IV SA/Wa 414/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Michał Sowiński, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "Z." Organizację Pożytku Publicznego z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008r. [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej [...] na działce ew. nr [...] obręb [...], zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w W., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż "Z." Organizacja Pożytku Publicznego we wniesionym przez nie odwołaniu od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008r., domagało się uchylenia tej decyzji, zarzucając jej brak wskazania wszystkich stron postępowania, jak również zaniechanie przesłania stronie kwalifikacji (identyfikacji) przedsięwzięcia. Podniesiono również, iż świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), aby inwestycja została zakwalifikowana do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu, miejsca dostępne dla ludzi muszą znajdować się wzdłuż osi głównej promieniowania anteny, co oznacza zdaniem odwołującego konieczność wykazania, iż miejsca takie znajdują się wzdłuż osi głównej, a także pod osią i obok tej osi. Wskazano także, iż zgodnie z w/w rozporządzeniem konieczne jest ustalenie, czy doszło do wzrostu emisji promieniowania, co winno być uwzględnione w toku postępowania. Zarzucono również zaskarżonej decyzji, iż wydana została z naruszenia art. 10 k.p.a poprzez brak zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Sygn. akt IV SA/Wa 414/09 Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium wskazało, że stosownie do art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2006 nr 129, poz. 902 ze zm.), realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przedsięwzięcia mogące oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, mając w szczególności na względzie, iż wniosek P. S.A. został złożony w dniu [...] lipca 2005r., oraz że postępowanie nie zostało zakończone przed wejściem w życie nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko tj. [...] sierpnia 2007r., jak również uwzględniając złożone do organu I instancji przez inwestora opracowanie zatytułowane "Identyfikacja przedsięwzięcia", które zostało wykonane z uwzględnieniem zapisów znowelizowanego rozporządzenia, organ odwoławczy uznał, iż z dniem wejścia w życie w/w rozporządzenia, planowana przez P. S.A. inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powołane powyżej rozporządzenie wymienia rodzaje inwestycji, dla których jest lub może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, a zatem przedsięwzięcia związane z realizacją instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, które nie zostały uwzględnione w ww. rozporządzeniu są wyłączone z obowiązku sporządzania raportu. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów znajdujących się w aktach tj. "Identyfikacji przedsięwzięcia" sporządzonej w kwietniu 2008r. i znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego w marcu 2007r., w sposób jednoznaczny w ocenie organu wynika, że wzdłuż osi głównej anteny w odległości 70 m na azymutach 60, 180 i 300 nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi (patrz rys. 1, 2 i 3 ."Identyfikacji przedsięwzięcia"), a zatem Sygn. akt IV SA/Wa 414/09 zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów dnia 9 listopada 2004 r., dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane sporządzenie raportu. Powyższe ustalenie prowadzi do wniosku, iż planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Skoro zatem postępowanie w tym przedmiocie wszczęte jeszcze pod rządami odmiennie brzmiących zapisów w/w rozporządzenia nie zostało zakończone do dnia [...] sierpnia 2007r. stosowną decyzją ostateczną, a nowe przepisy, z braku przepisów przejściowych weszły w życie we wskazanej wyżej dacie, to organ I instancji prawidłowo uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i umorzył je w oparciu 0 przepis art. 105 § 1 k.p.a.. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia 1 nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Nie oznaczenie przez organ wszystkich stron, stanowi wadę zaskarżonej decyzji, jednakże dokonując oceny całości sprawy skład orzekający uznał, iż nie ma ona wpływu na wynik sprawy. Kolegium wydając decyzję w II instancji wykonało obowiązek wynikający z art. 107 k.p.a i zamieściło wykaz stron postępowania. Odnosząc się do zarzutu nie wykonania obowiązku określonego w art. 10 k.p.a. przed wydaniem decyzji, organ odwoławczy wskazał, iż w złożonym odwołaniu strona skarżąca poza wskazaniem naruszenia art. 10 k.p.a. nie powołała żadnych dodatkowych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie tego zarzutu. Ponadto na etapie postępowania odwoławczego Stowarzyszenie miało możliwość zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym, zgromadzonym w sprawie. Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "Z." Organizacja Pożytku Publicznego z siedzibą w W., domagając się cyt. "unieważnienia decyzji I i II instancji", oraz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wydając zaskarżoną decyzję organ winien był wykazać, czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, a zatem także w jej sąsiedztwie, pod tą osią i obok tej osi, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Skarżący zawarł w skardze rysunek obrazujący schemat przestrzenny głównej Sygn. akt IV SA/Wa 414/09 wiązki, z którego wynika, że pole EM emitowane z danej anteny nie rozchodzi się jedynie w linii prostej, na przecięciu której organ rozpatruje położenie miejsc dostępnych dla ludzi, lecz w określonej przestrzeni-kącie bryłowym, którego wierzchołek znajduje się w miejscu środka elektrycznego danej anteny. Nieprawidłowe zatem w ocenie strony skarżącej jest rozpatrywanie miejsc dostępnych dla ludzi jedynie w miejscu przecięcia ich przez oś główną wiązki promieniowania anteny. W przedmiotowej sprawie dokładnie na azymucie 300° anten nadawczych, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny znajduje się blok mieszkalny ([...]). Dodatkowo zaznaczono, iż inwestycja planowana jest w sąsiedztwie obszaru "NATURA 2000" (korytarz ekologiczny [...] o znaczeniu europejskim), co wskazuje na konieczność wykonania raportu oddziaływania inwestycji na ten obszar, zgodnie z art. 33 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008r. w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej [...] na działce ew. nr [...] obręb [...] Sygn. akt IV SA/Wa 414/09 zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w W. Z uzasadnienia niniejszej decyzji wynika, iż w związku z wejściem w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do