IV SA/Wa 407/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania przetwarzania odpadów oddala skargę. Pismem z dnia 17 lutego 2021 r. P. T. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Skup złomu i autobusów – P. T." (dalej jako Skarżący), reprezentowany przez adwokata, zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, Organ II instancji) z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej jako: [...] WIOŚ, organ I instancji) z dnia [...] października 2019 r. (znak: [...] w sprawie wstrzymania przetwarzania odpadów prowadzonego bez wymaganego zezwolenia, polegające na demontażu pojazdów w m. S., gmina L., w związku ze stwarzaniem zagrożenia zniszczenia środowiska, opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 26 października 2019 r. Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego w B. zgłosiło, na telefon dyżurny Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., iż w dniu 25 października 2019 r. na terenie działki w m. S., gmina L. doszło do pożaru. Na działce prowadzona jest działalność pn. Skup złomu i autobusów P. T. W wyniku pożaru spaleniu uległa pryzma odpadów, pochodzących z demontażu pojazdów (złom, tworzywa sztuczne - tapicerka, opony), o powierzchni 600 m2. W dniu 28 października 2019 r. kontrolę w firmie Skup złomu i autobusów P. T. rozpoczęli inspektorzy Delegatury WIOŚ we W. W trakcie oględzin na terenie działki nr [...] w m. S. stwierdzono prowadzenie demontażu pojazdów autobusowych. Na działce zlokalizowana jest hala demontażu, będąca budynkiem murowanym, w jego wnętrzu znajduje się kanał odciekowy na olej spuszczany z autobusów, paletopojemniki, w których magazynowane są płyny eksploatacyjne z demontowanych pojazdów. Na nieruchomości zlokalizowana była też wiata stalowa bez zadaszenia i ścian bocznych, docelowo ma stać się magazynem na silniki. Na terenie posesji znajdują się kratki deszczowe odprowadzające odcieki i wody opadowo-roztopowe z terenu posesji, według wyjaśnień pełnomocnik Skarżącego obecnej przy oględzinach, wody opadowe kierowane są poprzez kanalizację do zbiornika zlokalizowanego na sąsiedniej działce. W trakcie oględzin inspektorzy byli naocznymi świadkami demontowania 6 sztuk pojazdów autobusowych. Demontaż prowadzony był na "wolnym powietrzu" z zastosowaniem narzędzi ręcznych przez pracowników firmy. Ponadto w budynku hali demontażu z jednego pojazdu autobusowego usuwane były płyny eksploatacyjne - oleje, do metalowej beczki ustawionej w kanale odciekowym hali. Na terenie całej działki w m. S. stwierdzono magazynowanie bardzo dużych ilości odpadów pochodzących z demontażu pojazdów. Odpady magazynowane są w hałdach składających się z następujących odpadów: opony (kod 16 01 03), metale żelazne (kod 16 01 17), metale nieżelazne (kod 16 01 18), tworzywa sztuczne (kod 16 01 19), szkło (kod 16 01 20). W dniu wizji stwierdzono, że odpady magazynowane są w 11 hałdach, których wymiary opisano w protokole oględzin z dnia 28 października 2019 r. Protokół został podpisany przez pełnomocnika Skarżącego. W trakcie oględzin została sporządzona dokumentacja fotograficzna przedstawiająca magazynowanie na terenie działki hałdy odpadów pochodzących z demontażu pojazdów autobusowych oraz pojady autobusowe w znacznym stopniu zdemontowane. Na podstawie przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że na terenie działki w m. S., gmina L., Skarżący prowadzi przetwarzanie odpadów, w postaci pojazdów autobusowych (kod odpadu 16 01 04*) bez wymaganego zezwolenia. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. [...] WIOŚ nakazał wstrzymanie przetwarzania odpadów prowadzonego przez Skarżącego bez wymaganego zezwolenia polegającego na demontażu pojazdów w m. S., gm. L., w związku ze stwarzaniem zagrożenia zniszczenia środowiska nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadnieniem do wydania niniejszej decyzji jest prowadzenie przetwarzania odpadów niebezpiecznych bez decyzji określającej zakres korzystania ze środowiska, co stanowi realne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków dla środowiska. W dniu [...] listopada 2019 r. przedstawiciele [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dokonali oględzin na nieruchomości położonej w m. S., [...] L., działki o nr. [...], [...], [...], [...]