IV SA/Wa 411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją tą objęta została również małoletnia córka skarżącego E. S. Przedmiotowa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 28 grudnia 2011 r. A. S., obywatel F., deklarujący narodowość [...] złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Jako uzasadnienie wniosku podał poczucie zagrożenia ze strony władz z powodu wielokrotnego zabierania go do tzw. [...], gdzie był bity i poddawany torturom, gdyż podejrzewano go o udzielanie pomocy [...]. Wskazał również, że przejechał do Polski, ponieważ tutaj przebywa jego rodzina. Decyzją z [...] maja 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpoznaniu złożonego wniosku, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472), dalej: ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, odmówił stronie nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W ocenie organu, cudzoziemiec nie podał żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami w rozumieniu Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokołu dot. statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r.f Nr 119, poz. 515 i 517). Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i nadanie statusu uchodźcy. W dniu [...] grudnia 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców, po przyprowadzeniu postępowania odwoławczego i zbadaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, utrzymała w całości decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, że biorąc pod uwagę, iż w Polsce przebywa objęta procedurą uchodźczą rodzina wnioskodawcy, tj. żona – Z. S. oraz pełnoletni syn K. S., którzy powołują się w swych wnioskach na stan faktyczny dotyczący skarżącego, konieczne dla rozpoznania niniejszej sprawy było dokonanie wnikliwej analizy porównawczej wspomnianych spraw. Z tego też względu Rada podjęła decyzję o ich wspólnym rozpatrzeniu. Ponadto Rada, z powodu powoływania się przez wnioskodawcę na związek występujący miedzy jego sprawą a wnioskami o nadanie statusu uchodźcy złożonymi przez jego krewnych, tj.: A. U. oraz M. U., dokonała ich analizy i porównała z oświadczeniami i materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie skarżącego, dążąc do ustalenia, czy występuje między nimi związek przyczynowy. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że A. S. jako powód wyjazdu z kraju pochodzenia i wszczęcia procedury uchodźczej w Polsce podał cztery przyczyny: 1. Prześladowanie z powodu swojego brata R. S., podejrzewanego przez władze o przynależność do [...], 2. Zainteresowanie władz jego osobą oraz jego najbliższą rodziną z powodu krewnego A. U., którego brat I. U. z powodu zniknięcia w maju 2011 r. był podejrzany o przyłączenie się do [...], 3. Powiązanie z B., 4. Chęć połączenia się z rodziną przebywającą w Polsce. Rozpoznając sprawę Rada stwierdziła, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, czy dowodów rzeczowych potwierdzających jego deklaracje o doznawanych prześladowaniach ze strony władz F. i R. Zwrócono uwagę na fakt, iż skarżący nie był nigdy zatrzymany, aresztowany, nie wszczynano przeciwko niemu postępowania administracyjnego lub sądowego, jak też nie został skazany wyrokiem sądowym. Nie brał również udziału w działaniach wojennych, nie należał do żadnej z partii politycznych, organizacji religijnych lub społeczno-kulturalnych. Podkreślono, że w trakcie przesłuchania statusowego cudzoziemiec podtrzymał swoje wcześniejsze oświadczenie, że nie należał do żadnej z partii politycznych czy organizacji, nie brał udziału w walkach i nie udzielał pomocy [...]. Wnioskodawca wskazał, że po jednokrotnym zatrzymaniu w 2009 r. nigdy więcej nie był zatrzymany. Ostatecznie Rada doszła do wniosku, że powody, dla których skarżący obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" i nie stanowią podstawy do nadania mu statusu uchodźcy. Uznano, że cudzoziemiec nie udowodnił, jak też nie uprawdopodobnił, że władze F. lub R. bądź inne podmioty wymienione w art.15 ust.1 pkt, 2-3 cytowanej ustawy podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. W pierwszej kolejności Rada nie dała wiary oświadczeniom wnioskodawcy dotyczącym jego powiązań z osobą S. B.. Wskazano, że trudno wyobrazić sobie, aby skarżący, mieniący się współpracownikiem S. B. poszukiwanego przez siły federalne na terytorium K. i F. - został wcielony w latach 1997-1999 do Wojsk [...]