IV SA/Wa 402/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...],[...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów – oddala skargę – Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez "E" Sp. z o.o. z siedzibą w C. jest decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] ([...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. (znak: [...] o odmowie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów na działce nr ew. [...] zlokalizowanej w miejscowości C., gmina C. z uwzględnieniem odzysku, zbierania i transportu odpadów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W związku z zamiarem prowadzenia stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, która ma być zlokalizowana w miejscowości C. na działce o nr ew. [...], "E. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości C. [...], złożyła w dniu 18 maja 2010 r. wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów. Mając na uwadze zakres ww. żądania oraz treść art. 31 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o odpadach, strona przedłożyła stosowną dokumentację wnioskową w celu uzyskania jednej decyzji tj. pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Następnie organ wskazał, iż wymagania, które musi spełniać wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów definiuje przepis art. 18 ust 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r., nr 39, poz. 251 ze zm.). W świetle obowiązującego aktualnie stanu prawnego, ustalenie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, wymagało zgromadzenia kompletnych danych, w tym danych będących w posiadaniu innych urzędów, tj. aktu prawa miejscowego - Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C.. Przekazana przez Wójta Gminy C. dokumentacja jednoznacznie wskazuje, że zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. oraz Uchwałą Rady Gminy C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., działka o nr ew. [....], czyli działka na której ma być zlokalizowana stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, przeznaczona jest w całości pod zabudowę mieszkaniową, a na terenie tym dopuszczalna jest lokalizacja nieuciążliwych usług i rzemiosła usługowego, do których nie można zaliczyć działalności polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Zgodnie z § 6 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C., pod pojęciem nieuciążliwych usług zdefiniowano obiekty wolnostojące lub wbudowane, służące szeroko rozumianej funkcji usługowej - stosownie do ustawy prawo ochrony środowiska - nie zaliczane do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz spełniające wymogi właściwe dla podstawowego przeznaczenia terenu. Minister wskazał, że działalność wnioskodawcy tj. prowadzenie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na działce o nr ew. [...], nie może być traktowana jako nieuciążliwa usługa. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., (Dz. U. nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz. 202, ze zm.). Nadto, zdaniem Ministra, w świetle § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. nr 143, poz. 1206 ze zm.), wyjaśnienia wymaga kwestia sposobu zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczenia ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko wskazana przez wnioskodawcę. W dokumentacji wnioskowej strona wskazuje, że całe podłoże jest utwardzone kostką brukową o grubości 8 cm, nie odnosząc się w żaden sposób do obligatoryjnego warunku zachowania szczelności podłoża. Utwardzenie podłoża kostką brukową nie może być traktowane jako spełnienie warunku zachowania szczelności podłoża, albowiem nie gwarantuje, że powstające ścieki przemysłowe nie będą przedostawały się do gruntu, poprzez "szczeliny" pomiędzy kostkami tworzącymi podłoże. Minister wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 3 ww. ustawy o odpadach, właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w przypadkach określonych w przepisach o ochronie środowiska lub jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami: (pkt 1) mógłby powodować zagrożenie dla zdrowia, życia ludzi lub środowiska, (pkt 3) jeżeli jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Przepis art. 18 ust. 3 ustawy o odpadach wskazuje sytuacje, w których organ ma obowiązek odmówić wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, a powołane w tym przepisie przesłanki zachodzą w przedmiotowej sprawie. Wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów, w sytuacji, gdy sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa materialnego stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Zdaniem Ministra, nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że dowody przyjęte w sprawie przez organ I. instancji są niespójne i budzą wątpliwości. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. jest aktem prawa miejscowego, który bezsprzecznie obowiązuje. Organ odwoławczy stosuje przepisy powszechnie obowiązujące, nie ocenia zaś okoliczności wprowadzenia (bądź nie) zmian do treści przedmiotowego aktu prawa miejscowego. Zdaniem Ministra nieuzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 77 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a."]. Organ I. instancji nie tylko w pełni przeanalizował materiał dowodowy, czyniąc tym samym zadość wymaganiom prawa, lecz także wystąpił do innego organu (Wójta Gminy C.) o przekazanie informacji będących w jego posiadaniu. Końcowo Minister zauważył, iż decyzja N. