decyzja w tym przedmiocie jest ostateczna. Z kolei, obecny na rozprawie w Sądzie, substytut pełnomocnika cudzoziemki wskazywał, że przebywa ona na terytorium Polski legalnie. Kwestia ta ma natomiast kluczowe znaczenie gdy Cudzoziemce nie sposób przypisać celowego naruszenia reguł przekraczania granic Polski, w kontekście możliwości zastosowania sankcji, w przypadku wskazanym w art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Niedokonanie przez organ odwoławczy ustaleń w tym istotnym zakresie, w następstwie wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki wydania decyzji o wydaleniu, stanowi o naruszeniu przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 7 i 77 K.p.a.), mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast nie są zasadne pozostałe zarzuty skargi, z następujących względów: - nie naruszono przepisów postępowania, gdy chodzi o obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy w kontekście okoliczności faktycznych przekroczenia granicy przez Cudzoziemkę; nie są one w istocie sporne; bez znaczenia w tym kontekście musi być, podnoszona w skardze kwestia, przeprowadzenia postępowania przed organem I. instancji w ciągu jednego dnia, - chybiony są wywody, gdzie podkreśla się, że pobyt Cudzoziemki na terenie Polski był legalny wobec złożenia w stosownym terminie wniosku o kolejne zezwolenie; okoliczność ta jest bez znaczenia, gdy chodzi o ocenę, że w istocie przekroczenie granicy było nielegalne; jak trafnie wskazał organ odwoławczy, Cudzoziemka - na dzień przekraczania granicy - nie dysponowała wymaganymi dla tego celu dokumentami, - trafnie wywiódł organ, że sama okoliczność wspierania przez Cudzoziemkę rodziny za granicą, będącej w trudnej sytuacji ekonomicznej, nie może stanowić podstawy objęcie ochroną międzynarodową w formie przyznania zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych ani zgody na pobyt tolerowany; trudna sytuacja ekonomiczna samego cudzoziemca bądź jego rodziny nie może stanowić samodzielny podstawy dla żądanie legalizacji pobytu danej osoby na terytorium suwerennego państwa. Sąd, rozpoznając sprawę w kontekście zarzutów skargi ani też z urzędu, nie dopatrzył się innych niż wskazane wyżej uchybień przepisom postępowania bądź prawa materialnego, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie z obrotu zaskarżonego aktu. Sąd nie uwzględnił wniosku Cudzoziemca o wydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania przed organami administracji, co generalnie dopuszcza art. 145 § 3 Brak bowiem ku temu przesłanek - Cudzoziemiec nielegalnie przebywał na terenie Polski, jak i przekroczył jej granice. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzone koszty składają się: kwota 300 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.