IV SA/Wa 408/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP - oddala skargę - W dniu 6 lutego 2012 r. R. B., urodzony [...] lutego 1970 r., obywatel [...], wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, umotywowany zamiarem kontynuacji zatrudnienia i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] – wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 53b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach – orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że prowadzona przez cudzoziemca działalność gospodarcza nie przyczynia się do spadku bezrobocia i nie wpływa korzystnie na gospodarkę narodową oraz nie charakteryzuje się stabilnością finansową. Ponadto do momentu wydania zaskarżonej decyzji cudzoziemiec nie dołączył do akt sprawy żadnych dokumentów potwierdzających posiadanie przez niego ubezpieczenia zdrowotnego oraz stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył profesjonalny pełnomocnik skarżącego powołując się na obligatoryjność udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wobec posiadania przez cudzoziemca zezwolenia na pracę. Podniósł również, że cudzoziemiec od wielu lat mieszka i pracuje w Polsce, natomiast w czasach kryzysu gospodarczego nie można wymagać, aby prowadzona przez niego działalność gospodarcza była korzystna dla gospodarki, a przede wszystkim przyczyniała się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r.nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżący wystąpił z przedmiotowym wnioskiem w dniu 6 lutego 2012 r., tj. podczas pobytu w Polsce na podstawie wizy krajowej wydanej mu w dniu 24 sierpnia 2011 r. przez konsula w [...] z terminem ważności od dnia 30 sierpnia 2011 r. do dnia 30 sierpnia 2012 r., określającej czas pobytu na 180 dni. Wiza została wydana w celu wykonywania przez cudzoziemca pracy na terytorium Polski. Z uwagi na wykonywanie przez niego pracy w Polsce została mu wydana w dniu 8 marca 2012 r. wiza przez konsula w [...] z terminem ważności od dnia 12 marca 2012 r. do dnia 12 czerwca 2012 r. określająca czas pobytu na 93 dni. Rzeczony wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżący umotywował wyłącznie faktem prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Z ustaleń organu wynika, że Wojewoda [...] w dniu [...] lutego 2012 r. wydał skarżącemu zezwolenie na pracę na rzecz [...] Sp. z o. o. na stanowisku prezesa zarządu na podstawie powołania, w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do dnia 28 lutego 2013 r., bez wskazania minimalnego wynagrodzenia brutto. Spółka ta, której przedmiotem jest import i sprzedaż wyrobów tekstylnych na terytorium Polski, zawiązana została w dniu [...] lipca 2005 r. i wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] sierpnia 2005 r. Ze znajdującej się w aktach postępowania informacji dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej wypełnionej przez cudzoziemca w dniu 18 maja 2012 r. wynika, że w okresie swojej działalności tylko w roku 2007 Spółka osiągnęła zysk, natomiast w pozostałych latach ponosiła straty. Z deklaracji podatkowych CIT-8 wynika, że w 2010 r. Spółka poniosła straty w wysokości – [...] zł, a w 2011 r. – [...] zł. Ponadto z rachunku zysków i strat za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r. wynika, że również w roku bieżącym Spółka ponosi stratę w wysokości [...] zł. Wyniki finansowe Spółki, która dotychczas generowała straty, a w 2011 r. wyraźnie je pogłębiła, pomimo niedokonania znaczących inwestycji, nie przemawiają w ocenie organu za stwierdzeniem, że ta działalność gospodarcza jest stabilna i że jest korzystna dla gospodarki narodowej, tym bardziej, że z uwagi na straty wygenerowane w latach 2005-2006 i 2008-2011 r. Spółka nie płaciła podatku dochodowego. Ponadto, przedmiot działalności Spółki nie wyróżnia się na tle ofert dostępnych na polskim rynku, w sposób mogący mieć wpływ na uznanie Spółki za korzystną dla gospodarki narodowej z uwagi na przedmiot działalności, niezależnie od uzyskanych przez nią wyników finansowych. Jak wynika z bilansu Spółki posiada ona aktywa trwałe o wartości jedynie [...] zł i przez okres swojej działalności nie poczyniła inwestycji w tym zakresie, nie poczyniła także inwestycji długoterminowych, a wysokość inwestycji krótkoterminowych w dniu 31 sierpnia 2012 r. wyniosła jedynie [...] zł. W 2011 r. w stosunku do 2010 r. wzrosły zobowiązania Spółki z [...] zł do [...] zł, przy jednoczesnym braku środków przeznaczonych na rezerwy i na zobowiązania, natomiast w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 sierpnia 2012 r. zobowiązania Spółki ponownie wzrosły do kwoty [...] zł przy