IV SA/Wa 427/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi L. M. i H. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania oddala skargę. Decyzją z [...] grudnia 2016r, Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774) po rozpatrzeniu odwołania L. K. i H. K. - reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Decyzją tą orzeczono o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 2464 m2 z obrębu [...], położoną przy ul. [...] w [...], wydzieloną pod drogę. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydent [...] odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 2464 m2 z obrębu [...], wydzieloną pod rezerwę pod projektowaną drogę - ul. [...] w [...]. Rozstrzygnięcie uzasadnił stwierdzeniem, iż brak jest podstaw do orzekania o ustaleniu odszkodowaniu za powyższą nieruchomość, na podstawie decyzji Burmistrza Gminy [...]-[...] nr [...] z dnia 8 kwietnia 1999 r. zatwierdzającej projekt podziału części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], z której wydzielono m.in. działkę nr [...] o pow. 2464 m2, przeznaczoną pod rezerwę pod projektowaną ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołali się P. L. K. i H. K. - reprezentowani przez pełnomocnika P. D. K., wnosząc o jej uchylenie z uwagi na naruszenie zasad przepisów art. 98 ust. l i ust. 3 ustawy z dn. 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].01.2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja powyższa została zaskarżona przez Prezydenta [...]. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2016 r. Sygn. akt IV SA/Wa 731/16 zaskarżona decyzja Wojewody [...] została uchylona. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 k.p.a., z uwagi na naruszenie art. 7 i 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie odmiennego charakteru działek wydzielonych pod drogi, niż wynika to z ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału Prezydenta [...] nr [...] z dnia 8 kwietnia 1999 r., którą zarówno strony jak i organy są związane. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy wskazał, że z przytoczonych zapisów decyzji z [...] kwietnia 1999 r., zwłaszcza z jej rozstrzygnięcia, nie wynika, aby wydzielenia działki ewidencyjnej nr [...] dokonano pod drogę publiczną czego wymaga art. 98 (ust. 1) ugn, dający z kolei - w uregulowaniu ust. 3 - możliwość uzyskania odszkodowania, ani nawet pod drogę pełniącą charakter ciągu komunikacyjnego. Za przedmiotowym wydzieleniem nie może bowiem przemawiać zapis, wynikający z uzasadnienia tej decyzji, mówiący że nieruchomość (projektowana działka nr [...]) przeznaczona jest pod rezerwę pod projektowaną ul. [...]. Zapis ten wskazuje bowiem na uregulowania planu zagospodarowania przestrzennego oś. [...], nie zaś ustalenie wydzielenia działki ewidencyjnej nr [...] pod projektowaną ul. [...] oznaczoną w wymienionym planie i w decyzji zatwierdzającej podział. W uzasadnieniu decyzji podziałowej jest zawarta informacja, że z nieruchomości objętej podziałem tzn. działki nr [...], wydzielono m.in. działkę nr [...] o pow. 25 m2 przeznaczoną pod poszerzenie ul. [...] i ta działka przechodzi na własność Gminy [...] z dniem, którym decyzja stała się ostateczna. Inaczej ujmując za działkę ewidencyjną nr [...] nie przysługuje odszkodowanie, jako że na mocy decyzji zatwierdzającej podział nie doszło do wydzielenia działki gruntu nr [...] pod drogę publiczną, przechodzącą z mocy prawa na własność gminy z dniem 13.04.1999 r., w którym ta decyzja stała się ostateczna. Skargę na powyższa decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. K. i H. K., zarzucając jej naruszenie: 1. Art. 98 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( w brzmieniu nadanym Dz. U. z 1997 nr 115 poz. 741 ze zm., dalej ugn) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie doszło do przejścia z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. [...] z obr. [...] na rzecz Gminy [...]. 2. Art. 98 ust. 3 ugn poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 roku o odmowie ustalenia odszkodowania za dz. ew. [...] z obr. [...] podczas gdy zaistniały przesłanki do ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę wydzieloną pod drogę, 3. Art. 77, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy co doprowadziło do błędnych ustaleń i wydanie rozstrzygnięcia nie odpowiadającemu prawu. