IV SA/Wa 403/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] o wymierzeniu A. S. kary pieniężnej w wysokości dwudziestu tysięcy złotych za to, że będąc armatorem statku [...] o długości całkowitej większej niż 10 m w dniach od [...] do [...] października 2007 r. prowadziła połowy dorsza w Morzu Bałtyckim, czym naruszyła przepis art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. (Dz. Urz. UE L 180 z dnia 10 lipca 2007 r., s. 3) ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 – 32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej wykonanie decyzji Ministra może spowodować dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki poprzez realne zagrożenie egzystencji skarżącej oraz członków jej rodziny. Skarżąca wskazała, że nie posiada środków majątkowych, które mogłaby wykorzystać na zapłacenie kary. Dodatkowo w stosunku do skarżącej zostały wymierzone kary w tej samej kwocie w siedmiu innych postępowaniach dotyczących połowu dorsza na łączną kwotę stu sześćdziesięciu tysięcy złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: p.p.s.a. jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wysokość wymierzonej osobie fizycznej kary tj. dwadzieścia tysięcy złotych stwierdzić należy, iż uiszczenie jej może rodzić poważne trudności dla skarżącej. Ze względu na okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania ww. decyzji, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania tym znacznej szkody dla skarżącej i jej rodziny. W tej sytuacji uiszczenie kwoty dwudziestu tysięcy złotych może spowodować dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki, które mogłyby doprowadzić do zajęcia, a nawet sprzedaży jej majątku. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.