jednoczesnym braku środków przeznaczonych na rezerwy i na zobowiązania. Z bilansu Spółki wynika także, że na dzień 31 sierpnia 2012 r. wysokość należności krótkoterminowych wynosiła [...] zł. Tymczasem zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej może być udzielone, kiedy działalność ta jest korzystna dla polskiej gospodarki. O tym, że działalność gospodarcza przysparza korzyści naszemu krajowi możemy mówić wówczas, gdy jest ona korzystna nie tylko dla cudzoziemca, ale przede wszystkim dla gospodarki narodowej, przyczyniając się do jej rozwoju. Działalność taka powinna przyczyniać się do transferu nowych technologii lub wprowadzania innowacji, tworzyć nowe i stabilne miejsca pracy dla obywateli polskich, przyczyniać się do wzrostu inwestycji na rodzimym rynku. Ponadto podmiot gospodarczy powinien charakteryzować się w szczególności stabilnością ekonomiczną i dawać rękojmię generowania korzyści w przyszłości. O korzystności działalności gospodarczej dla gospodarki mogą świadczyć również inne okoliczności, np. poziom dochodów uzyskiwanych z jej prowadzenia i związana z nim wysokość odprowadzanego podatku. Jednocześnie sam fakt wywiązywania się z obowiązków podatkowych, czy uiszczanie należnych składek jest niewystarczający do uznania, że została spełniona przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Użyte przez ustawodawcę zwrot "prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej" wskazuje na to, że organy rozpoznające sprawę oceniają stan działalności, kondycję przedsiębiorstwa, jego pozycję i znaczenie w dniu wydania decyzji i nie mogą brać pod uwagę samych zamiarów strony, co do realizacji określonych celów, nie oceniają też samych ewentualnych możliwości Spółki na przykład w zakresie generowanych w przyszłości zysków, prognozowanych osiągnięć Spółki w zakresie rozwoju inwestycji, czy tworzenia nowych miejsc pracy. Jednocześnie organ wyjaśnił, że oceniając prowadzoną przez cudzoziemca działalność gospodarczą w zakresie jej korzystności dla gospodarki narodowej może uwzględnić jedynie udowodniony, stwierdzony i tym samym co do zasady bezpośredni wpływ tej działalności na gospodarkę narodową i nie może brać pod uwagę podnoszonego w odwołaniu przez pełnomocnika skarżącego kryzysu gospodarczego. Z uwagi na powyższe ustalenia oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w ocenie organu skarżący nie wykazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza na obecnym etapie rozwoju jest korzystna dla gospodarki narodowej, cechuje się stabilnością i rokuje istotny dla polskiej gospodarki rozwój w najbliższej przyszłości. Zatem w ocenie organu skarżący nie wykazał, aby posiadane przez niego źródło dochodu w postaci zatrudnienia w Spółce mogło zostać uznane za stabilne i regularne. Wprawdzie cudzoziemiec posiada zezwolenie na pracę, w którym nie określono minimalnej wysokości jego wynagrodzenia, jednakże jest on zobowiązany do wykazania, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania. Tymczasem ani skarżący, ani jego pełnomocnik pomimo wezwania przez organ odwoławczy, nie złożyli żadnych dokumentów świadczących o wysokości dochodu cudzoziemca. Organ także odniósł się do przedłożonego przez pełnomocnika zaświadczenia z Banku Spółdzielczego w N. [...], zgodnie z którym saldo rachunku bankowego cudzoziemca w dniu 18 października 2012 r. wyniosło [...] zł i stwierdził, że stan rachunku nie może potwierdzać stabilności i regularności jego dochodu, gdyż zgromadzone na koncie bankowym środki finansowe mają charakter zbywalny. Zdaniem organu odwoławczego skarżący wykazał natomiast spełnienie przesłanki z art. 53b ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż uzupełnił materiał dowodowy o polisę ubezpieczeniową ważną do dnia 15 maja 2016 r. potwierdzającą posiadanie przez niego ubezpieczenia zdrowotnego. Także w dniu 15 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył zezwolenie na pracę cudzoziemca wydane w dniu [...] sierpnia 2012 r. przez Wojewodę [...], ważne od dnia 5 września 2012 r. do dnia 4 września 2013 r., uprawniające cudzoziemca do podjęcia zatrudnienia w charakterze tłumacza w agencji ubezpieczeniowej M. S. [...], z wynagrodzeniem miesięcznym brutto nie mniejszym niż [...],-zł oraz umowę o pracę zawartą przez skarżącego z wyżej wymienionym pracodawcą na okres od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] września 2013 r. W związku z zaistnieniem nowej okoliczności faktycznej, organ wyjaśnił, że fakt uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na pracę w M. S. [...] może stanowić przedmiot nowego postępowania administracyjnego