IV SA/Wa 425/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. T. i H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) grudnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego J. T. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005 r., o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji budynku biurowo - usługowego na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w W., na rzecz inwestora – K.S.A. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż konkretne usytuowanie budynku na działce nie jest przesądzane na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stąd przedwczesne są obawy odwołującej się strony - p. J. T. - co do możliwości zagospodarowania jego działki (sąsiedniej w stosunku do planowanej inwestycji) po zrealizowaniu przedsięwzięcia. Nie zasadne są również zarzuty stowarzyszenia L. odnośnie zagrożenia, jakie spowoduje realizacja przedsięwzięcia dla Jeziorka [...]. Wskazano, iż przy wydawaniu decyzji oparto się na ekspertyzie hydrograficzno – przyrodniczej, opracowanej w 1999 roku, dotyczącej wpływu na Jeziorko działań inwestycyjnych i zamierzeń urbanistycznych. Ekspertyza ta została pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawców z zakresu rekultywacji jezior i Wydział Ochrony Środowiska [...] Urzędu Wojewódzkiego. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia wymagań Konwencji o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego, sporządzonej w Ramsarze dnia 2 lutego 1971 r. (Dz.U. Nr 7 poz. 24 ze zm.). Zawarte w decyzji warunki realizacji inwestycji stanowią gwarancje zabezpieczenia cennego przyrodniczo obiektu. Nie naruszono również przepisów art. 45 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), gdyż nie ma dowodów na to, iż planowana inwestycja zmieni stosunki wodne. Odnosząc się do zarzutów odwołania p. H. C. (użycie w decyzji nazwiska "C." stanowi oczywisty błąd pisarski), wskazano, iż z faktu objęcia terenu, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie, otuliną użytku ekologicznego "Jeziorko [...]" nie rodzi skutków prawnych, gdyż dla otuliny nie ustanowiono żadnych zakazów. Wskazano także, iż Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2005 stwierdził niezgodność poprzedniego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z art. 40 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) z uwagi na brak uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Uzgodnienie takie zostało uzyskane pismem z dnia 15 czerwca 2005r. Uwzględniono również uwagi dotyczące odpowiedniego oznaczenia działek. Od decyzji tej wnieśli skargi m.in. p. J. T. i p. H. C. (pozostałe skargi na orzeczenie SKO zostały odrzucone prawomocnymi postanowieniami Sądu). W skardze p. J. T. podniesiono następujące kwestie: - w ocenie strony skarżącej na załączniku graficznym do decyzji istnieje obrys projektowanego budynku – organ odwoławczy błędnie przyjął, iż obrysu takiego nie ma, - nie wskazano w decyzji żadnych zasad odnośnie zabudowy w związku z zabezpieczeniem interesu skarżącego, jako właściciela działki przyległej, warunki określono jedynie odnośnie działki po stronie północnej, - pominięto wymóg uzyskania uzgodnienia z wojewodą odnośnie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu po dokonaniu określonych poprawek w związku z uprzednią odmową uzgodnienia, - brak jest wymaganego uzgodnienia z Prezesem ULC; znajdujące się w aktach pismo z dnia [...] czerwca 2005 r. nie ma formy postanowienia i nie wiadomo czy zostało podpisane przez osobę upoważnioną, - zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa wymagań wynikających z przepisów szczególnych – przytoczono w niej jedynie treść regulacji. W skardze p. H. C. wskazano, iż dotychczasowe decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięć na przedmiotowej działce były uchylane (5 decyzji dla tego samego inwestora i 2 dla innego inwestora). Zwrócono uwagę, iż nie wprowadzono żadnych ograniczeń, co do możliwości realizacji przedsięwzięć na terenie otuliny Jeziorka [...]