. W trakcie kontroli dokonano próby przeanalizowania sieci kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe i roztopowe z terenu działki na której prowadzony jest demontaż pojazdów autobusowych. Ustalono lokalizację 3 kratek deszczowych i 2 studzienek rewizyjnych. Nie ustalono separatorów substancji ropopochodnych. Według wyjaśnień Skarżącego separatory te zostały przykryte warstwą odpadów złomu, które były przerzucone w trakcie gaszenia pożaru. Następnie prowadzono oględziny na działce [...] na której zlokalizowany jest zbiornik buforowo-rozsączający. Zostały pobrane 2 próby wody: bezpośrednio ze zbiornika i z ostatniej studzienki rewizyjnej zlokalizowanej przed zbiornikiem. W dniu oględzin na działce [...] znajdowały się 30 autobusów oraz 10 pojazdów ciężarowych, w tym 3 wozy strażackie. Teren działki nieutwardzony, działka jest ogrodzona i zamykana. Z kolejnej działki [...], która została użyczona Skarżącemu przez pana K., pobrano 3 próby gleby z dwóch miejsc magazynowania pojazdów. W dniu dokonywania kontroli na działce znajdowały się 25 pojazdów autobusowych (część z nich niekompletna) i 10 pojazdów ciężarowych. Działka nie jest utwardzona ani ogrodzona. Odstąpiono od poboru prób gleby z działki [...] należącej do córki Skarżącego z uwagi na agresywnego psa, znajdującego się na tej działce i nieobecność opiekuna zwierzęcia. Do protokołu oględzin dołączono dokumentację fotograficzną i szkic poboru prób. Na miejscu oględzin byli obecni Skarżący, dwaj profesjonalni pełnomocnicy Skarżącego (w tym jeden reprezentujący go w niniejszym postępowaniu sądowym), córka Skarżącego. Pełnomocnikowi Skarżącego okazano w aparacie fotograficznym zdjęcia sporządzone podczas oględzin, ponieważ nie było możliwości technicznych ich wydruku. Na aparacie znajdowały się 53 fotografie z działki nr [...] oraz [...] z działki [...]. Pełnomocnikowi wręczono uwierzytelnioną kopię szkicu sytuacyjnego z poboru wód na działce nr [...]. Protokół został podpisany przez profesjonalnego pełnomocnika Skarżącego. Pismem z dnia 4 listopada 2019 r. zgłoszono zastrzeżenia do protokołu oględzin z 29 października 2019 r., w których wskazano, że na terenie składowiska nie prowadzi się demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i brak jest odpadów pochodzących ze zdemontowanych pojazdów wycofanych z eksploatacji. Pismem z dnia 6 listopada 2019 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] października 2019 r. Po uzupełnieniu przez Stronę braku formalnego odwołania i po czterokrotnym zawiadamianiu Strony o nowym terminie załatwienia sprawy w trybie art. 36 K.p.a., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. GDOŚ odmówił wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, a decyzją z [...] stycznia 2021 r. (nr jak wyżej) utrzymał w mocy decyzję [...] WIOŚ. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że ustalenia [...] WIOŚ dokonane w trakcie oględzin terenu działki w miejscowości S., gmina L. wskazują jednoznacznie na prowadzenie przez Skarżącego działalności polegającej na demontażu pojazdów autobusowych. Demontaż autobusów prowadzony był "na wolnym powietrzu", z zastosowaniem narzędzi ręcznych przez pracowników firmy, płyny eksploatacyjne usuwane były w budynku hali demontażu. Na terenie całej działki w miejscowości S. stwierdzono magazynowanie bardzo dużych ilości odpadów pochodzących z demontażu pojazdów. Powyższe ustalenia potwierdza protokół oględzin z dnia 28 października 2019 r., podpisany przez pełnomocnika Skarżącego, upoważnionego do reprezentowania go podczas oględzin. W trakcie oględzin sporządzona została dokumentacja fotograficzna przedstawiająca magazynowane na terenie działki hałdy odpadów pochodzących z demontażu pojazdów autobusowych oraz pojazdy autobusowe w znacznym stopniu zdemontowane. Organ drugiej instancji uznał, że [...] WIOŚ prawidłowo ustalił stan faktyczny, w tym, okoliczność, że demontowane pojazdy stanowiły odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy. Powołał się na art. 3 pkt 6 (definicja odpadu), art. 41 (konieczność uzyskania zezwolenia na prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797, z późn. zm., dalej także jako: "ustawa o odpadach"), § 2 ust. 1 pkt 43 (miejsca przetwarzania pojazdów zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), art. 12 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 (uprawnienie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do wydania decyzji w przedmiocie wstrzymania działalności w zakresie stwarzającym zagrożenie zdrowia lub życia ludzi albo zagrożenie zniszczenia środowiska i rygor jej natychmiastowego wykonania) ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 995, z późn. zm., dalej także jako: "ustawa o Inspekcji Ochrony Środowiska"). GDOŚ wyjaśnił znaczenie ustawowego pojęcia "pozbycie się" jako kluczowego elementu definicji odpadów i