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., na którą powołuje się strona, dotyczyła zupełnie innego zamierzenia inwestycyjnego, dla którego toczyło się oddzielne postępowanie administracyjne zakończone wydaniem stosownej decyzji. W przedmiotowym postępowaniu decyzja Starosty nie może być traktowana jako decyzja, o której mowa w art. 40 ust. 2 ww. ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, czyli jako pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego - stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W skardze na ww. decyzję "E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. wniosła o jej zmianę poprzez jej uchylenie z uwzględnieniem wniosku Spółki o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w C.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, czego wynikiem jest niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy; a wręcz przeinaczanie faktów z niekorzyścią dla przedsiębiorcy, -107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie Spółce przesłanek jakimi kierował się organ wydając przedmiotową decyzję, w szczególności, przez nieuwzględnianie w uzasadnieniu decyzji dowodów, jakie przedstawiła Spółka, w toku postępowania. W motywach skargi wskazano w szczególności, że zapis w planie miejscowym dopuszcza wszelkie działania inwestycyjne, co potwierdziły stosowne decyzje wydane przez Starostwo Powiatowe w N., jako organ uprawniony do wydania decyzji. Na powyższe decyzje nie złożył zażalenia Wójt, pomimo, że miał takie prawo - tym samym potwierdził zgodność ww. decyzji z rzeczywistością. Odnośnie kwestii negatywnego oddziaływania odpadów na środowisko skarżąca Spółka podniosła, że kostka brukowa jest nawierzchnią a nie podłożem. Udokumentowane podłoże jest wykonane z betonu hydroszczelnego na bazie przemiału szkła, co stanowi jedną z metod recyklingu szkła udokumentowaną podczas kontroli WIOŚ. Zastosowanie bezfazowej kostki brukowej stanowiło wykonanie nawierzchni umożliwiającej bezinwazyjne posadowienie maszyn i urządzeń na betonowym podłożu (beton klasy B-25). Skarżąca Spółka wskazała, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę złożonego do akt administracyjnych sprawy Raportu z dnia 30 listopada 2010 r. o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dokument ten jednoznacznie stwierdza, że inwestycja w przedmiocie stacji demontażu pojazdów nie będzie powodowała jakichkolwiek negatywnych oddziaływań na ludzi, środowisko gruntowo - wodne, powietrze i klimat akustyczny, szatę roślinną i świat zwierzęcy, dobra kultury czy wreszcie krajobraz lokalny. Spółka prowadzi działalność polegającą na demontażu odpadów z wykorzystaniem zakładu przetwarzania odpadów, co - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 39b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu na oddziaływanie na środowisko - jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro organy administracji zezwoliły Spółce na prowadzenie tego rodzaju działalności na ww. terenie, nasuwa się pytanie na jakiej podstawie te same organy odmawiają skarżącej rozszerzenia działalności o stację demontażu pojazdów, zważywszy, że działalność ta została sklasyfikowana przez ww. rozporządzenie w identyczny sposób jak demontaż odpadów (§ 2 ust. 1 pkt 39a). W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, natomiast argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy kwestia sporna sprowadza się do oceny zasadności odmowy wydania przez właściwy organ wnioskowanego przez skarżącą pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji w świetle - mających w sprawie zastosowanie - przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. t.j. z 2007 r., nr 39, poz. 251 ze zm.). Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o odpadach, wytwórca odpadów, który odzyskuje, unieszkodliwia, zbiera lub transportuje odpady, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzająca program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, z zastrzeżeniem ust. 2. Wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 1, we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów lub decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest obowiązany uwzględnić wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na odzyskiwanie, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów (ust. 2 art. 31). Mając na względzie wskazaną możliwość, wynikającą z art. 31 ww. ustawy o odpadach strona złożyła stosowną dokumentację wnioskową w celu uzyskania jednej decyzji, tj. pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Wymagania, które musi spełniać wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów określa art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Przepis art. 18 ust. 3 stanowi natomiast, iż właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w przypadkach określonych w przepisach o ochronie środowiska lub jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 3 zostało zmienione przez art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 28, poz. 145) z dniem 12 marca 2010 r. Jak wynika z wniosku skarżącej Spółki przedmiotowa inwestycja zlokalizowana ma być w miejscowości C. na działce nr ew. [...]