o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, po uprzednim złożeniu przez niego stosownego wniosku, bowiem w niniejszym postępowaniu organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia odwołania na podstawie przesłanek, wskazanych przez cudzoziemca we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej oraz fakt samozatrudnienia w Spółce, będących przedmiotem rozpatrywania przez organ pierwszej instancji. Zmiana stanu faktycznego sprawy w trakcie postępowania odwoławczego nie może zostać uwzględniona przez organ drugiej instancji, gdyż byłoby to sprzeczne z obowiązującymi zasadami postępowania administracyjnego. Organ wskazał również na fakt, że dane skarżącego zostały w dniu [...] października 2012 r. wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem ważności do dnia [...] września 2015 r., z uwagi na uprawomocnienie się wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2012 r. orzekającego wobec cudzoziemca 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za dokonywanie obrotu towarami oznaczonymi podrobionymi zarejestrowanymi znakami towarowymi [...] w N. Ponadto, w dniu [...] października 2012 r. dane skarżącego zostały wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. Termin obowiązywania wpisu to dzień [...] września 2015 r. W związku z powyższym, w obecnym stanie faktycznym wobec cudzoziemca zachodzą również przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którymi cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. W związku z powyższymi ustaleniami organy orzekające w rozpatrywanej sprawie stwierdziły brak podstaw do udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wyjaśniając jednocześnie, że nieudzielenie zezwolenia nie pozbawia cudzoziemca możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy pobytowej. Skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. B. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 77 kpa i art. 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia; 2) art. 15 kpa, gdyż postępowanie przed organem drugiej instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia; 3) art. 6 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowanie przepisów o postępowaniu administracyjnym; 4) art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez bezpodstawne przyjęcie wystąpienia przesłanki zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 1 tej ustawy; 5) art. 57 ust. 5a poprzez jego niezastosowanie; 6) art. 6 kpa, art. 8 kpa i art. 110 kpa poprzez naruszenie zasady związania organu wydaną przez siebie decyzją i wydanie sprzecznych w swojej treści orzeczeń przez ten sam organ w indywidualnej i konkretnej sytuacji skarżącego, tj. wydanie decyzji negatywnej pomimo wcześniejszego udzielenia zezwolenia na pracę. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ten akt decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który: 1) posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, 2) prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Stosownie do art. 53 ust. 4 tej ustawy, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2. Ponadto zgodnie z art. 53b ust. 1 powołanej ustawy, cudzoziemiec o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2. W świetle art. 53b ust. 5 i ust. 5a omawianej ustawy, dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1363 z późn. zm.). Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 5, obejmują co najmniej wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych. Cudzoziemcowi, który nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Treść powołanych przepisów mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że organy podejmują decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce po ustaleniu, czy wnioskujący spełnia ustawowe przesłanki uzasadniające udzielenie takiego zezwolenia. Wnioskujący cudzoziemiec powinien posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, cudzoziemiec uzyska zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej. Korzyść dla gospodarki przejawiać się może wzrostem inwestycji, transferem technologii, wprowadzaniem korzystnych innowacji lub tworzeniem nowych miejsc pracy. Odnosząc opisane warunki do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że posiada ubezpieczenie zdrowotne, bowiem uzupełnił materiał dowodowy akt administracyjnych sprawy o polisę ubezpieczeniową ważną do dnia 15 maja 2016 r. potwierdzającą posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego. Sporna pomiędzy stronami pozostaje natomiast kwestia, czy działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego jest korzystna dla gospodarki