stwierdził, że w sytuacji gdy Skarżący nie wykorzystywał zakupionych pojazdów autobusowych zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem (do przewozu osób), tylko poddawał je demontażowi, pojazdy te stanowiły odpady, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach. Nadmienił, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, gdyż pojazdy autobusowe nie są objęte przepisami tej ustawy. Organ II instancji wskazał, że Skarżący nie posiadał stosownego zezwolenia na przetwarzanie odpadów w postaci pojazdów autobusowych (o kodzie 16 01 04*), o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Prowadzenie przez Skarżącego przetwarzania odpadów niebezpiecznych w postaci pojazdów autobusowych, tj. działalności mogącej zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bez takiego zezwolenia, w sposób nieuporządkowany, bez zachowania podstawowych wymagań ochrony środowiska, stanowi realne niebezpieczeństwo w postaci zagrożenia zniszczenia środowiska. Sposób magazynowania w znacznym stopniu zdemontowanych pojazdów autobusowych oraz odpadów powstałych w wyniku demontażu tych pojazdów, a także usuwanie płynów eksploatacyjnych z pojazdu autobusowego w hali demontażu, przedstawia szczegółowo dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do protokołu oględzin z dnia 28 października 2019 r. Zdaniem Organu II instancji decyzja o wstrzymaniu działalności Skarżącego została wydana przez [...] WIOŚ ze względu na realne niebezpieczeństwo wystąpienia negatywnych skutków dla środowiska. Wzięta pod uwagę została również skala procederu, w tym bardzo duża ilość odpadów pochodzących z demontażu pojazdów, natomiast brak zawiadomienia Strony o wszczęciu postępowania wynikał z charakteru tej konkretnej sprawy, w której wojewódzki inspektor ochrony środowisko musiał działać szybko, aby zapobiec dalszemu negatywnemu wpływowi działalności Strony na środowisko. Dla uzasadnienia braku naruszenia praw strony poprzez niezawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego i umożliwienia zapoznania się z jego kompletem przed wydaniem decyzji przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych Zdaniem GDOŚ Strona nie wykazała w żaden sposób, że nawet gdyby została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, to wynik sprawy byłby odmienny, a w odwołaniu nie przedłożyła żadnych nowych dowodów, zaś podnoszone kwestie stanu technicznego pojazdów, nie mają wpływu na uznanie demontowanych pojazdów autobusowych za odpady. Ponadto GDOŚ wyjaśnił, iż decyzja [...] WIOŚ wstrzymuje działalność Skarżącego tylko w zakresie przetwarzania odpadów w postaci pojazdów autobusowych, gdyż na prowadzenie takiej działalności nie posiadał on stosownego zezwolenia (tj. tylko w zakresie działalności prowadzonej nielegalnie). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący podniósł następujące zarzuty wobec decyzji GDOŚ: 1. obrazę prawa procesowego poprzez naruszenie: a) art. 104 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., bowiem decyzja załatwia sprawę, co do której do dnia jej wydania nie wszczęto postępowania, ponieważ stronie nie doręczono informacji o wszczęciu postępowania; b) art. 40, art. 42 i art. 43 k.p.a., przez niedoręczenie stronie pisma informującego o wszczęciu postępowania w sposób określony w tych przepisach; c) art. 81 i art. 10 k.p.a., przez nie zapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji oraz wydanie decyzji na podstawie dowodów, co do których strona nie miała możności wypowiedzenia się; d) art. 5 i art. 8 k.p.a., przez naruszenie zasady praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli; e) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i naruszenie zasady wszechstronnego wyjaśniania okoliczności faktycznych niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Inspektora Ochrony Środowiska, a także o zasądzenie kosztów wg. norm przypisanych. W uzasadnieniu Skarżący rozwinął postawione zarzuty, zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana w istocie bez wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Nie ma racji organ II instancji przyjmując, że na gruncie art. 12.4.1.5 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska istnieje możliwość wydawania decyzji administracyjnych z pominięciem procedury administracyjnej. Brak zawiadomienia o którym mowa powyżej prowadzi w ogóle do konstatacji, że decyzja załatwia sprawę co do załatwienia której w ogóle nie toczyło się, żadne postępowanie. Za postępowanie takie w ogóle nie można uznać postępowania kontrolnego. W przywołanej ustawie (o Inspekcji Ochrony