IV SA/Wa 419/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędzia WSA Łukasz Krzycki Asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Małgorzata Sokólska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2004 r. sprawy ze skargi J. i J. A. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Rada Gminy . uchwałą nr [...] z [...] marca 2004 r. odrzuciła zarzut J. A. wniesiony do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy .. W uzasadnieniu tej uchwały Rada Gminy stwierdziła, że uwzględniono zarzut dotyczący zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej i ustalono ją na 40% zamiast 50%. Żądanie J. A. powiększenia obszaru urbanistycznego [...] o działkę [...] nie może być uwzględnione, albowiem taki zarzut może złożyć tylko właściciel działki. Nieuwzględnienie zarzutu dotyczącego wykreślenia § 4 pkt 1 projektu planu o treści: "Ustala się zakaz realizacji inwestycji oddziaływujących negatywnie na środowisko", wynika z przeznaczenia terenu pod zabudowę usługowo-produkcyjną z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej. Ponadto na tym terenie od wielu lat istnieje zabudowa mieszkaniowa gospodarstw rolnych, którą należy chronić przed negatywnym oddziaływaniem pewnych usług produkcyjnych. Wprowadzenie zapisu ustalającego 40 % powierzchni terenu biologicznie czynnego oraz zakaz lokalizowania na tym obszarze inwestycji szkodliwie oddziaływujących na środowisko, jak również tych, które zostały zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska zmniejszy negatywne oddziaływanie usług produkcyjnych na tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zachowanie równowagi przyrodniczej. W skardze na tę uchwałę J. A. wniósł o stwierdzenie jej nieważności podnosząc, że jego zarzut Rada Gminy rozpatrzyła "w sposób formalny i mało wnikliwie". Rada nie wzięła pod uwagę przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko bazy firmy "[...]", będącej własnością skarżącego. Zakaz realizacji inwestycji oddziaływujących negatywnie na środowisko to sformułowanie nieprecyzyjne, co może zagrozić podstawom prawnym funkcjonowania jego firmy. Bez rozpatrzenia pozostał zarzut dotyczący działki nr [...] przylegającej do działki skarżącego. Rada błędnie przyjęła brak interesu prawnego skarżącego w tym zakresie. Nadto uchwała nie zawiera uzasadnienia prawnego, co narusza art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy . wniosła o jej oddalenie wskazując, że zastosowane w § 4 projektu planu sformułowania wpisane są w aktualnie obowiązującą ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 50 ust. 2 oraz w art. 73 prawa ochrony środowiska. Działka nr [...] włączona została do obszaru U2 z przeznaczeniem pod usługi centrotwórcze, co wynika z położenia przy drodze krajowej nr [...] i projektowanej autostradzie [...] i docelowo wprowadzenia na tym terenie Miejsca Obsługi Podróżnych. Takie przeznaczenie zostało pozytywnie zaopiniowane przez zarządcę dróg - Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad - właściciela przedmiotowej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst. jedn. Dz. U. nr 15 z 1999 r., poz. 135 ze zm.) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Realizacja tego uprawnienia następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach - art. 2 ust. 1 ww. ustawy. Uprawnienie to, określone jako władztwo planistyczne gminy, oznacza możliwość m.in. ustalenia dla danego terenu określonych funkcji i zasad jego zagospodarowania, szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, zasobów wodnych, zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody czy ochrony gruntów rolnych i leśnych - art. 10 ust. 1 ustawy. Zatem Rada Gminy uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma prawo wprowadzić zakaz zabudowy całkowity, bądź ograniczyć go do zakazu lokalizacji określonych inwestycji bądź przedsięwzięć, ale winna uczynić to w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny. Zapisy takie nie powinny stwarzać problemów przy ich interpretacji zwłaszcza, gdy tak głęboko ingerują w prawo własności. Zgodnie bowiem z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z tego właśnie względu nieprecyzyjny zapis planu kształtujący sposób wykonywania prawa własności narusza interes prawny właściciela nieruchomości. Kwestionowany zapis projektu planu brzmi: "ustala się zakaz realizacji inwestycji oddziaływujących negatywnie na środowisko, zgodnie z interpretacją w przepisach szczególnych". Projekt jednak nie określa tych inwestycji ani nie wskazuje konkretnych przepisów szczególnych. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada pisze już o "przedsięwzięciach szkodliwie oddziaływujących na środowisko jak również tych, które zostały zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Natomiast w odpowiedzi na skargę powołano się na art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27.03.2003 r. (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 73 Prawa ochrony środowiska. Zwrot "nie oddziałują szkodliwie na środowisko" z art. 50 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 27.03.2003 r. został skreślony przez art. 10 pkt 6 lit. b ustawy z 28.11.2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 141 z 2004 r., poz. 1492), a ponadto dotyczył robót budowlanych i był jednym z kilku określeń zawartych w tym przepisie. Natomiast art. 73 Prawa Ochrony Środowiska zawiera zakaz budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenia poważnych awarii, przy czym zakaz ten dotyczy miast i zwartej zabudowy wsi. Natomiast ustalenie § 4 pkt 1 projektu planu dotyczy całej wsi ., a nie tylko jego zwartej zabudowy. Już te uzasadnienia wskazują na dużą odmienność interpretacyjną tego zapisu mimo, że dokonał jej ten sam organ. Należy dodać, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27.03.2003 r. opracowywany plan będzie podstawą do wydawania pozwoleń na budowę przez organ architektoniczno-budowlany, bez potrzeby uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tego też względu tak istotny jest sposób zapisu tego zakazu realizacji określonych inwestycji. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało przyjąć, że nieprecyzyjny, ogólnikowy zakaz realizacji inwestycji zawarty w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza prawo i daje podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu. Należy bowiem podnieść, iż również uzasadnienie tej uchwały nie zawiera uzasadnienia prawnego, a więc narusza również art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nietrafne są natomiast zarzuty skargi o naruszeniu interesu prawnego skarżącego w odniesieniu do działki nr [...] nie stanowiącej jego własności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym interes prawny w postępowaniu planistycznym ma podmiot mający tytuł prawny do gruntu na obszarze objętym projektowanym planem. Działka nr [...] nie należy do skarżącego, lecz do innego podmiotu. To, że skarżący zamierza w przyszłości ją kupić i z tego powodu interesuje się jej przeznaczeniem w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego stanowi interes faktyczny, a nie prawny. Żądanie to stanowi zatem protest a nie zarzut. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.