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...], jak również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz wskazano, że zdaniem skarżących za błędną należy uznać dokonaną przez organ wykładnię art. 98 ust. 1 u.g.n., który uzależnia nabycie praw do nieruchomości od zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych. Podmiot publiczny, na podstawie art. 98 ust. 1 u.g.n., staje się właścicielem nieruchomości niezależnie od swych planów wobec budowy drogi - nawet jeśli ostatecznie nigdy do budowy nie przystąpi. Należy jednak podkreślić, że ul. [...] na dzień dokonania podziału tj. na dzień 8 kwietnia 1999 roku posiadała kategorie drogi lokalnej miejskiej nadaną uchwałą Rady Narodowej [...] nr [...] z dnia [...] maja 1988 roku w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] z 1988 roku nr [...] poz. [...] - wyciąg w załączniku nr 1 do skargi). Również na dzień dzisiejszy ul. [...] posiada kategorię drogi publicznej gminnej do której została zaliczona uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] września 2004 roku - uchwała nie określa przebiegu ulicy [...] - wyciąg w załączniku nr 2 do skargi) . Należy nadmienić, że w art. 98 ust. 1 u.g.n. mowa jest, co do zasady, nie o takich drogach, które mają już nadaną kategorię drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych lub są wybudowane, lecz o samym przeznaczeniu działki gruntu pod drogę publiczną. Wydzielanie działek gruntu pod drogi publiczne w rozumieniu art. 98 ust. 1 u.g.n. należy odnieść nie tyle do istniejących już dróg publicznych, ile do terenów, na których dopiero planowane jest wybudowanie dróg publicznych. Zatem o skutku, o którym mowa wart. 98 ust.1 u.g.n. przesądza właśnie przeznaczenie danego terenu w planie zagospodarowania. Rzutuje ono na obowiązkowy w tym zakresie sposób przeprowadzenia podziału nieruchomości, w wyniku którego powstają niejednokrotnie działki o powierzchni dyskwalifikującej je z punktu widzenia interesu ekonomicznego byłego właściciela. Uregulowanie zawarte w art. 98 ust. 1 mieści się w konstytucyjnym pojęciu wywłaszczenia przez fakt, iż w wyniku wydzielenia ostateczną decyzją o podziale, działek gruntu pod drogę, następuje pozbawienie dotychczasowego właściciela własności tych działek. Wyrażenie "pod drogi" z góry zakłada, że chodzi o tereny pod przyszłe inwestycje drogowe. Ustawodawca posłużył się zwrotem "pod drogi publiczne", co oznacza możliwość wydzielenia w wyniku podziału nieruchomości terenów nie tylko pod budowę ale i pod rozbudowę dróg. W każdym jednak razie chodzi o teren przeznaczony pod drogę publiczną, która w dacie zatwierdzenia podziału nie musi być zaliczony w odpowiednim trybie do jednej z kategorii dróg publicznych. Podobnie w przypadku sprawy będącej przedmiotem niniejszej skargi, w wyniku wydzielenia dz. ew. [...] pod budowę ul. [...] doszło do faktycznego wywłaszczenia dotychczasowych właścicieli z nieruchomości. Zgodnie z przywołaną w decyzji Wojewody [...] opinią Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia [...].08.2015r. - dz. ew. [...] z obrębu [...] położona jest w liniach rozgraniczających projektowanej ul. [...] zatem moi mocodawcy nie mogą wydzielonej działki w żaden sposób zagospodarować - może na niej zostać wybudowana wyłącznie droga publiczna. Interpretacja przepisu art. 98 ust. 1 i 3 u.g.n. pozwala na konstatację, iż niezależnie od tego jaki charakter mają drogi, powstałe w wyniku podziału nieruchomości, zasadne jest przyznanie odszkodowania właścicielom, którzy utracili możliwość wykonywania prawa własności na wydzielonych działkach (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w wyroku sygn. II SA/Wr 538/14 z dnia 17.12.2014r., LEX nr 1644070) Oczywiste jest przy tym, że postanowienia decyzji w sprawie podziału nieruchomości dot. przejścia prawa własności nie mają żadnego znaczenia, gdyż przejście prawa własności nie dokonuje się z mocy decyzji w sprawie podziału, ale z mocy prawa. (stanowisko takie potwierdził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku sygn. I OSK 276105 z dnia 05.01.2006 roku, LEX nr 299525). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, że treści decyzji podziałowej Burmistrza Gminy [...]-[...] z [...] kwietnia 1999r Nr [...] nie pozwala na przyjęcie, że na jej podstawie doszło do wydzielania spornej działki [...] pod drogę publiczną, skutkujące przejściem z mocy prawa własności nieruchomości na rzecz Gminy. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o art. 96 ust. 1 i 98 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (zwanej dalej u.g.n.). Zgodnie z art. Art. 96 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania w/w decyzji, podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, zatwierdzającej projekt podziału. Projekt podziału powinien być sporządzony na aktualnej mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z kolei art. 98 ust. 1. stanowił, że działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne (...). Przepis ten nie mówił zatem literalnie o wydzieleniu działki pod drogę publiczną. Jednak Sąd w niniejszym składzie w całości podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] grudnia 2005 r. II CK 312/05, w którym Sąd stwierdził, że działka gruntu wydzielona pod drogę na podstawie art. 98 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o gospodarce nieruchomościami w pierwotnym brzmieniu przechodzi z mocy prawa na własność gminy, jeżeli przeznaczona została na urządzenie drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przy czym jak wyjaśnił Sąd Najwyższy według art. 10 ust. 1 pkt 2 obowiązującej w dacie podziału ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje m.in. linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne, a