Środowiska), żaden przepis nie przewiduje jednak, że do decyzji administracyjnych w wydawanych w toku kontroli nie stosuje się przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. W szczególności żaden przepis nie wyłącza stosowania obowiązku wynikającego z przywołanego art. 61 §4 KPA, ani też nie wyłącza możliwości wypowiedzenia się stronie co do zebranego materiału dowodowego (art. 10 i 81 KPA) Z treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2019 r nie wynika bowiem ani jaki materiał dowodowy został włączony do akt sprawy o wstrzymanie działalności, dlaczego włączono taki a nie inny materiał dowodowy. W związku z tym, że strona prowadzi również remonty pojazdów organ zaniechał wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w szczególności nie ustalił i nie wskazał w toku postępowania dlaczego uznał, że rzekomy demontaż nie jest częścią remontu pojazdu. Zdaniem Strony wobec faktu, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa zaś jej organy działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej) - domniemywanie kompetencji organu i to jeszcze w takim zakresie, że prowadzi do ograniczenia praw obywatela, jest prawnie niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę GDOŚ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi w całości, ze względu na brak uzasadnionych podstaw. Dodał wyjaśnienie, że przy okazji nowelizacji ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wprowadzono m. in. zmianę w ustawie Prawo przedsiębiorców w postaci dodania punktu 3 w art. 65 tej ustawy, który wyłącza stosowanie rozdziału 5 "Ograniczenia kontroli działalności gospodarczej" do kontroli prowadzonej na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie gospodarki odpadami. Decyzja o wstrzymaniu działalności Skarżącego została wydana przez [...] WIOŚ ze względu na realne niebezpieczeństwo wystąpienia negatywnych skutków dla środowiska, co stwierdzono w trakcie prowadzonej kontroli (biorąc pod uwagę ujawnioną skalę procederu, zobrazowaną bardzo dużą ilością odpadów pochodzących z demontażu pojazdów). W takim przypadku zawiadomienie Skarżącego o wszczęciu postępowania oraz o zebraniu materiału dowodowego znacząco przedłużyłoby postępowanie, zezwalając jednocześnie na kontynuowanie nielegalnego procederu w zakresie przetwarzania odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r. poz. 137 tj.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Przedmiotem postępowania jest decyzja GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] WIOŚ z dnia [...] października 2019 r. w sprawie wstrzymania przetwarzania odpadów prowadzonego bez wymaganego zezwolenia, polegającego na demontażu pojazdów, w związku ze stwarzaniem zagrożenia zniszczenia środowiska, opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie z art. 12 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy o inspekcji Ochrony Środowiska, według którego wojewódzki inspektor ochrony środowiska może w trakcie kontroli wydać decyzję w przedmiocie wstrzymania działalności w zakresie stwarzającym zagrożenie zdrowia lub życia ludzi albo zagrożenie zniszczenia środowiska. Decyzja taka podlega natychmiastowemu wykonaniu. Skarżący w skardze zarzucił naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, w szczególności dotyczących informowania o wszczęciu postępowania, zapewnienia możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że strona pomija, jaki jest cel ww. art. 12 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy. Jak wynika z tego przepisu służy on ochronie dóbr najwyższych tj. zdrowie, życie ludzi i środowisko. Takie twierdzenie potwierdza również to, że decyzja w przedmiocie wstrzymania działalności w zakresie stwarzającym zagrożenie zdrowia lub życia ludzi albo zagrożenie zniszczenia środowiska podlega natychmiastowemu wykonaniu. Prawidłowo wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że jest to szczególny instrument pozwalający Inspekcji Ochrony Środowiska na szybką reakcję wobec podmiotu, którego działalność stwarza zagrożenie. Rację ma organ, że w takim przypadku zawiadomienie Skarżącego o wszczęciu postępowania oraz o zebraniu materiału dowodowego znacząco przedłużyłoby postępowanie, zezwalając jednocześnie na dalsze kontynuowanie nielegalnego procederu w zakresie przetwarzania odpadów. Za organem przypomnieć w tym miejscu należy, że w dniu 25 października 2019 r. na terenie działki, gdzie prowadzona jest działalność Skarżącego pn. Skup złomu i autobusów P. T. doszło do spalenia pryzmy odpadów, pochodzących z demontażu pojazdów (złom, tworzywa