IV SA/Wa 416/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. R. prowadzącego "Kancelarię Prawną J. Sp.j." przy ul. (...) w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2007r. Wojewoda (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. G. od decyzji Prezydenta W. z dnia (....) listopada 2007r. nr (...) orzekającej o wymeldowaniu A. G. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: w dniu 29 maja 2006r. z wnioskiem o wymeldowanie A. G. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W., wystąpiła E. G. podnosząc, iż mąż w przedmiotowym lokalu nie przebywa od listopada 2004r. i od tego czasu nie bierze udziału w utrzymaniu mieszkania. Decyzją z dnia (...) listopada 2007r. Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu A. G. z pobytu stałego z lokalu (...) przy ul. (...) w W. Decyzja zapadła na podstawie art. 15 ust. 2 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. G. W motywach wskazał, iż nie opuścił omawianego lokalu dobrowolnie lecz z powodu awantur z żoną, która uniemożliwia mu wejście do mieszkania. Decyzja ta jest dla niego bardzo krzywdząca , gdyż stał się osobą bezdomną. Wyjaśnił, iż podjął działania mające na celu zamianę przedmiotowego lokalu na dwa mieszkania. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2007r. po rozpatrzeniu odwołania A. G. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z wyjaśnień wnioskodawczyni jej były mąż nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego od 2004r. Z mieszkania zabrał większość swoich rzeczy. Fakt jego niezamieszkiwania potwierdzili przesłuchiwaniu w sprawie świadkowie P. W. i I. G. Powyższe wnika również z ustaleń Komendy Rejonowej Policji W. Również A. G. w złożonych wyjaśnieniach potwierdził, iż nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, albowiem ciągłe awantury negatywnie wpływają na stan jego zdrowia. Wyjaśnił również, iż nie zamierza wymeldować się dobrowolnie do czasu zakończenia sprawy zamiany lokalu na dwa odrębne lokale. Wojewoda (...) podniósł, iż w świetle orzecznictwa sądowo-administracyjnego miejsce pobytu stałego to miejsce, w którym się skupiają wszystkie codzienne sprawy, miejsce, w którym się przebywa, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 1997r., V SA 1945/96). W ocenie organu odwoławczego w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. nie znajduje się centrum spraw życiowych i osobistych A. G. Przepisy ustawy o ewidencji ludności wyraźnie obligują osobę przebywającą pod określonym adresem dłużej niż trzy doby do dokonania zameldowania zgodnie z jej aktualnym miejscem pobytu (art. 10 ust. 1 ustawy ewidencyjnej), a osobę opuszczającą miejsce pobytu stałego do zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi prowadzącemu ewidencję ludności (art. 15 ust. 1). Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny organ odwoławczy uznał, iż utrzymanie zameldowania A. G. w lokalu w którym faktycznie nie przebywa stwarzałoby fikcję meldunkową. Pismem z dnia 5 marca 2008r. A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc iż decyzja o wymeldowaniu narusza jego prawa. W uzasadnieniu podniósł, iż w lokalu stanowiącym jego współwłasność znajdują się jego rzeczy osobiste, został jednak pozbawiony dostępu do domu. W świetle powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie ojej zmianę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2007r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W opinii Sądu, ustalenia poczynione przez orzekające w sprawie organy wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania. Skarżący prawidłowo został zawiadomiony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości czynnego w nim uczestniczenia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym na wniosek strony lub z urzędu organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. A zatem dla wydania decyzji o wymeldowaniu muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: -opuszczenie miejsca pobytu stałego oraz - brak dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Zdaniem Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że przesłanki te zostały spełnione. Bezsporne w sprawie jest, iż skarżący A. G. opuścił miejsce stałego pobytu z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. czego sam nie kwestionował w toku postępowania administracyjnego, a zatem zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, iż we wskazanym lokalu nie znajduje się centrum spraw życiowych i osobistych A. G. Powyższą okoliczność skarżący potwierdził na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 12 sierpnia 2008r. Stwierdził, iż w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje i nie zamierza tam powrócić, a meldunek jest mu potrzebny aby otrzymać drugie mieszkanie. Fakt niezamieszkiwania skarżącego pod wskazanym adresem potwierdzili także przesłuchani w trakcie postępowania administracyjnego świadkowie. Powyższa okoliczność wynika również z ustaleń Komendy Rejonowej Policji W. W świetle zebranego zatem materiału dowodowego oraz wyjaśnień stron postępowania stwierdzić należy, iż decyzje o wymeldowaniu skarżącego A. G. z miejsca stałego pobytu są prawidłowe. Skoro w toku postępowania ustalono, iż skarżący A. G. opuścił lokal nr (...) przy ul. (...) w W. - należało uznać, że organ administracji zasadnie orzekł o wymeldowaniu go z przedmiotowego lokalu. Podkreślić należy, iż ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych normuje sprawy ewidencji ludności, ta natomiast polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach (art.1 ust.2 w/w ustawy). Postępowanie o wymeldowanie ma na celu jedynie doprowadzenie do zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności (tak m.in. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r. V SA 3657/02 Wspólnota 2004/8/55). Dlatego też zgodzić należy się z Wojewodą (...), iż utrzymanie zameldowania A. G. w lokalu, w którym faktycznie nie przebywa stwarza w istocie fikcję meldunkową. W konsekwencji powyższego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - nie podzielił zarzutów skargi, nie dopatrzył się również tego rodzaju naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia i prowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji skargę należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.