. Decyzja wpływa niekorzystnie na interesy osób trzecich, gdyż realizacja przedsięwzięcia spowoduje osuszenie podłoża. Wywoła także pękanie i osuwanie sąsiadującego budynku, co grozi katastrofą budowlaną. Przywołana w treści decyzji ekspertyza – sporządzona na zlecenie Urzędu Gminy W. w 1999 roku - nie jest materiałem planistycznym, a zalecenia zawarte w ekspertyzie nie zostały wykonane. W sprawie naruszono przepisy art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), ustawy o ochronie przyrody oraz art. 5 i 86 Konstytucji RP. Do udziału w postępowaniu sądowym zostało dopuszczone Stowarzyszenie Zwykłe "S." (k. 150). W swoim piśnie (k.138-140) podniosło ono następujące zarzuty: - mylne jest wywodzenie z ekspertyzy z 1999 roku, iż jest możliwa zabudowa w strefie otuliny Jeziorka [...], - wnioski odnośnie możliwości zasilania woda Jeziorka zawarte w ekspertyzie zostały zakwestionowane w pracy I. W. z 2005 r., pozytywnie zrecenzowanej ("podpisanej") przez specjalistę, W trakcie rozprawy (k. 486) skarżący J. T. wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego. Reprezentant Stowarzyszenia "S." poparł skargę. Wskazał (także w piśmie k. 138-140), iż nie zrealizowano dotąd postulatu Rady Miasta z 2003 r. o ustanowieniu na terenie użytku ekologicznego i otuliny rezerwatu przyrody. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż pismo dnia [...] czerwca 2005 r. istotnie nie ma wymaganej formy, co nie pozbawia go charakteru postanowienia i nie zamyka możliwości jego zaskarżenia w stosownym trybie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, w pierwszym rzędzie gdyż w sprawie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, w myśl przepisów K.p.a. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na termin wszczęcia postępowania, znajdą zastosowanie przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku, co wynika z treści art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinno zostać poprzedzone uzgodnieniem z Prezesem ULC (art. 40 ust. 4 pkt 8 wskazanej ustawy). Uzgodnienie to powinno mieć formę postanowienia (art. 106 § 5 K.p.a.). W aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia [...] czerwca 2005 r. podpisane przez p. W. Z. Z pieczęci, którą opatrzono podpis, wynika wyłącznie, iż pełni on funkcję naczelnika w Delegaturze Centralnej ULC. Z treści tego dokumentu nie wynika wprost, iż stanowi on postanowienie w przedmiocie uzgodnienia ani, iż został on podpisany z upoważnienia organu administracji właściwego w przedmiocie uzgodnienia. Wskazane okoliczności nie przesadzają jeszcze o tym, iż załączone pismo nie może stanowić wymaganego uzgodnienia. O ile bowiem procedujący w postępowaniu głównym organ administracji ustaliłby, iż pismo to zostało podpisane z upoważnienia właściwego dla uzgodnienia organu administracji, samo nie zachowanie wymaganej formy nie prowadziłoby do braku skutków prawnych odnośnie zajęcia stanowiska w sprawie przez kompetentny organ. Wobec jednak istotnych uchybień formalnych uznanie pisma z dnia [...] czerwca 2005 r. za wymagane uzgodnienie nastąpiło z naruszeniem przepisów w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia spawy (art. 7 i 77 §. 1 K.p.a.), co miało wpływ na jej wynik. W świetle stanowiska Prezesa ULC (k. 487), osoba sygnująca wskazane pismo nigdy nie była skutecznie upoważniona do działaniu w imieniu organu administracji. Upoważnienie w tym zakresie może być bowiem udzielone wyłącznie w formie pisemnej (art. 268a K.p.a.). W rozpatrywanym przypadku natomiast pełnomocnictwa takiego udzielono ustnie. Przepisu szczególnego, modyfikującego regały upoważniania pracowników ULC do wydawania orzeczeń w imieniu organu w istotnym w sprawie zakresie, nie zawierają także przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz.U. Nr 130, poz. 1112 ze zm.). W tej sytuacji, zaskarżone orzeczenie zostało wydane bez wymaganego prawem stanowiska innego organu, w rozumieniu art. 145 §. 