IV SA/Wa 4/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2020 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. A., P. A. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie : miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Rady Miasta [...] w dniu [...] listopada 2011 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. K. W. i P. A. wezwaniem złożonym [...] sierpnia 2019 r. wystąpili do Rady Miasta [...] o usunięcie naruszenia ich interesu prawnego ww. uchwałą z [...] listopada 2011 r. Następnie w dniu [...] października 2019 r. K. W. i P. A. wystąpili ponownie do Rady Miasta [...] z wnioskiem o usunięcie naruszenia ich interesu prawnego ww. uchwałą. W związku brakiem udzielenia odpowiedzi przez organ na powyższe wezwania, w dniu 4 grudnia 2019 r. K. W. i P. A. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została złożona w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506), który stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego (ust. 1). Powyższe brzmienie przepisu nadane zostało na mocy art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). W niniejszej sprawie, z uwagi na datę wydania skarżonej uchwały (tj. 17 listopada 2011 r.), zastosowanie ma jednak przepis intertemporalny określony w art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r., stanowiący, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie ma przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r., uzależniający możliwość zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego, od uprzedniego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia. Należy zauważyć, że wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 usg, jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy lub zarządzenia organu wykonawczego gminy pod względem ich zgodności z prawem. Niedopuszczalne jest natomiast traktowanie tego wezwania jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby wezwanie znaczenia prawnego. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 usg, przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie (por. postanowienia NSA: z 12 lutego 2013 r., II OSK 227/13; z 6 lipca 2012 r., I OSK 1516/12; z 13 marca 2012 r., II OSK 596/12; z 2 czerwca 2011 r., I OSK 895/11; z 11 maja 2011 r., II OSK 744/11; z 3 marca 2011 r., II OSK 202/11; z 13 stycznia 2011 r., II OSK 2488/10; z 25 maja 2009 r. II OSK 769/09; z 16 grudnia 2008 r. II OSK 552/08, postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02). Z akt niniejszej sprawy wynika, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 października 2019 r. jest kolejnym wezwaniem skarżących skierowanym do tego samego orangu na podstawie art. 101 ust. 1 usg. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 sierpnia 2019 r., na które organ nie udzielił odpowiedzi. W związku z powyższym, mając na uwadze art. 53 § 2 w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r., skargę należało wnieść w terminie 60 dni od daty wniesienia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione przez skarżących nie skutkowało zatem ponownym otwarciem terminu do wniesienia skargi. Pismo z 28 października 2019 r. miało charakter wtórny i nie ma znaczenia dla oceny, czy w sprawie wyczerpano środki zaskarżenia i zachowano termin do wniesienia skargi do sądu. Powyższe oznacza, że w sprawie istotne było złożenie pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na które organ nie udzielił odpowiedzi. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że termin do wniesienia skargi na uchwałę z dnia 17 listopada 2011 r. należało liczyć od daty wniesienia pierwszego wezwania tj. od dnia 20 sierpnia 2019 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie, zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 21 października 2019 r. Tym samym należało uznać, że skarga złożona 4 grudnia 2019 r. została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 2 ppsa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, odrzucił skargę, jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.