IV SA/Wa 419/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.T. i J. T. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości postanawia: zwolnić J. T. od kosztów sądowych. J. T. i S. T. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości. W złożonym w dniu 30 kwietnia 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosku o przyznanie prawa pomocy sporządzonym na urzędowym formularzu PPF J. T. zwrócił się do Sądu o zwolnienie go od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinny, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca jest osobą samotną, nie posiada żadnego majątku. Jedyny dochód stanowi renta w wysokości 530 zł. Wnioskodawca ponadto oświadczył, że jest osobą schorowaną, [...]. Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do poniesienia kosztów postępowania. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Z informacji podanych we wniosku wynika, iż dochód miesięczny uzyskiwany przez skarżącego wynosi 530 zł. Skarżący nie posiada żadnego majątku. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należy, że nie będzie on w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania. W związku z powyższym należało uznać, że poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu, a więc grozić zachwianiem sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie będzie on w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.