. Rada stwierdziła, że oświadczenie skarżącego o jego powiązaniu z B. i zatrzymywanie go z tego powodu przez posterunki w celu sprawdzenia dokumentów są bezpodstawne, sprzeczne z jego wcześniejszymi deklaracjami oraz stworzone na potrzeby przybliżenia okoliczności swojej sprawy do przesłanek konwencyjnych. Rada odmówiła też uznania za wiarygodne deklaracji skarżącego o rzekomym prześladowaniu go z powodu jego brata R. S. Wskazano, że nawet jeśli przyjąć, że przedstawione przez skarżącego oświadczenia co do zatrzymania go wraz z bratem i grupą sąsiadów przez struktury siłowe w 2009 r. i wywiezienia poza są prawdziwe - to działanie to miało wobec niego charakter jedynie incydentalny. W działaniach tych, w ocenie Rady, nie sposób dopatrzyć się prześladowania, w tym nachodzenia, które wpisują się w rytm działań operacyjnych stosowanych w C. przez organa porządku publicznego. W ocenie Rady, cudzoziemiec złożył również sprzeczne zeznania w sprawie zatrzymywania go i zabierania z domu przez żołnierzy z [...]. Na tej podstawie Rada uznała Cudzoziemca za osobę niewiarygodną i wskazała, że swymi wzajemnie sprzecznymi oświadczeniami nie uprawdopodobnił, że przyczyną wyjazdu z C. i wszczęcia procedury uchodźczej była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej, co jest z mocy prawa przesłanką dla nadania statusu uchodźcy. W ocenie Rady skarżący nie wykazał, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej. Ostatecznie Rada uznała skarżącego za migranta, który w celu poprawy warunków życia i w poszukiwaniu lepszych perspektyw i przyszłości dla siebie i swojej rodziny opuścił kraj pochodzenia. Zwrócono uwagę na fakt,, że cudzoziemiec nigdy nie posiadał stałego zatrudnienia i jedynie okazjonalnie podejmował prace dorywcze. Rada podzieliła sformowaną w oparciu o aktualne i wiarygodne opracowania eksperckie ocenę Szefa Urzędu d.s. Cudzoziemców na temat ustabilizowania się sytuacji politycznej i militarnej w C. i zmniejszenie się zagrożenia dla ludności cywilnej. Pokreślono, że ani skarżący, ani żaden z członków jego rodziny nigdy nie należał do żadnej z partii politycznych, nie był członkiem ani też nie był powiązany ze strukturami [...], nie udzielał w sposób regularny pomocy [...], czy osobom należącym do fundamentalistycznych organizacji [...]. Za potwierdzenie braku zainteresowania władz federalnych lub [...] osobą skarżącego uznano fakt nie utrudniania mu przez władze i struktury siłowe F. poruszania się po jej terytorium i opuszczenia jej granic. Ostatecznie wskazano, że cudzoziemiec nigdy nie prowadził żadnej działalności politycznej, nie wspierał ani skrzydła nacjonalistycznego, ani też fundamentalistycznego ruchu [...], nie był przedmiotem zainteresowania władz. Nie udowodnił, aby przypisywano mu przynależności do ruchu [...], czy struktur fundamentalistycznych, nie potwierdził obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jego wolności, bezpieczeństwa, zdrowa i życia. Z tego też względu Rada uznała, że bezpodstawne są obawy skarżącego, iż po powrocie do kraju pochodzenia zostanie on zatrzymany i poddany nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub zostanie ukarany bez podstawy prawnej, tym bardziej, że do jego wyjazdu z F. nic takiego się nie wydarzyło. Odnosząc się do przesłanek z art. 15 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, Rada wskazała, że analiza sytuacji w C. jednoznacznie potwierdza, że nie toczy się tam żadne konflikt wewnętrzny, a ponadto państwo to nie jest zaangażowane w konflikt dwustronny lub międzynarodowy, który mógłby stwarzać potencjalne zagrożenie dla praw i wolności skarżącego. Od wyjazdu skarżącego z kraju pochodzenia sytuacja nie tylko nie uległa pogorszeniu, lecz przeciwnie, nastąpiła jej stabilizacja. Jak wykazuje raport Ośrodka Studiów Wschodnich nr [...] osoby pochodzące z K. nie są systemowo i powszechnie prześladowane na terenie innych części F. Mogą swobodnie podróżować, osiedlać się, o czym najlepiej świadczy fakt istnienia dużych skupisk diaspory [...] w prawie wszystkich dużych aglomeracjach miejskich [...]. Przywołane wyżej opracowania i ekspertyzy w ocenie Rady pokazują, że twierdzenie skarżącego, iż sytuacja w F. stanowi dla niego zagrożenie i uniemożliwia mu powrót do kraju pochodzenia nie znajduje pokrycia w rzeczywistości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Podkreślono, że jeśli cudzoziemiec uzna, że warunki życia w R. mu nie odpowiadają może podjąć próbę osiedlenia się w innej części F., która jest krajem jego pochodzenia. W konkluzji przeprowadzonego postępowania Rada stwierdziła, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez wnioskodawcę poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, dlatego też bezzasadny jest zarzut, że odmowa udzielenia mu ochrony na terytorium RP będzie stanowiło zagrożenie dla jego wolności i bezpieczeństwa. Z tych też względów Rada do Spraw Uchodźców uznała, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek do objęcia go ochroną uzupełniającą na terytorium RP. W