IV SA/Wa 406/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K., D. M., W. S. i I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: przyznać W. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 13 marca 2014 r. oraz dołączonych do niego dokumentów źródłowych wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Źródła utrzymania dwuosobowej rodziny stanowią świadczenie emerytalne skarżącego w wysokości 2.069,00 zł miesięcznie oraz renta jego żony w wysokości 164,85 zł miesięcznie. Żona skarżącego przewlekle choruje, co wiąże się z koniecznością ponoszenia dodatkowych wydatków na konieczne leczenie. Wydatki z tego tytułu wnoszą ponad 360 zł miesięcznie. Majątek W. K. stanowi dom o powierzchni 160 m2 i nieruchomość rolna o powierzchni 1,08 ha. Skarżący i jego żona nie mają wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dochód uzyskiwany ze świadczeń skarżącego i jego żony wynosi w sumie 2.233,85 zł miesięcznie, co daje niecałe 1.117 zł na osobę. Małżonkowie nie dysponują przy tym oszczędnościami, ani majątkiem, który mogliby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków. Poza typowymi kosztami koniecznego utrzymania, jak koszty wyżywienia, ubrania, czy eksploatacji domu, zmuszeni są natomiast wydatkować ponad 360 zł miesięcznie na leczenie żony skarżącego. W tej sytuacji, uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, należy stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności do granic zabezpieczenia konicznych kosztów utrzymania siebie i żony. Przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie zostały więc spełnione. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.