IV SA/Wa 419/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U Z A S A D N I E N I A Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. - zaskarżoną skargą przez S. sp. z o.o. z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z [...] r., którą odmówiono określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do przetwarzania frakcji energetycznej odpadów komunalnych oraz osadów ze ścieków komunalnych na energię elektryczną i cieplną na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...], w O. Stan sprawy przedstawia się następująco: S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w piśmie z [...] r. wniosła o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do przetwarzania frakcji energetycznej odpadów komunalnych oraz osadów ze ścieków komunalnych na energię elektryczną i cieplną na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...], w O. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z [...] r. wskazał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a postanowieniem z [...] r. odmówił uzgodnienia warunków realizacji opisanego wyżej przedsięwzięcia. Prezydent Miasta O. decyzją z [...] r. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Od decyzji Prezydenta Miasta O. odwołała się E. Sp. z o.o. We wniesionym środku zaskarżenia zarzuciła wydanie decyzji z [...] r. i poprzedzającego ją postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z [...] r. W uzasadnieniu decyzji podało, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko [(Dz. U. z 2013 r., poz. 1335) – zwanej dalej: "ustawą o informacji"], decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy przeprowadzane jest postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, nie stanowi samodzielnego rozstrzygnięcia organu. Na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy o informacji jest on zobowiązany do dokonania odpowiednich uzgodnień, a w niektórych przypadkach zasięgnięcia opinii właściwego inspektora sanitarnego. Współdziałanie dokonywane jest na podstawie dokumentacji przedłożonej przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. I tak Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraża "zgodę" na realizację określonego przedsięwzięcia, a jednocześnie określa warunki jego realizacji, które powinny następnie znaleźć odzwierciedlenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zakres uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska obejmuje wszystkie aspekty związane z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dalej stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy o informacji, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach - według art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy o informacji, po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku. W niniejszej sprawie wydane zostało postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] r. o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Jak wynika z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia w przedłożonej dokumentacji brak było informacji i analiz na podstawie, których możliwa byłaby właściwa ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz brak uzasadnienia zasad obliczania wielkości emisji zanieczyszczeń i jej parametrów, które winny wynikać z właściwej analizy technologii. W związku z powyższym brak jest możliwości rzetelnej oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na stan jakości powietrza atmosferycznego w rejonie inwestycji, a tym samym brak jest możliwości oceny czy na etapie eksploatacji planowanej inwestycji dopuszczalne wartości stężeń substancji w powietrzu zostaną dotrzymane. Organ dodatkowo powołał się na treść przepisów ustawy o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21) w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (Dz. U. z 2002 r., Nr 37, poz. 339), wskazując na rozbieżności w przedłożonym raporcie dotyczące powstającego syngazu (związane z kwalifikacją ww gazu jako odpad bądź też nie). Wskazano również, iż z przedłożonego raportu nie wynika, iż planowana instalacja spełni wszystkie wymagania ww rozporządzenia Ministra Gospodarki. W konkluzji organ wskazał, iż powyższe uniemożliwia wydanie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy - zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a. - dokonał oceny postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] r. W sprawie udzielenia uzgodnienia skarżąca była dwukrotnie wzywana celem uzupełnienia i wyjaśnienia nieścisłości przedłożonego raportu, a także zostało przygotowane, przez eksperta z zakresu ochrony powietrza, opracowanie (koreferat) mające na celu ocenę raportu. Nadto ów raport przedłożono do zaopiniowania Regionalnej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko. Zatem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. przeprowadził