ocenie Rady w stosunku do skarżącego nie zachodzą również przesłanki wymienione w art.97 ust.1 cytowanej ustawy. Podkreślono, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że bezpieczeństwo skarżącego nie było zagrożone przed wyjazdem do Polski i nie ma podstaw aby twierdzić, że zagrożenia takie mogą się pojawić po powrocie do kraju pochodzenia. W przypadku powrotu skarżącego do kraju pochodzenia nie można uznać, aby znalazł się w sytuacji rzeczywistego ryzyka zagrożenia jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub też, aby został poddany torturom albo nieludzkiemu traktowaniu, karaniu, zmuszany do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego czy ukarany bez podstawy prawnej. Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, iż wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie narusza także jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 pkt.1 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Podkreślono, że organ pierwszej instancji w dniu [...].05.2012 r. odmówił całej rodzinie skarżącego nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz postanowił o wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Nie można zatem uznać, że wydalenie skarżącego w jakikolwiek sposób naruszy jego życie rodzinne. Skarżący jest obywatelem F., posiada prawo przebywania na jej terytorium, jest uprawniony do pobierania pomocy społecznej na dzieci i korzystania przez nie z opieki medycznej w placówkach publicznych i oświatowych. W konkluzji Rada stwierdziła, że wydalenie skarżącego do kraju pochodzenia nie będzie stanowiło naruszenie przepisu art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, dlatego też nie ma podstaw aby uznać, że zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Rada oddaliła również, jako pozbawiony podstaw, zarzut naruszenia przepisu art. 7 i 77 Kpa. Wskazano, iż materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący. Do akt sprawy włączono protokoły z przesłuchania żony i syna skarżącego, przeprowadzono komparatystyczną analizę i porównano jej wyniki z ustaleniami poczynionymi w sprawach A. U. i M. U. wykazując, że między tymi sprawami nie ma żadnego związku przyczynowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Rady oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 13 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony, poprzez błędne przyjęcie, że nie spełnia on przesłanek nadania statusu uchodźcy, - art. 15 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony, poprzez błędne przyjęcie, że nie spełnia on przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej, - art. 7, 77 Kpa poprzez niedokładne oraz niewyczerpujące wyjaśnienie sprawy oraz art. 80 Kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu w postaci zeznań skarżącego. Skarżący nie zgodził się przede wszystkim z twierdzeniem Rady, iż powody, które przedstawił we wniosku, nie mogą stanowić podstawy do nadania mu statusu uchodźcy. Podkreślił, że przy rozpatrywaniu, czy istnieją po stronie cudzoziemca uzasadnione obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu przynależności do określonej grupy społecznej istotne jest wzięcie pod uwagę subiektywnego odczucia (stanu umysłu) cudzoziemca. Skarżący wskazał, że wielokrotnie zabierano go do [...], gdzie był torturowany i bity ze względu na podejrzenie o udzielanie pomocy [...]. Był również prześladowany z powodu brata – R. S., który uważany jest przez władze za [...]. Skarżący zaznaczył, że dla władz, które podejrzewają konkretną osobę o współpracę z [...], czy [...], bez znaczenia pozostaje fakt, czy podejrzanie jest słuszne i czy dana osoba rzeczywiście współpracuje z [...]. Powołując się na Podręcznik Zasad i Trybu Ustalania Statusu Uchodźcy Biura UNHCR z 1992 r. skarżący podniósł, że nie jest warunkiem koniecznym przyznania międzynarodowej ochrony fakt zatrzymania, aresztowania lub skazania wyrokiem sądu. W konsekwencji opisanych prześladowań głównie o charakterze psychicznym, skarżący zaczął się obawiać o siebie i swoja rodzinę. Dodatkowo obawę skarżącego spotęgował fakt, że podczas jego nieobecności władze nachodziły jego żonę i dzieci grożąc im utratą życia. Powyższe, w ocenie skarżącego potwierdza, że istnieje ryzyko, że po powrocie do C. on oraz jego rodzina może być poddawana dalszej przemocy. Skarżący wskazał również na obawę przed prześladowaniami ze względu na jego krewnych, którzy są [...] i współpracują z [...]