IV SA/Wa 405/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi T. G. na postanowieni Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości, 2) ustanowić dla skarżącej T. G. adwokata z urzędu. T. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata) w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 405/14, dotyczącej jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] grudnia 2013r. o odmowie wydania zaświadczenia o bezdomności skarżącej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżąca podała, że jest bezdomna, utrzymuje się z renty w wysokości 880,47 zł. brutto (757,23 zł. netto). T. G. nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Oświadczyła ponadto, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. Stwierdzono, co następuje: Złożony przez skarżącą T. G. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest uzasadniony. Wykazała ona bowiem, że nie ma żadnych środków na poniesienie kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W oparciu o ustalone okoliczności rodzinne i majątkowe strony skarżącej nie sposób zaprzeczyć, że T. G. nie ma realnych możliwości pokrycia wiążących się z niniejszym procesem kosztów opłat i wydatków sądowych a także wynagrodzenia jakie zwykli pobierać fachowi pełnomocnicy. Dochód skarżącej (renta ZUS) nie pozwoliłyby jej utrzymać podstawy i tak bardzo niskiego poziom życia i jednocześnie kontynuować prowadzone przez sądem administracyjnym postępowanie. Wydatki poniesione w związku z udziałem strony skarżącej w procesie sądowym właściwie uniemożliwiałyby dokonanie zakupu podstawowych dla egzystowania dóbr i usług. Wpis należny z tytułu wniesienia skargi, stanowi znaczącą część dochodu strony skarżącej. Pokrycie kwoty należnego wpisu oraz inne, przyszłe i ewentualne opłaty pozbawiłoby wnioskującą o prawo pomocy istotnej części środków pieniężnych, jakie muszą zostać przeznaczone na niezbędne utrzymanie. Dochody skarżącej są tak niskie, że pozwalają wyłącznie na zakup podstawowej żywności, lekarstw oraz środków czystości. Należy też dodać, że wnioskująca nie posiada majątku mogącego stanowić potencjalne źródło przychodów. Z przedstawionych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.