IV SA/Wa 417/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. C. o wstrzymanie wykonania uchwały Rady Polskiego Klubu [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi S. C. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały postanawia: odmówić wstrzymania wykonania uchwały Rady Polskiego Klubu [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. S. C. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] grudnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...] listopada 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Polskiego Klubu [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie złożenia do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosku o odwołanie A. M. ze stanowiska Prezesa Polskiego Klubu [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Skarżący jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania uchwały oraz przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Skarżący tego nie uczynił, przy czym Sąd nie jest obowiązany do wezwania go do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Skoro Skarżący nie uprawdopodobnił w wyżej wskazany sposób, że wykonanie uchwały może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.