. Dla podkreślenia zagrożenia jakie niesie za sobą bycie członkiem rodziny lub krewnym osób przynależących do [...] przytoczył fragment raportu D. Służb Imigracyjnych oraz raportu pozarządowej organizacji Human Rights Watch. W świetle przedstawionych okoliczności skarżący stwierdził, że działania Rady wskazują na naruszenie licznych przepisów postępowania administracyjnego, które prowadziło z kolei do naruszenia przepisów ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom oraz nieuprawnionej odmowy udzielenia mu ochrony w Polsce. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenie w ocenie skarżącego prowadziło do naruszenia przepisów ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z przepisem art. 77 § 1 Kpa statuującym zasadę oficjalności organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasada ta koresponduje z zasadą ogólną prawdy obiektywnej nakładającą na organ obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą tak by stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Stosownie zaś do zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie orzekające organy nie naruszyły powołanych przepisów. W szczególności, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu dokonana przez organ ocena materiału dowodowego jest zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności (art. 80 i 107 Kpa). Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym. W zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto, że okoliczności sprawy, które zostały rzetelnie i wyczerpująco ustalone w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, zostały właściwie ocenione w kontekście prawidłowo zinterpretowanych przepisów prawa materialnego, regulujących przesłanki udzielenia statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany (art. 13, art. 15 i art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej nadaje się cudzoziemcowi, który spełnia warunki do uznania za uchodźcę określone w Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokole dot. statusu uchodźców sporządzonym w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517). Stosownie do postanowień art. 1 lit. a pkt 2 powołanej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Art. 1 a Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Podkreślenia wymaga, że wśród tych przesłanek nie zawarto przyczyn bytowych czy ekonomicznych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko, nie nadaje się bowiem statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia. Pojęcie "uzasadnionej obawy" nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę; przyjmuje się powszechnie, iż w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że w przypadku A. S. i jego córki deklarowana obawa nie jest uzasadniona obiektywnie. Osoba ubiegająca się o nadanie statusu uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualnie dowody potwierdzające, że była prześladowana lub że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z powodów podanych w cytowanej Konwencji. Inne przyczyny opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia lub powodujące obawę przed powrotem do kraju nie mają znaczenia dla uznania go za uchodźcę. Rację mają organy orzekające, że skarżący nie wykazał w trakcie postępowania, że w jego przypadku mogą występować uzasadnione obawy przed indywidualnymi prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, albo też byłby on zagrożony takim prześladowaniem w razie powrotu do kraju pochodzenia. Cudzoziemiec - jak sam przyznał - nie był nigdy bezpośrednio zagrożony żadnymi represjami ze strony władz publicznych. Nie był także zatrzymany, poddawany przemocy, więziony ani skazany wyrokiem sądu. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, opartego w dużej mierze na wyjaśnieniach samego skarżącego, należy uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Skarżący zarówno we wniosku jak i w toku składania wyjaśnień, wskazywał, że powodem wyjazdu z C. było prześladowanie jego rodziny ze strony władz [...] z powodu przynależności jego krewnych do [...] oraz przynależności jego brata do [...]. Skarżący obawia się również prześladowań z powodu jego rzekomych powiązań z [...]. W ocenie skarżącego powrót do kraju pochodzenia naruszy również jego prawo do życia rodzinnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do przywołanej przez skarżącego obawy przed prześladowaniem ze strony władz [...] należy podzielić w tym względzie stanowisko Rady, że obawy te nie są uzasadnione. Słuszne jest stanowisko skarżącego, że oceniając zaistnienie przesłanek z art. 13 cyt. ustawy istotne jest wzięcie pod uwagę subiektywnego odczucia skarżącego co do istnienia obawy przed prześladowaniem. Jednak drugim koniecznym elementem, jak już wskazywano jest to, aby żywiona obawa znajdowała odzwierciedlenie w rzeczywistości (element obiektywny). Obawy cudzoziemca przed prześladowaniem muszą być zatem nie tylko wywołane subiektywnym poczuciem zagrożenia ale i mieć obiektywne