narodowej. W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska skarżącego o naruszeniu przez organ art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zauważyć należy, że ustawodawca posługując się pojęciem "działalność korzystna dla gospodarki narodowej", nie zdefiniował tego pojęcia. Ustawodawca nie wskazał również zamkniętego katalogu cech charakteryzujących "działalność korzystną dla gospodarki narodowej" wymieniając w przepisie, że działalność w szczególności powinna się przyczyniać do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy. Powołane przykładowo cechy takiej działalności stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej. Udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy może uzasadniać tylko taka działalność gospodarcza, która jest korzystna dla gospodarki narodowej, a nie jedynie dla podmiotu, który ją prowadzi (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II OSK 201/05, LEX nr 190306). Takiej też interpretacji dokonał organ administracji. W rozpoznawanej sprawie prowadzona przez skarżącego Spółka nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji w gospodarce narodowej. Powołane okoliczności w żaden sposób nie zostały wykazane przez skarżącego. Organ słusznie zauważył, że oceniając przesłankę "korzystności", należy również mieć na uwadze wysokość osiąganych przez Spółkę dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo wręcz straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka zatrudnia jedną obywatelkę polską. Według deklaracji podatkowych CIT-8 wynika, że w 2010 r. Spółka poniosła straty w wysokości [...] zł, a w 2011 r. – [...] zł. W związku z powyższym skarżący nie odprowadził podatku na rzecz Skarbu Państwa, nie można więc przyjąć, że działalność Spółki przyniosła korzyść dla Państwa Polskiego w tym obszarze. Ponadto z rachunku zysków i strat za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r. wynika, że również w roku bieżącym Spółka ponosi stratę w wysokości [...] zł. Wyniki finansowe Spółki, która dotychczas generowała straty, a w 2011 r. wyraźnie je pogłębiła, pomimo niedokonania znaczących inwestycji, nie przemawiają w ocenie Sądu za stwierdzeniem, że ta działalność gospodarcza jest stabilna i że jest korzystna dla gospodarki narodowej, tym bardziej, że z uwagi na straty wygenerowane w latach 2005-2006 i 2008-2011 r. Spółka nie płaciła podatku dochodowego. Ponadto, przedmiot działalności Spółki nie wyróżnia się na tle ofert dostępnych na polskim rynku, w sposób mogący mieć wpływ na uznanie Spółki za korzystną dla gospodarki narodowej z uwagi na przedmiot działalności, niezależnie od uzyskanych przez nią wyników finansowych. Jak wynika z bilansu Spółki posiada ona aktywa trwałe o wartości jedynie [...] zł i przez okres swojej działalności nie poczyniła inwestycji w tym zakresie, nie poczyniła także inwestycji długoterminowych, a wysokość inwestycji krótkoterminowych w dniu 31 sierpnia 2012 r. wyniosła jedynie [...] zł. W 2011 r. w stosunku do 2010 r. wzrosły zobowiązania Spółki z [...] zł do [...] zł, przy jednoczesnym braku środków przeznaczonych na rezerwy i na zobowiązania, natomiast w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 sierpnia 2012 r. zobowiązania Spółki ponownie wzrosły do kwoty [...] zł przy jednoczesnym braku środków przeznaczonych na rezerwy i na zobowiązania. Z bilansu Spółki wynika także, że na dzień 31 sierpnia 2012 r. wysokość należności krótkoterminowych wynosiła [...] zł. Udokumentowany przez okres prowadzonej działalności zysk, jedynie w roku 2007 nie jest wystarczający, aby mówić o korzystności dla gospodarki narodowej. W ocenie Sądu, organy administracji nie naruszyły przepisów prawa stwierdzając, że dochody uzyskiwane przez Spółkę nie uzasadniają udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, ponieważ nie są to dochody przynoszące znaczną korzyść gospodarce. Spółka nie generuje bowiem dochodów – wprost przeciwnie poza rokiem 2007 ponosiła same straty – które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku. Również wysokość płaconych podatków w 2007 roku nie wskazuje, że Spółka w jakikolwiek sposób może wpływać korzystnie na rozwój polskiej gospodarki. Ponadto nawet uiszczanie przymusowych danin na rzecz państwa polskiego nie oznacza wprost, że podmiot gospodarczy prowadzi działalność korzystną dla gospodarki narodowej. Osiągnięty przez Spółkę w 2007 roku zysk nie ma przełożenia na zysk dla gospodarki narodowej w przypadku wykazywania strat po stronie Spółki w latach 2005-2006 i 2008-2011. Osiągnięcie zysku w 2007 roku świadczy o kondycji finansowej tego podmiotu, a nie przesądza jeszcze o tym, że prowadzi on działalność korzystną dla gospodarki narodowej. Nie można również stwierdzić, że Spółka skarżącego przyczynia się do spadku bezrobocia. Przyjmując za skarżącym, że jest w niej zatrudniona jedna obywatelka polska oraz skarżący, nie daje to podstaw do przyjęcia, że skarżący wykazał znaczącą rolę Spółki, jako pracodawcy choćby na lokalnym rynku pracy. Nie sposób bowiem uznać, że stworzenie zaledwie jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zatem Spółka nie daje perspektyw rzeczywistego i zauważalnego jej rozwoju. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, że są one bezpodstawne. Analiza akt nie wskazuje dowolności w ustaleniach faktycznych, niekorzystnej, pozbawionej logiki rozumowania interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy też wybiórczego traktowania zgromadzonego materiału aktowego. Ustalenia organu są oparte na materiale dowodowym i wystarczające do merytorycznego orzekania w sprawie. Wyjaśnić również należy, że zasada uwzględnienia słusznego interesu obywateli nie może powodować naruszenia prawa materialnego w sprawach, w których ustawodawca wprowadził instytucję decyzji związanej. Do tego rodzaju spraw, w których przepisy prawa materialnego determinują treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej należy kontrolowana decyzja. Wynikająca z art. 7 kpa zasada, że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony – doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego [por. wyroki NSA z dnia 25 lutego 2002 r., II SA 3226/00 (LEX nr 81779) i z dnia 6 lipca 2006 r., II OSK 297/06 (niepubl.)]. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, negatywne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie pozbawia skarżącego możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosownej wizy pobytowej. Przepisy ustawy o cudzoziemcach przewidują możliwość wydania przez polskiego konsula wizy pobytowej w celu prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności wykazywania, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej. Wiza pobytowa w celu prowadzenia działalności gospodarczej może być długoterminowa [por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt V SA/Wa 627/04 (LEX nr 16077) i z dnia 16 maja 2008 r., V SA/Wa 784/08 (LEX nr 489231)]. W świetle powyższych okoliczności nie są zasadne zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie braku właściwego wyjaśnienia sprawy, jak i prawa materialnego. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, negatywne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie pozbawia skarżącego możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosownej wizy pobytowej. Przepisy ustawy o cudzoziemcach przewidują możliwość wydania przez polskiego konsula wizy pobytowej w celu prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności wykazywania, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej. Wiza pobytowa w celu prowadzenia działalności gospodarczej może być długoterminowa [por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2004 r., V SA/Wa 627/04 (LEX nr 160777) oraz z dnia 16 maja 2008 r., V SA/Wa 784/08 (LEX nr 489231)]. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że trafnie organy uznały, że cudzoziemiec nie wypełnił przesłanek jakie niesie ze sobą dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 53b ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, co obligowało organ, na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Niezależnie od powyższego przedmiotowy wniosek podlega negatywnemu rozpatrzeniu i z tej przyczyny, że dane skarżącego zostały w dniu [...] października 2012 r. wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem ważności do dnia 21 września 2015 r., z uwagi na uprawomocnienie się wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2012 r. orzekającego wobec cudzoziemca 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za dokonywanie obrotu towarami oznaczonymi podrobionymi zarejestrowanymi znakami towarowymi [...] w N. Ponadto, w dniu [...] października 2012 r. dane skarżącego zostały wpisane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. Termin obowiązywania wpisu to dzień 21 września 2015 r. W związku z powyższym, w obecnym stanie faktycznym wobec cudzoziemca zachodzą również przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którymi cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Wyjaśnić również należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Nie zwalnia to skarżącego z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce on wyciągać korzystne dla siebie skutki. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.