IV SA/Wa 406/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 406/11 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanawia: oddalić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. odrzucił skargę B. J. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] listopada 2009 r. uzgadniającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi K., gmina K. Powodem odrzucenia skargi była jej przedwczesność, została bowiem wniesiona do Sądu bez wyczerpania środka przewidzianego w art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm., zwanej dalej "kpa"). Odpis postanowienie został doręczony Skarżącej dnia 27 kwietnia 2011 r. Następnie pismem z dnia 4 maja 2011 r. (data stempla pocztowego) Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie w/w postanowienia poprzez zamieszczenie w nim orzeczenia w kwestii kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że skarga została odrzucona z winy leżącej po stronie organu (nieprawidłowe pouczenie), natomiast pomimo odrzucenia skargi, uzyskała prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast zgodnie z art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W tym miejscu stwierdzić należy, że wniosek o uzupełnienie postanowienia został złożony w ustawowym terminie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 199 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Według tej zasady, każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 ppsa, poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Z kolei art. 209 ppsa jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GZ 13/11, ogólnodostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA). Zatem w myśl art. 209 ppsa sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów postępowania w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę, umarzającym postępowanie z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa, a także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przypadkach o których mowa w art. 203 (uwzględnienie skargi kasacyjnej) i art. 204 ppsa (oddalenie skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę przeciwną). Brak jest zatem podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych niż wymienionych w art. 209 ppsa orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji. Skoro żądanie Skarżącej dotyczy uzupełnienia postanowienia (wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ppsa) odrzucającego skargę, zatem nie wymienionego w art. 209 ppsa, dlatego też żądanie uzupełnienia takiego orzeczenia jest niedopuszczalne, gdyż nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach prawa. Na marginesie należy zauważyć, iż zakres kosztów postępowania, o których zwrot strona może się ubiegać w przypadkach opisanych powyżej, pod warunkiem że były one celowe w dochodzeniu praw, został uregulowany w art. 205 ppsa. Natomiast w toku niniejszego postępowania Skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika (nie poniosła zatem kosztów jego wynagrodzenia), nie uiściła żądnych kosztów sądowych (opłat sądowych w tym wpisu sądowego od skargi ani wydatków), nie poniosła kosztów przejazdów do sądu ani nie utraciła zarobku w skutek stawiennictwa w sądzie (postanowienie z dnia 7 kwietnia 2011 r. zostało wydane na posiedzeniu niejawnym). Zatem nawet gdyby istniał przepis upoważniający sąd do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w przypadku odrzucenia skargi, w sytuacji nie poniesienia przez skarżącą żadnych niezbędnych kosztów postępowania w rozumieniu art. 205 ppsa, to w takim razie i tak nie byłoby podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ppsa oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania.