IV SA/Wa 41/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K., M. M., S. G. i A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K., M. M., S. G. i A. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dnia 2 września 2010 r. (data stempla pocztowego) J. K., M. M., S. G. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na "budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku Węzeł W.". W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, wskazując przy tym, że jest on składany z ostrożności procesowej o ile Sąd uzna, że decyzja środowiskowa, z uwagi na jej charakter, podlega wykonaniu. Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja będzie załącznikiem do wniosku o zezwolenie na prowadzenie inwestycji w zakresie realizacji inwestycji drogowej. Decyzja środowiskowa zawiera źle określone uwarunkowania środowiskowe oraz została wydana na podstawie źle zebranego materiału dowodowego, a prowadzona inwestycja wywoła nieodwracalne szkody w środowisku, przede wszystkim w faunie i forze, ale również doprowadzi do sytuacji, gdy rozpocznie się proces wywłaszczania nieruchomości, co skutkować będzie koniecznością zmiany miejsca pobytu dla wielu osób, odnalezienia się w nowym miejscu, zmianą szkoły dla dzieci oraz zmianą pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast sąd może uwzględnić taki wniosek jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków będących następstwem wykonania aktu lub czynności. Samo ogólnikowe powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi publicznej nie stanowi aktu, który upoważniałby inwestora do rozpoczęcia i realizacji inwestycji. Nie przesądza o jej lokalizacji i nie wywołuje żadnych skutków prawno – rzeczowych. Tym samym zaskarżona decyzja nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie procesu inwestycyjnego nie może więc dojść do naruszenia praw skarżących, o jakich wyżej mowa. Pokreślić przy tym należy, iż zaskarżona decyzja wydana została w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć uregulowanego w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) i jedynie określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 tej ustawy). Dla inwestora stanowi natomiast wyłącznie podstawę do wystąpienia o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Bezpośrednie skutki, o jakich wyżej mowa, mogą natomiast wystąpić dopiero w wyniku realizacji przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę lub zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Tym samym uznać należy, iż nie zachodzą określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w sentencji.