podstawy. W ocenie Sądu tych obiektywnych podstaw nie ma. Analizą materiału dowodowego nie wskazuje, by w stosunku do skarżącego oraz jego rodziny istniały rzeczywiste obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Deklaracje skarżącego o rzekomym prześladowaniu ze strony funkcjonariuszy struktur siłowych są sprzeczne ze wcześniejszymi jego oświadczeniami, że poza jednym przypadkiem w 2009 r. nigdy nie był zatrzymany, aresztowany, nie stawiano mu zarzutów. Sam skarżący ustosunkowując się do sprzecznych zeznań złożonych w sprawie zatrzymania przez żołnierzy z [...] potwierdził, że był zatrzymany tylko raz (w 2009 r.). Orzekający organ zasadnie odmówił również dania wiary oświadczeniom żony skarżącego oraz jego syna o próbie zatrzymania skarżącego przez funkcjonariuszy struktur siłowych. Złożone w tym zakresie oświadczenia są sprzeczne, a przez to mało wiarygodne. Cudzoziemiec nie złożył żadnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt prześladowań jakie doświadczył ze strony władz państwowych lub innych podmiotów. Tyma samym nie wykazał, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami. Skarżący nie potwierdził obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jego bezpieczeństwa, wolności, zdrowia i życia. Słuszne jest zatem stanowisko Rady, że wobec poczynionych ustaleń, z których wynika, że skarżący nie był nigdy aresztowany, oskarżony o działalność antyrządową lub skazany wyrokiem sądu, nie można uznać, iż mógłby być ona kwalifikowany jako uchodźca w świetle obowiązującej ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom. Okoliczności podawane przez cudzoziemca nie przemawiają również za przyznaniem mu ochrony uzupełniającej. W odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa w C., należy wskazać, że zgodnie z treścią materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych, jest ona określana jako stabilna. Obecnie nie można mówić, o tym by w C. miało miejsce powszechne naruszanie praw człowieka lub stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej. Analiza sytuacji w C. na podstawie opracowań i ekspertyz wskazuje, że nie toczy się tam żaden konflikt wewnętrzny, a ponadto państwo to nie jest zaangażowane w konflikt dwustronny lub międzynarodowy, który mógłby stwarzać potencjalne zagrożenie dla praw i wolności skarżącego. Twierdzenia zatem skarżącego, że sytuacja w jego kraju pochodzenia stanowi dla niego zagrożenie i uniemożliwia mu powrót do kraju nie znajdują uzasadnienia. Ponadto, jak wynika z analizy materiału dowodowego, w tym głównie zeznań samego skarżącego, nie należał on nigdy do żadnej partii politycznej, nie był członkiem, ani też nie był powiązany ze strukturami [...]. Słuszne jest również stanowisko Rady, że za potwierdzeniem braku zainteresowania władz federalnych lub [...] osobą skarżącego należy fakt nieutrudniania mu przez władze i struktury siłowe F. poruszania się po jej terytorium i opuszczenia jej granic. Powyższe potwierdza, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący nie byłby narażony na prześladowania ani innego rodzaju represje. Oprócz wskazanej powyżej przyczyny skarżący powołał się dodatkowo na naruszenie jego prawa do życia rodzinnego. Słuszne jest stanowisko Rady, że wobec wydania decyzji odmawiającej całej rodzinie skarżącego nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium RP nie można uznać, że wydalenie skarżącego naruszy w jakikolwiek sposób jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie człowieka i podstawowych wolności. Stąd brak jest podstaw do udzielenia cudzoziemcowi jak i objętej wnioskiem jego córce zgody na pobyt tolerowany. Konkludując należy uznać, że zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa proceduralnego w postaci wskazanych w skardze przepisów Kpa, jak również prawa materialnego, nie są uzasadnione. Zarówno Rada jak i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozważyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceniły wyjaśnienia cudzoziemca jak i potencjalne zagrożenia dla jego sytuacji będące wynikiem stosunków panujących w C., posługując się w odniesieniu do tej kwestii fachowymi opracowaniami. Zarzucając organom administracji niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa), cudzoziemiec tak naprawdę nie wykazał ażeby poza zainteresowaniem organów pozostały jakieś istotne, mające znaczenie dla sprawy okoliczności, próbując raczej polemizować z tą oceną w korzystnym dla siebie kierunku. Organ odwoławczy wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego przyjął za organem pierwszej instancji zasadność odmowy nadania statusu uchodźcy. Nadto organ drugiej instancji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.