sztuczne - tapicerka, opony), o powierzchni 600 m2. Trzy dni później - w dniu 28 października 2019 r. kontrolę w firmie rozpoczęli inspektorzy Delegatury WIOŚ w W. W trakcie oględzin inspektorzy byli świadkami demontowania 6 sztuk pojazdów autobusowych. Demontaż prowadzony był na "wolnym powietrzu" z zastosowaniem narzędzi ręcznych przez pracowników firmy. Ponadto w budynku hali demontażu z jednego pojazdu autobusowego usuwane były płyny eksploatacyjne - oleje, do metalowej beczki ustawionej w kanale odciekowym hali. Na terenie całej działki stwierdzono magazynowanie bardzo dużych ilości odpadów pochodzących z demontażu pojazdów. Odpady magazynowane były w hałdach składających się z następujących odpadów: opony, metale żelazne, metale nieżelazne, tworzywa sztuczne, szkło. W dniu wizji stwierdzono, że odpady magazynowane były w 11 skupiskach – hałdach. Ustalenia te zostały poparte dokumentacją zdjęciowa złączoną do akt sprawy. Podkreślić należy, że protokół oględzin z dnia 28 października 2019 r. został podpisany nie tylko przez osoby przeprowadzające kontrolę, ale przede wszystkim także przez osobę reprezentującą Skarżącego. Znamienne jest w sprawie również to, że Skarżący ani w odwołaniu, ani też w skardze, nie przedłożył żadnych nowych dowodów, tym samym nie wykazał, że nawet gdyby został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, to wynik sprawy byłby inny. W skardze, tylko ogólnie, bez odwołania się do konkretnych dowodów stwierdzono enigmatycznie, że "strona prowadzi również remonty pojazdów", "działalność polega również i na remanentach pojazdów używanych", a organ zaniechał wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności nie ustalił i nie wskazał w toku postępowania dlaczego uznał, że rzekomy demontaż nie jest częścią remontu pojazdu. Skarżący twierdzi, że nie mógł przedstawić umów dotyczących tych pojazdów, ani tego, że miał nabyte części zamienne, jednakże zauważyć należy, że nawet w trakcie postępowania odwoławczego, kiedy to Skarżący przed wydaniem decyzji miał zapewnioną możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, o prawie do czego został zawiadomiony przez GIOŚ, to jednak i tak nie skorzystał z możliwości wypowiedzenia się i przedstawienia dowodów, na które się powołuje. W niniejszej sprawie bark jest podstaw do twierdzenia, że strona nie prowadziła działalności polegającej na demontowaniu pojazdów, które stanowią odpady niebezpieczne zakwalifikowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014 r. poz. 1923) pod kodem 16 01 04* tj. zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy. Przeczy temu chociażby dokumentacja fotograficzna wykonana w trakcie oględzin. Porównanie treści skargi z treścią decyzji wydanych w sprawie wywołuje wątpliwości co do rzetelności twierdzeń Skarżącego. Skoro Skarżący twierdzi, że nie prowadzi działalności w zakresie demontażu pojazdów, tylko ich "remont", czy "remanent" to decyzje wydane w sprawie wstrzymujące tylko działalność w tym zakresie pozostają bez wpływu na dalsze funkcjonowanie działalności Skarżącego. Jeszcze raz podkreślić należy, że z sentencji decyzji organu pierwszej i drugiej instancji wynika, że w niniejszej sprawie wstrzymano tylko działalność polegającą na demontażu pojazdów. W niniejszej sprawie poza sporem jest to, że prowadzenie takiej działalności, tj. przetwarzania tego typu odpadów, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach wymaga uzyskania zezwolenia. Skarżący w dniu kontroli nie posiadał ww. zezwolenia. Nie ma również żadnych wątpliwości, że (jak prawidłowo wskazał organ) prowadzenie przetwarzania odpadów niebezpiecznych bez decyzji określającej zakres korzystania ze środowiska stanowi realne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków dla środowiska. W odniesieniu do pozostałych zarzutów strony dotyczących naruszenia zasady praworządności, pogłębiania zaufania obywateli, Sąd jeszcze raz podkreśla, że przyznane uprawnienia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy o inspekcji Ochrony Środowiska, ma służyć zapobieżeniu ewentualnym nieodwracalnym skutkom poprzez podjęcie natychmiastowych działań. Służy ono do szybkiego reagowania w przypadku powzięcia wiadomości o wykonywaniu działalności w razie stwierdzenia zagrożeń i niebezpieczeństw wymienionych w tym artykule. Przepis ten stanowi podstawę do zastosowania odpowiednich środków w celu zapobieżenia i powstrzymania stwierdzonych zagrożeń. Z powodów wskazanych wyżej Sąd za niezasadne uznał zarzuty podniesione w skardze oraz nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.