IV SA/Wa 420/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika T. K. adwokata B. B. w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za zastępstwo prawne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 29 października 2008 roku w sprawie ze skargi T. K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia (...) września 2002 r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: przyznać adwokat B. B. kwotę 120 (stu dwudziestu) złotych powiększoną o kwotę 26,40 (dwudziestu sześciu 40/100) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2008 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej T. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącej adwokata. Pismem z dnia (...) września 2008 roku Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała, iż wyznacza adwokata B. B. jako adwokata z urzędu. W dniu (...) września 2008 r. adwokat B. B. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2008 r., w której złożyła wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Sąd zważył, co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz stosownie do przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego 50% z 240 (dwustu czterdziestu) złotych nie mniej niż 120 (sto dwadzieścia) złotych. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności należało orzec jak w sentencji.