IV SA/Wa 41/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska (spr.) Asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. i J. A. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie G. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Rady Miejskiej w G. na rzecz A. i J.A. kwotę 700 zł (siedemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku. Rada Miejska w G. uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. odrzuciła zarzut J. i A.A. oraz K.A. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki Nr [...] we wsi T.. W uchwale Rada Miejska powołała się na przepis art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zmianami) i w § 1 podała, że "odrzuca się w całości złożony zarzut", zaś w § 2 – że "uzasadnienie odrzucenia protestu podano w zał. Nr 1 do niniejszej uchwały". W zał. Nr 1 podano, że wnoszący zarzut nie są właścicielami działki sąsiadującej z działką Nr [...], a ich obawy, że przewidziany do rozbudowy na działce Nr [...] zakład przetwórstwa mięsnego z ubojnią pogorszy warunki życia i zdrowia na ich działce są nieuzasadnione w świetle raportu oddziaływania na środowisko opracowanego w 2003 r. przez biegłego z listy Ministra OSZNIL oraz biegłego z listy Wojewody [...]. Działka Nr [...] w części oznaczonej symbolem URn przeznaczona została pod zakład przetwórstwa mięsnego, którego uciążliwość nie wykracza poza normatywne uciążliwości. Także dołączona do projektu planu Prognoza skutków wpływa na środowisko, zawiera ocenę, że zapisy przyjęte na etapie formułowania miejscowego planu zagospodarowania wystarczająco zabezpieczają środowisko przed degradacją. W skardze na tę uchwałę A. i J.A. wnieśli o stwierdzenie jej nieważności. Skarżący zarzucają, że zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem procedury rozpoznawania zarzutów. Zarzucają także, że wbrew stwierdzeniom zawartym w uchwale – przysługuje im przymiot strony w tym postępowaniu, jako właścicielom nieruchomości sąsiadujących z działką Nr [...] (od działki tej ich nieruchomość oddzielona jest tylko drogą) i jako właścicielom wód znajdujących się w rowie, do którego, zgodnie z ustaleniami projektu planu, mają być odprowadzane ścieki z planowanego na działce Nr [...] zakładu. Zarzucają nadto, że merytorycznie projekt planu zawiera wewnętrzną sprzeczność. Z jednej strony bowiem przeznacza teren tej działki pod usługi nieuciążliwe, z drugiej zaś przewiduje na tej działce rozbudowę zakładu przetwórstwa mięsnego i budowę ubojni, a więc prowadzącego działalność, która zważywszy określoną w projekcie planu wielkość produkcji w szczególności – ilość zabijanych zwierząt – 17 MG/na dobę – nie tylko nie może być oceniana jako "nieuciążliwa", ale jest wręcz działalnością mającą istotny wpływ na środowisko. Skarżący zgłosili także szczegółowe zastrzeżenia do raportu oraz prognozy skutków wpływu inwestycji na środowisko. Ich zdaniem zawarta w tych opracowaniach ocena dopuszczalnych norm, wypływa na środowisko i nieruchomości sąsiednie została dokonana jak dla terenów o charakterze przemysłowym, a nie – dla terenów rzemiosła nieuciążliwego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o jej oddalenie podając, że "uzasadnienie prawne i faktyczne stanowiące podstawę odrzucenia zarzutu zawarte jest w załączniku stanowiącym integralną część zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu odrzucenia zrzutu zawarte są szczegółowe przesłanki, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, zawartego w treści zaskarżonej uchwały. Zarzut skarżącej został wszechstronnie przeanalizowany i Rada Miejska uznała, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i to niezależnie od zarzutów zawartych w jej treści. Gmina wykonując uprawnienia planistyczne przewidziała w art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pow. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zobowiązana jest do działania zgodnego z obowiązującym planem, w szczególności – do spełnienia wymogów procedury planistycznej, określonej w pow. ustawie. Dokonując oceny zaskarżonej uchwały Sąd stwierdza, że organ planistyczny dopuścił się szeregu naruszeń prawa w poszczególnych fazach działań planistycznych. Przede wszystkim – zgodnie z art. 12 pow. ustawy – o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, określając: granice obszaru, objętego planem na mapie, stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały i przedmiot ustaleń, o którym mowa w art. 10 ust. 1. Z akt sprawy nie wynika, kto podjął decyzję o sporządzeniu planu wyłącznie dla jednej działki we wsi T.. Uchwały powoływane przez Radę Miejską w szczególności uchwała Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. wymienia wieś T., oznaczoną na załączniku graficznym, ale opracowany i wyłożony projekt planu dotyczy jedynie działki Nr [...], położonej w tej wsi, a nie całej wsi. Do akt sprawy dołączono wprawdzie projekt uchwały w sprawie sporządzenia planu wyłącznie dla działki nr [...] we wsi T., ale projekt ten nie został przez nikogo podpisany, nie jest opatrzony numerem uchwały, ani datą jej podjęcia. Oznacza to, że Rada Miejska w G. nie podjęła uchwały o przystąpieniu do opracowania projektu planu dla działki Nr [...]. Za protokołu posiedzenia Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2003 r., na którym miały być rozpatrywane zarzuty do om. projektu planu wynika, że radni w swoich nie tylko nie wiedzieli o opracowywaniu planu dla jednej działki, ale wręcz się temu sprzeciwiali. W tych warunkach podjęcie prac planistycznych w odniesieniu do jednej działki, nie poprzedzone uchwałą Rady przewidzianą w art. 12 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt IV SA 2981/02). Na naruszenie procedury planistycznej wskazują nadto następujące okoliczności. W aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających rozpatrzenie zgłoszonych zarzutów przez burmistrza, spełniających wymogi przepisu art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy. Z protokołu Nr [...] z posiedzenia Rady Miejskiej w G. odbytego w dniu [...] listopada 2003 r. nie wynika, aby zarzuty były referowane, ani też nie wynika jakiej treści uchwała została podjęta w drodze głosowania. Dyskusja radnych koncentrowała się bowiem na kwestii dopuszczalności opracowania planu dla jednej działki, a nie dotyczyła zarzutów merytorycznych. Oświadczenie złożone na naprawie w WSA, iż skarżący nie byli dopuszczeni do głosu w trakcie posiedzenia Rady w dniu [...] listopada 2003 r. znajduje potwierdzenie w treści protokołu – w protokole tym nie ma jakiejkolwiek wzmianki w tej sprawie. Uzasadnienie uchwały (stanowiące jej integralną część) powinno być podpisane przez osobę reprezentującą gminę. W niniejszej sprawie dołączony do uchwały załącznik, jako uzasadnienie nie zawiera żadnego podpisu. Nie można w tych warunkach uznać, że uchwała stosownie do wymogu art. 24 ust. 3, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Z treści uchwały wynika, że została ona podjęta bez jednoznacznego ustalenia przez gminę, czy zastrzeżenia, zgłaszane przez skarżących są zarzutem czy protestem. Powołano bowiem przepis art. 23 ust. 3 dotyczący protestów i w § 2 wskazano, że uzasadnienie dotyczyć ma odrzucenia protestu, w § 1 zaś podane zostało, iż odrzuca się zarzut. Zważywszy wyżej wskazane uchybienia w zakresie procedury planistycznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.