postępowanie mając na celu wyjaśnienie wszystkich niejasności. Mając na względzie zgromadzone dokumenty – zdaniem Kolegium – uznać należy, iż wydanie ww odmowy uzgodnienia warunków było zasadne. Przedłożony Raport nie dawał bowiem możliwości oceny wielkości presji na środowisko rozpatrywanego przedsięwzięcia. Zaszła więc przesłanka do wydania przez Prezydenta Miasta O. decyzji odmawiającej określenie uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdziło brak uchybień w postępowaniu organu I instancji skutkujących koniecznością uchylenia jego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do: - zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. związanego z oceną postanowienia RDOŚ przez organ I instancji wskazano, iż skoro organ I instancji uznał, że ww postanowienie jest prawidłowe, to znaczy, iż podzielił jego treści merytoryczne, które poddał ocenie zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 K.p.a. czyli swobodnej oceny dowodów w K.p.a. (por. wyrok NSA z 16.04.2013 r., sygn. akt IIOSK 2471/11)’ - zarzutu naruszenia art. 106 § 4 i art. 50 K.p.a. dotyczącego postępowania toczącego się przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w W. wskazano, iż skarżąca była dwukrotnie wzywana celem uzupełnienia i wyjaśnienia nieścisłości przedłożonego raportu, a także zostało przygotowane przez eksperta z zakresu ochrony powietrza opracowanie (koreferat) mające na celu ocenę przedłożonego raportu oraz przedłożono raport do zaopiniowania Regionalnej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko, - zarzutu naruszenia prawa materialnego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. wskazano, iż w oparciu o zgromadzone akta sprawy, uznać należy, iż opinia RDOŚ, wydana na podstawie przeprowadzonego postępowania w oparciu m. in. dodatkową opinię eksperta, była zasadna’ - załączonego do uzupełnienia odwołania postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. dotyczącego Z. B. w K. wskazano, że inwestycja dotycząca Z. B. w K. nie była przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem załączone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. nie może być przedmiotem oceny organu odwoławczego. S. sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zaś alternatywnie wraz z decyzją Prezydenta Miasta O. z [...] r. i postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] r. Zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniami: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 77 ustawy o informacji przez bezzasadną odmowę uzgodnienia warunków realizacji inwestycji, art. 66 ustawy o informacji przez jego błędną interpretację, art 85 ust. 2 ustawy o informacji przez nienależyte uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia; 2) przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 15 K.p.a. - przez naruszenie zasady dwuinstancyjności, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 15 i art. 136 K.p.a. - przez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w przewidzianym prawem zakresie, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. - przez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w tym odwołaniu oraz jego kolejnych uzupełnieniach przedkładanych przez skarżącą, art 80 K.p.a. - przez wybiórcze i niejasne wartościowanie dowodów, art. 107 § 3 K.p.a. - przez brak dostatecznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, art. 50 § 1 K.p.a. - przez brak wezwania skarżącej do złożenia wyjaśnień odnośnie przedłożonego przez nią dowodu przed dokonaniem bezzasadnej odmowy przyznania mu wiarygodności, art. 75 § 1 K.p.a. - przez bezzasadne niedopuszczenie dowodu z dokumentu przedłożonego przez skarżącą, art. 8 K.p.a. - przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, art. 8 K.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP - przez naruszenie zasady równości, art. 7 K.p.a. - przez bezzasadne nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej przy wydawaniu rozstrzygnięcia, art. 106 § 4 K.p.a. - przez błędne uznanie, że postanowienia RDOŚ z 6 czerwca 2014 r. nie narusza ww przepisów, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wraz z poprzedzającym ją postanowieniem odmownym pomimo, że ww rozstrzygnięcia powinny zostać uchylone w wyniku postępowania odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi, tym samym podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] r. narusza prawo w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Tym samym – w wyniku analizy akt sprawy i treści wyżej wymienionej decyzji – stwierdzono naruszenie przywołanych w zarzutach skargi przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej w skrócie: "K.p.a."] w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć przy tym trzeba, że Sąd przed rozpoznaniem sprawy przez organ odwoławczy na nowo w sposób wszechstronny, wyjaśnieniem wątpliwości wykazanych w skardze, a wcześniej podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji i jego uzupełnieniach oraz wydaniem decyzji odzwierciedlającej zasadę przekonywania, nie będzie odnosił się do prawidłowości zastosowania przez organ prawa materialnego, uznając przedmiotową ocenę za przedwczesną. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną ostateczną decyzją administracyjną toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska raz o ocenach oddziaływani na środowisko [(Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) – zwanej dalej: "ustawą o informacji"], w tym w szczególności przepisów Rozdziału 3 regulującego materię dotyczącą "Decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Postępowanie to zostało wszczęte i było prowadzone na wniosek skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do przetwarzania frakcji energetycznej odpadów komunalnych oraz osadów ze ścieków komunalnych na energię elektryczną i cieplną na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...], w O. W ramach tego postępowania Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. – działając na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji - postanowieniem z [...] r. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Z kolei organ I instancji – kierując się dyspozycją art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji – decyzją z 29 lipca 2014 r. odmówił zgody na realizację wnioskowanego przez skarżącą przedsięwzięcia. Skarżąca decyzję tę i postanowienie wydane w przedmiocie uzgodnienia - opierając się na treści art. 142 K.p.a. zakwestionowała w drodze odwołania z [...] r., uzupełnianego kolejno pismami z [...] r. i [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. – wydaną w wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia wniesionego przez skarżącą – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., rozpoznając i rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym, przede wszystkim nie zadośćuczyniło jednej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. zasadzie dwuinstancyjności unormowanej w art. 15 K.p.a. Cechą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest to, że organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ I instancji. Oczywiście nie oznacza to, że organ odwoławczy powtarza całe postępowanie wyjaśniające, lecz oznacza, że opierając się na materiale dowodowym zasadniczo zebranym w toku postępowania przez organ I instancji z możliwością jego uzupełnienia jaką daje art. 136 K.p.a., organ odwoławczy materiał ten jeszcze raz poddaje ocenie, przy czym czyni to między innymi w kontekście zarzutów odwołania, a w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnia, w zależności od wyniku tej oceny, podstawy faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia, a tym samym podziela stanowisko organu pierwszej instancji czy przyznaje rację podmiotowi wnoszącemu odwołanie (pod. wyrok WSA w Szczecinie z 27.03.2014 r., sygn.. akt II SA/Sz 1472/13, publ. Lex nr 1474255). Tymczasem Kolegium nie dokonało ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. W ramach postępowania odwoławczego nie przeprowadziło rzetelnie postępowania wyjaśniającego (art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) i nie uzasadniło wydanej decyzji w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. Uzasadnienie motywów decyzji w kwestii miarodajnej dla skarżącego, a zarazem będącej przedmiotem postępowania, po krótkim przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, w zasadzie sprowadza się: - po pierwsze do zacytowania treści przepisów: art. 71 ust. 1, 77 ust. 1 i art. 80 ust. 1 i ust. 2 zd. 1 ustawy o informacji z krótkim ich omówieniem; - po drugie do wskazania, że w sprawie zostało wydane postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i zacytowania ustaleń z niego wynikających; - po trzecie do podania, że zgodnie z wymogiem art. 80 K.p.a. organ odwoławczy dokonał oceny wyżej wymienionego postanowienia. I w tym fragmencie uzasadnienia nastąpiło wskazanie, że: - skarżąca była dwukrotnie wzywana celem uzupełnienia i wyjaśnienia nieścisłości przedłożonego raportu, - zostało przygotowane przez eksperta z zakresu ochrony powietrza opracowanie mające na celu ocenę raportu i, że raport przedłożono do zaopiniowania Regionalnej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko, - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przeprowadził postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich niejasności, - mając na względzie zgromadzone dokumenty uznano, iż wydanie ww odmowy uzgodnienia warunków było zasadne. Przedłożony raport nie dawał bowiem możliwości oceny wielkości presji na środowisko rozpatrywanego przedsięwzięcia. Istniała zatem przesłanka