1 pkt 6 K.p.a. Zasadny w związku z tym jest jeden z zarzutów p. J. T. Natomiast niezasadne są pozostałe zarzuty skarg. W kwestii załącznika graficznego do decyzji należy stwierdzić, iż powinien być on sporządzony na podkładzie ze stosownej mapy geodezyjnej terenu. Na mapę tą nanoszone są warunki stanowiące następstwo wydania decyzji. W rozpoznawanym przypadku naniesione oznaczenia dotyczą wyłącznie granic terenu inwestycji, nieprzekraczalnej linii zabudowy (od strony ulicy oraz na północnej części działki) oraz podziału terenu na części o innych dopuszczalnych warunkach użytkowania. Na załączniku do decyzji zawartym w aktach sprawy na podkładzie geodezyjnym brak naniesienia przez organ oznaczeń dotyczących umiejscowienia budynku. Stanowiące z kolei element samego podkładu oznaczenia nie rodzą skutków prawnych w sferze ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym kontekście nie można uznać, iż projektowana zabudowa utrudni wykorzystywanie sąsiedniej działki. Bezzasadny jest również zarzut, iż w decyzji nie wskazano szczególnych wymagań dotyczących ochrony interesu właściciela sąsiedniej działki (skarżącego), wykraczających poza obowiązki inwestora określone odrębnymi przepisami (kwestia nasłonecznienia itp.). Strona nie wskazała żadnych szczególnych okoliczności przemawiających za koniecznością ustalenia konkretnych wymagań na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie natomiast w decyzji pewnych warunków odnośnie zabudowy w stosunku do działki od strony północnej (pkt 2.1 riret 5 decyzji organu I. instancji) wynika z faktu, iż jest ona zabudowana, więc kwestia relacji pomiędzy zabudową istniejącą a projektowaną wiąże się z zagadnieniem zapewnienia ładu przestrzennego (w myśl art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Zasadnie Strona skarzaca podnosi, iż zawarte w pkt 2 i 4 decyzji organu I. instancji zapisy nie stanowią realizacji obowiązku określenia warunków realizacji inwestycji wynikających z przepisów szczególnych (w myśl art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Wyłącznie są to powtórzenia regulacji o charakterze normatywnym lub ich wskazanie. Obowiązek ich uwzględnienia spoczywa na inwestorze z mocy prawa nie zaś w związku z ich określeniem w przedmiotowej decyzji. Jednocześnie jednak należy zauważyć, iż choć formalnie w stosownych punktach nie wskazano konkretnych wymagań, jednak faktycznie wymagania te zostały określone w innych częściach decyzji. Odnośnie kwestii ochrony przyrody (w związku z funkcjonowaniem użytku ekologicznego "Jeziorko [...]") określono m.in. następujące wymagania dla poszczególnych części terenu inwestycji (pkt 2.2.2.): - na zachód od linii H1-D1 – zakaz wznoszenia budynków kubaturowych, zmiany ukształtowania terenu, utwardzania terenu, grodzenia itp. - dla terenu miedzy punktami H1, D1, E,F,,G,H ustanowiono m.in. zakaz podpiwniczenia oraz określone wymagania odnośnie fundamentowania, nakazano odprowadzanie wody z dachu do zlewni Jeziorka [...] itp. Ustanowiono również wymagania odnośnie podczyszczania ścieków z powierzchni utwardzonych z uwagi na ich odprowadzanie systemem kanalizacyjnym do Potoku [...] a potem Jeziorka [...] (wymagania w zakresie ochrony wód pkt 2.2.4.). W tym świetle nie można uznać, iż, stosowne wymagania nie zostały określone w zakresie w jakim było to niezbędne z punktu widzenia cech specyficznych przedsięwzięcia (lokalizacji, charakteru itp.). Nie trafny jest zarzut naruszenia art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca mylnie przyjmuje, iż z przepisu tego wynika obowiązek przedstawienia nowego projektu decyzji do zatwierdzenia Wojewodzie. Wręcz przeciwnie, z treści ust. 4 tego przepisu wynika, iż nie ma takiej konieczności, lecz organ obowiązany jest usunąć stwierdzone niezgodności. O ile konieczne byłoby ponowne występowanie o uzgodnienie, zamieszczenie wskazanego przepisu byłoby zbędne, organ nadzoru odmawiał by bowiem ponownie uzgodnienia do czasu uwzględnienia zastrzeżeń. Z akt sprawy nie wynika aby organ administracji dokonał po uzgodnieniu istotnych zmian treści decyzji wykraczających poza uwzględnienie uwag zgłoszonych przez Wojewodę. W takim przypadku występowanie o ponowne uzgodnienie nie było wymagane (w tym zakresie Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w innym orzeczeniu SKO przedłożonym na rozprawie k. 484 i 485). Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut, jakoby wydając zaskarżoną decyzję naruszono wymagania związane z koniecznością ochrony obiektu cennego przyrodniczo – Jeziorka [...], czym naruszono przepisy ustawy o ochronie przyrody. Jeziorko to zostało objęte obszarowa formą ochrony przyrody w związku z wydaniem rozporządzenia Nr 90 Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. w sprawie wprowadzenia użytku ekologicznego "Jeziorko [....]" (Dz.Urz. [...]). Inwestycja ma być realizowana na obszarze objętym granicami ustanowionej tym rozporządzeniem dla użytku otuliny. Trafne są wywody organów administracji (co powtórzono również w skardze H. C.) w tym zakresie, iż dla otuliny terenu chronionego nie określa się katalogu zakazów. Nie wynika jednak z tego, iż na terenie takim nie obowiązują żadne ograniczenia co de podejmowania przedsięwzięć (stwierdzenie, iż ustanowienie otuliny nie rodzi skutków prawnych jest zbyt daleko idące). W myśl bowiem art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody otulina jest strefą ochronną wyznaczoną w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi dla formy ochrony przyrody. Stąd dla obszaru strefy szczególnie wnikliwie należy analizować, czy określone przedsięwzięcie, nie spowoduje zagrożenia dla formy ochrony przyrody, dla której ustanowiono otulinę. W myśl obowiązujących obecnie przepisów, elementem procedury oceny, czy przedsięwzięcie nie stanowi zagrożenia, ewentualnie, jakie warunki należy spełnić, aby zagrożenie to wyeliminować) stanowi obowiązek uzgodnienia przed wydaniem decyzji z organem właściwym w zakresie ochrony przyrody – art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie regionalny dyrektor ochrony środowiska - wcześniej wojewoda). Przepis ten nie miał zastosowania w sprawie z uwagi na prowadzenie postępowania na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niemniej, jak wynika z akt sprawy, przed wydaniem decyzji wyspecjalizowany organ zajął w tej sprawie stanowisko – patrz pismo Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z [...] grudnia 2003 r. Przed określeniem wymagań, w celu zapewnienia ochrony obszaru chronione sporządzono ekspertyzę (w 1999 r.). Z jej treści wynikała konieczność podjęcia określonych działań w celu zapewnienia ochrony. Z jednej strony zapewnienia dodatkowego dopływu wód (obciążenia z tym związane nie dotyczą potencjalnych inwestorów) z drugiej przeciwdziałanie ograniczeniu spływu wód w związku z procesem urbanizacji (konieczność funkcjonowania otuliny ekologicznej i hydrogeologicznej – str. 76). W ekspertyzie zawarto szereg postulatów dotyczących warunków lokowania nowej zabudowy na terenie otuliny hydrogeologicznej, gdzie realizowane ma być sporny budynek (str. 78). Wymagania określono także odnośnie części terenu objętego decyzją, gdzie zabudowa nie może być realizowana (strefa otuliny biologicznej(). Ustalenia te zostały uwzględnione przy wydaniu decyzji (patrz wskazane wcześniej wymagania w decyzji organu I. instancji). W toku postępowania jego strony nie zakwestionowały skutecznie wartości ekspertyzy, jako opracowania sporządzonego rzetelnie, zgodnie z zasadami wiedzy. Nie wykazano również by w pewnym zakresie, wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pominięto wymagania wynikające z ekspertyzy, w zakresie w jakim powinny być one uwzględnione na tym etapie legalizacji procesu inwestycyjnego. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów (jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a oceny czy okoliczność została udowodniona dokonuje się na podstawie całokształtu materiału dowodowego – art. 75 § 1 zd. 1 in fine i art. 80 K.p.a.). Organ administracji powinien przy tym kierować się zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W trym świetle należy uznać, iż zasadnym było określenie się przy orzekaniu do ustaleń zawartych w sporządzonym profesjonalnie opracowaniu sprowadzonym przez osoby o określonych kwalifikacjach. Bez znaczenia jest to, iż ekspertyza nie stanowi swoistego "opracowania planistycznego" (co zarzuca się w skardze H. C. i podnosi uczestnik postępowania Stowarzyszenie "S.") skoro przepisy nie określają żadnych szczególnych wymagań w tym zakresie. Same twierdzenie stron na