. Teren działki objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 32, poz. 982). Działka nr ew. [...] przeznaczona jest w całości pod zabudowę mieszkaniową (oznaczoną na rysunku Planu symbolem MN). Zgodnie z § 25 ust. 1 Planu dla terenu zabudowy mieszkaniowej, oznaczonego w Planie MN, ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na terenach zabudowy mieszkaniowej dopuszcza się lokalizację nieuciążliwych: usług i rzemiosła usługowego (ust. 2 pkt 1). Z kolei w myśl § 6 pkt 7 Planu przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć u obiekty usługowe wolnostojące lub lokale wbudowane, służące szeroko rozumianej funkcji usługowej, stosownie do ustawy - Prawo ochrony środowiska nie zaliczane do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz spełniające wymogi właściwe dla podstawowego przeznaczenia terenu. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stacje demontażu pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz. 202 ze zm.) zaliczane są do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Analogicznie, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 39a, stacje demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji kwalifikowane były w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). Wobec powyższego zapisu, bezsprzecznym pozostaje fakt, że działalność polegająca na prowadzeniu stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na działce o nr ew. [...] nie stanowi nieuciążliwej usługi bądź rzemiosła usługowego, w rozumieniu § 6 ww. uchwały Rady Gminy C.. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie - mając na względzie opinię Wójta Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz treść art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach - prawidłowo uznały, iż wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem skarżącej Spółki, tj. udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, zlokalizowanej w C. na działce nr ew. [...], stanowiłoby naruszenie przepisu prawa materialnego. Mając na względzie zarzuty skargi zauważyć należy, że zgodnie z art. 40 ust. 2 ww. ustawy z dnia z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, pozwolenie na wytwarzanie odpadów może być wydane po uzyskaniu wymaganego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, z wyłączeniem nowo zbudowanych lub przebudowanych obiektów budowlanych, zespołów obiektów lub instalacji, do których ma zastosowanie art. 76 ustawy - Prawo ochrony środowiska (...). Zdaniem skarżącej Spółki, wypełnienie normy wskazanej powyższym przepisem stanowi złożona do akt administracyjnych sprawy decyzja Starosty N. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Wyjaśnić należy, że przedmiotowa decyzja, dotyczy udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w związku z prowadzeniem działalności w zakresie wytwarzania odpadów powstających podczas eksploatacji instalacji do odzysku zużytych źródeł światła oraz prowadzeniem zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z uwzględnieniem odzysku, zbierania i transportu odpadów, czyli przetwarzania odpadów na urządzeniach systemu typu UDUL. Zatwierdzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie dotyczyła działalności polegającej na prowadzeniu stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lecz działalności polegającej na przetwarzaniu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, na co skarżąca Spółka uzyskała stosowną decyzję, wydaną w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że przedmiotowa decyzja dotyczy spełnienia obowiązku określonego w art. 40 ust 2 ww. ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Odnosząc się do zarzutu skargi, że na terenie działki o nr ew. [...] zlokalizowanej w C. skarżąca Spółka prowadzi działalność sklasyfikowaną zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 45 lit. a ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, tj. zakład przetwarzania w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, w którym przetwarzany jest zużyty sprzęt zawierający substancje i preparaty niebezpieczne, zauważyć należy, że wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów w związku z prowadzeniem tej działalności było objęte odrębnym postępowaniem administracyjnym. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania ww. pozwolenia niezgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa miejscowego nie stanowiła obligatoryjnego warunku odmowy wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, bowiem warunek ten, jak już wyżej wskazano, wprowadzony został art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 roku Nr 28 poz. 145) z dniem 13 marca 2010r. W istocie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by Minister odniósł się do złożonego do akt administracyjnych sprawy "Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z dnia 30 listopada 2010 r. Uchybienie to, wynikające z naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a., nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Niezależnie bowiem od ocen zwartych w ww. Raporcie, o odmowie wydania wnioskowanego pozwolenia przesądziła treść art. 18 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy o odpadach oraz zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. obowiązującego od dnia 3 marca 2004 r. na terenie przedmiotowej działki. Mając na względzie wszystko powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.