inwestycji wymagających sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 z późn. zm.). W wyniku zaistniałej sytuacji prawnej realizacja przedmiotowej stacji bazowej w ocenie organu nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż słuszny jest zarzut strony skarżącej wskazujący, że w oparciu o poczynione przez organ odwoławczy ustalenia nie można jednoznacznie wywieść, iż w świetle obowiązujących w dacie orzekania przez organ przepisów brak było podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazać bowiem należy, iż w świetle uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego na organie spoczywa obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej - art. 7 k.p.a, poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a oraz obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z przestrzegania tych obowiązków nie jest także zwolniony organ odwoławczy, który w świetle art. 15 k.p.a zobligowany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie i orzeczenia w granicach określonych w art. 138 k.p.a. Organ odwoławczy mając na uwadze wymogi wynikające zarówno z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w danej sprawie, winien zatem między innymi zbadać, czy w sprawie właściwie przywołano i zastosowano przepisy prawa, czy postępowanie dowodowe i ustalenia poczynione przez organ I instancji są wystarczające do wydania Sygn. akt IV SA/Wa 414/09 rozstrzygnięcia w sprawie, jeżeli nie to zgodnie z art. 136 w granicach określonych art. 138 § 2 k.p.a winien dokonać uzupełnienia materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, zaś iż organ odwoławczy ograniczając się jedynie do przywołania znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko i "Kwalifikacji przedsięwzięcia", ustalił że wzdłuż osi głównej anteny w wysokości 70 m na azymut 60, 180 i 300 nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, a zatem dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, a tym samym nie zachodzi konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Poczynione przez organ ustalenia w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę istniejący w dacie orzekania stan prawny nie wyjaśniają jednak w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności istniejących w niniejszej sprawie, mogących mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia: 1) mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 112, 2) innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy, to w myśl art. 51 ust. 1 i 2, planowane przedsięwzięcia, które wymagają sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, lub dla których obowiązek został ustalony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei przedsięwzięcia, które wymagają sporządzenia raportu i w stosunku do których obowiązek taki może być nałożony w drodze postanowienia organu określa Rada Ministrów stosownie do art. 51 ust. 8 ustawy. Jak wynika z akt sprawy maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania stacji bazowej wynosi 1204,06 W. Sygn. akt IV SA/Wa 414/09 Rozpoznając niniejszą sprawę organ winien był zatem ustalić w sposób rzetelny, czy planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do inwestycji, o której mowa w art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla której obowiązek sporządzenia raportu może być nałożony w drodze postanowienia. Mając na uwadze parametry techniczne będącej przedmiotem niniejszego postępowania stacji, należy je skonfrontować z zapisem § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy, który stanowi, że "sporządzenie raportu mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz w których równoważna moc promieniowania izotopowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie mniejszej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie mniejszej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie mniejszej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny... W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z "Kwalifikacji przedsięwzięcia" izotopowa moc promieniowania poszczególnych anten wynosi 1204,06 W. Anteny mają być zamontowane na wysokości 25 m n.p.t (patrz str. 7 raportu). Odległość miejsca dostępnego dla ludzi, liczona od środka elektrycznego wzdłuż głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten wynosi zatem do 70 m. Organ winien był więc ustalić dla każdej z anten, czy w określonej w rozporządzeniu odległości w przestrzenni oddziaływania głównej wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludzi i dopiero w oparciu o tak przeprowadzoną analizę wskazać, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzi, czy też nie przypadek wymieniony w cytowanym powyżej przepisie. Analiza ta nie została jednak przez organ należycie przeprowadzona. Niezbędne w tym zakresie dane nie wynikając też bezpośrednio z Sygn. akt IV SA/Wa 414/09 akt sprawy. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wskazano jedynie, iż wzdłuż głównej osi anteny w odległości do 70 m na azymutach 60°, 180° i 300° nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Tymczasem np. ze skargi oraz z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, iż w bezpośrednim otoczeniu stacji znajdują się budynki mieszkalne. Strona skarżąca powołuje budynek przy ul. [...], zaś w raporcie jest mowa o 5/6 kondygnacyjnym budynku położonym w odległości ok. 55 m w kierunki płn. zach (patrz k-6 raportu) od inwestycji. W sprawie nie podaje się jednak wysokości budynków dostępnych dla ludzi, znajdujących się w odległości do 70 m od inwestycji, ich wysokość ma zaś istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Organ winien zatem dokonać dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy poprzez zbadanie jaka zabudowa, w jakiej wysokości występuje w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji i czy miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się rzeczywiście w przestrzenni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny. Przeprowadzenie przedmiotowej analizy nie jest także możliwe w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Uchybienie powyższe w ocenie Sądu stanowi naruszenie art. 7 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ winien także rozważyć i zbadać, w oparciu o art. 33 oraz 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U tj. z 2004r. Nr 92 poz. 880 ze zm.) ewentualny zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na znajdujący się w ocenie strony skarżącej w sąsiedztwie obszar "NATURA 200- korytarz ekologiczny [...]. Decyzja nie zawiera bowiem żadnych ustaleń w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.