etapie postępowania administracyjnego, iż określone ustalenia budzą ich wątpliwości nie rodzi po stronie organu obowiązku sporządzania kolejnych opinii czy opracowań (art. 12 K.p.a.). Sytuacja taka mogłaby mieć miejsce wyłącznie, o ile w toku postępowania wykazano by konkretne wady materiału dowodowego lub przedłożono by dowody o zbliżonej zwartości, w świetle których konkluzje zawarte w ekspertyzie rodziłyby wątpliwości (np. inne opracowania sporządzone przez specjalistów, na które powołuje się, dopiero na etapie postępowania sądowego jego uczestnik – Stowarzyszenie "S."). W tej sytuacji nie można uznać, iż orzekając w sprawie naruszono wymaganie odnośnie właściwego wyjaśnienia sprawy, w kontekście zapewnienia stosownej ochrony obszaru o szczególnej wartości przyrodniczej. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, organ administracji trafnie uznał, iż zapewniono konieczne środki ochronne dla zabezpieczenia użytku ekologicznego. Jak trafnie uznał organ odwoławczy, w rozpatrywanym przypadku czyni to równocześnie zadość zobowiązaniom wynikającym z Konwencji w Ramsarze. W prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym ustalono bowiem, iż realizacja przedsięwzięcia, przy zachowaniu ustalonych decyzją, warunków nie zagraża obszarom wodno-błotnym. Nie znajduje w związku z tym także potwierdzenia zarzut, zawarty w skardze p. H. C., iż realizacja inwestycji spowoduje osuszenie terenów przyległych. Z koeli kwestia zagrożenia budynku przyległego (ewentualne pękanie konstrukcji) wykracza poza zakres postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którego przedmiotem zasadniczo jest kwestia zapewnienia ładu przestrzennego. Określenie stosownych wymagań technicznych dla zapewnienia bezpieczeństwa obiektów budowlanych na działkach sąsiednich mieści się w zakresie spraw przesądzanych na etapie wydania decyzji – pozwolenie na budowę. Nie ma znaczenia w sprawie, iż poprzedmie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla danego terenu były wielokrotnie uchylane przez organ odwoławczy (zarzut p. H. C.). Sąd administracyjny sprawuje bowiem kontrole zgodności orzeczenia z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Uprzednie uchylenie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie kreowało żadnych nowych uwarunkowań prawnych. Skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów z zakresu ochrony środowiska, nie znajdzie w sprawie zastosowania przywołany w skardze art. 11 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Nietrafny jest w tej sytuacji również zarzut naruszenia art. 5 i 86 Konstytucji. W sprawie nie może mieć również znaczenia, podnoszona przez uczestnika postępowania sądowego – Stowarzyszenie "S.", kwestia ustanowienia obszarowej formy ochrony przyrody na terenie, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie. Sam ewentualny zamiar ustanowienia takiego obszaru nie rodzi skutków prawnych w zakresie możliwości dysponowania terenem na cele inwestycyjne (należy przy tym odnotować, iż rada gminy – Miasta - nie jest organem kompetentnym do utworzenia rezerwatu przyrody) . Nie trafne są również zarzuty odnoszące się do wadliwości materiału dowodowego (mylnej interpretacji zapisów ekspertyzy z 1999 roku czy wad samej dokumentacji. W tym zakresie należy stwierdzić, iż z treści ekspertyzy wynika jednoznacznie możliwość zabudowy budynkami otuliny hydrogeologicznej (przy zachowaniu określonych warunków). Z kolei kwestia wadliwych ustaleń w ekspertyzie odnośnie możliwości alternatywnego zasilania wód Jeziorka [...] – istnienie wiarygodnych opracowań w tym zakresie - nie była podnoszona na etapie postępowania administracyjnego. Stąd kwestii tych nie rozważał organ administracji i nie był obowiązany się do nich ustosunkować. Mając jednak na uwadze wskazaną na wstępie wadliwość orzeczenia Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni, iż z mocy art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie znajdą zastosowanie reguły ustalania warunków zabudowy wynikające z nowej ustawy a Rada W. podjęła uchwałę Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w U. W. – część zachodnia A.