do wydania przez Prezydenta Miasta O. decyzji odmawiającej określenia uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia; - po czwarte do odniesienia się do zarzutów odwołania przez wskazanie, że nie stwierdzono uchybień w postępowaniu organu I instancji skutkujących koniecznością uchylenia jego rozstrzygnięcia, a następnie ustosunkowanie się do nich w sposób niezwykle lakoniczny, w całości zaprezentowany w opisanym wyżej stanie sprawie. Analiza treści zaskarżonej decyzji dała więc podstawy do uznania, że rozstrzygnięcie jest przedwczesne, jako że nie zostało poprzedzone wszechstronnym wyjaśnieniem sprawy w jej całokształcie i, że część składowa aktu, tj. uzasadnienie nie spełnia wymogów co do uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzasadnienie jest tym elementem decyzji, w którym organ ma przekonać strony postępowania do jednego z elementów decyzji, mianowicie do rozstrzygnięcia. To właśnie realizując zasadę przekonywania organ ma obowiązek wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 K.p.a.). Motywy winny wyjaśnić tok rozumowania organu. Nadto, zasada przekonywania łączy się ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Strony (w tym strona odwołująca się) winny poznać argumenty i przesłanki podejmowanej decyzji. Nie można mówić o zrealizowaniu powyższych zasad postępowania administracyjnego, wówczas gdy organ nie rozpoznaje sprawy na nowo. Sąd stanął na stanowisku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno dokonać analizy materiału zgromadzonego w sprawie w jego całokształcie, a jeżeli zajdzie potrzeba, to i materiał ten uzupełnić. Z przytoczonej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy nie poddał ocenie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, zwłaszcza w kontekście zarzutów odwołania. Skarżąca w odwołaniu i jego uzupełnieniach (łącznie ok. 18 stron) pod adresem decyzji organu I instancji i nieuzgadniającego postanowienia sformułowała zarzuty dotyczące naruszenia konkretnych przepisów ustawy o informacji (art. 66, art. 77, art. 85 ust. 2), a w motywach zakwestionowała m. in. podstawy odmowy uzgodnienia, na które powołał się organ uzgadniający, takie jak: brak przedstawienia listy referencyjnej obiektów wraz z dostępnymi danymi pomiarowymi presji na środowisko (zdaniem skarżącej wymóg pozbawiony podstawy prawnej), niejasny status syngazu, w tym niewykazanie, że proces jego spalania nie będzie powodował emisji większych niż w wyniku spalania gazu ziemnego, niewykazanie, że planowana instalacja spełni wszystkie wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, brak uzasadnienia w raporcie zasad obliczania wielkości emisji zanieczyszczeń i jej parametrów, które powinny wynikać z właściwej analizy technologii, czy nierozważenia przez organ I instancji zasadności nałożenia na spółkę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej. Zaś rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy, w świetle przytoczonej treści zaskarżonej decyzji, sprowadziło się do przytoczenia argumentacji zawartej w postanowieniu organu uzgadniającego, stwierdzeniu dokonania oceny tego postanowienia bez jakiegokolwiek odniesienia jego treści do zarzutów odwołania względem niego postawionych i ogólnikowym odparciu zarzutów zawartych w wymienionym środku odwoławczym, w zasadzie sprowadzającym się do wymienienia przepisów postępowania i stwierdzenia braku uchybień. Powyższe bez wątpienia wskazuje na naruszenia wyżej wymienionych przepisów postępowania i nie można wykluczyć, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. związanego z bezzasadnym – zdaniem skarżącej – niedopuszczeniem dowodu z dokumentów przedłożonych przez skarżącą w postaci postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i raportu oddziaływania na środowisko inwestycji związanej wymienionym postanowieniem, należy podkreślić, po pierwsze, że w piśmie zawierającym stanowisko odwołującej się z [...] r., do którego skarżąca załączyła ww dokumenty, brak formalnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z wymienionych dokumentów; po drugie rację ma organ, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. nie może być dowodem w kontrolowanej sprawie, jako że jest aktem administracyjnym, nadto podobnie jak ów raport, wydanym w innej sprawie administracyjnej i bazującym na konkretnym stanie faktycznym sprawy. Organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, będzie miał na względzie powyższe wywody, w efekcie w ramach art. 138 K.p.a. wyda rozstrzygnięcie zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd – wobec naruszenia wyżej powołanych przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. – orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Z kolei o kosztach postanowiono w punkcie II na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. | | |