według ustawy o drogach publicznych, także drogi, jak m.in. osiedlowe, nie należą do kategorii dróg publicznych. Jeżeli wobec tego podział nieruchomości podporządkowany jest wymaganiom gospodarki przestrzennej, a regulacja prawna w tym zakresie uwzględnia jedynie wydzielenie drogi publicznej, to tylko do tej kategorii drogi można odnieść skutek w postaci nabycia jej na własność, z mocy prawa, przez gminę. Kres wątpliwości w tym zakresie kładzie znowelizowany art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyraźnie dostosowany do obowiązujących uregulowań w zakresie podziału nieruchomości zabudowanych i przeznaczonych pod zabudowę. Należy zatem przyjąć, że także pod rządami art. 98 ust. 1 tej ustawy w wersji z daty wydania decyzji podziałowej, jedynie drogi publiczne wydzielone w wyniku podziału nieruchomości przechodziły na własność jednostek samorządowych albo Skarbu Państwa. W tej sytuacji istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny, czy działka nr [...] przeszła z mocy prawa na własność Gminy jako wydzielona pod drogę publiczną, było ustalenie, czy takie jej przeznaczenie, przewidywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący w dacie wydania decyzji podziałowej. Jest to zasadnicza przesłanka wystąpienia skutku, o jakim mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jest przejścia z mocy prawa na własność gminy działki wydzielonej pod drogę w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela, z czym wiąże się wynikający z art. 98 ust. 3 obowiązek wypłacenia odszkodowania. Zgodnie bowiem z art. 93 ust. 1. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepis art. 94 który stanowił, m.in., że w razie braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nie objętym obowiązkiem sporządzania planu miejscowego, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia tego planu - zasady podziału nieruchomości ustala się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z akt sprawy postępowanie powadzone było na wniosek właściciela działki [...] z obrębu [...]. Na mocy w/w decyzji podziałowej, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wydzielono w sumie 11 działek w tym m.in. działkę nr [...] o pow. 2464 m, doszło także bezspornie do wydzielenia pod drogę tj. ul. [...] i przejścia na własność Gminy działki nr [...]. W odniesieniu do działki [...], jak słusznie podkreślają organy wskazano zaś jej przeznaczenie jedynie jako rezerwę pod projektowaną ul. [...] w [...]. Analiza obowiązujących w dacie wydania decyzji przepisów nie pozwala zatem na uznanie, tak jak domagają się tego Skarżący, iż decyzją tą doszło do wydzielenia w/w działki pod drogę publiczną, a w konsekwencji jej przejścia z mocy prawa na rzecz gminy, co z kolei uprawnia ich do żądania odszkodowania stosownie do art. 98 ust. 3 u.g.n Wskazać należy, że aby mogło dojść do przejścia z mocy prawa określonej działki gruntu na rzecz podmiotu publicznoprawnego muszą być spełnione łącznie następujące warunki: 1) z treści decyzji podziałowej w sposób jednoznaczny winno wynikać, że konkretny grunt został na wniosek właściciela wydzielony pod drogę publiczną; 2) decyzja podziałowa, o której mowa wyżej stała się ostateczna i w związku z tym istnieje dokument, na podstawie którego organ właściwy może stwierdzić fakt nabycia przez podmiot publicznoprawny określonej działki gruntu z mocy prawa, z dniem w którym decyzja ta stała się ostateczna oraz wystąpić do sądu wieczystoksięgowego o wpis tego prawa na rzecz podmiotu publicznego. Mówiąc wprost, aby więc mogło dojść do ustalenia odszkodowania na rzecz osób uprawnionych, sporna działka, musiałaby zostać wydzielona pod drogę publiczną i w wyniku tego podziału przejść na własność Gminy [...]-[...] z mocy prawa. Analiza akt sprawy (k.37-39) wskazuje, że w/w przesłanki nie zostały w sprawie spełnione. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...].09.1992 r. ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...] z dnia 15.10.1992 r.), obowiązującego w dniu wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, działka [...] położona była na terenie funkcji mieszkalno-usługowej "M-15". Z planu tego nie wynika, aby przewidywał on przeznaczenie wydzielonej nieruchomości pod drogę publiczną. Wprawdzie dla terenu tego został przyjęty uproszczony plan regulacyjny zagospodarowania przestrzennego os. [...], zatwierdzony uchwałą Rady Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...].12.1992 r., który nie był ogłoszony w Dz. Urzęd. Woj. [...] i to z tego planu wynikało, że działka nr [...] położona była w liniach projektowanej ul. [...] zbiorczej G 25A-K, nie stanowił on jednak planu miejscowego w rozumieniu art. 4 pkt 5 u.g.n. zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa planie miejscowym - należy przez to rozumieć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy tj. uznania drogi za publiczną nie miały także znaczenia kwestie klasy drogi. Bowiem uznanie drogi za publiczną tak w planie, jak i w trybie ustawy o drogach publicznych nie może opierać się na jakichkolwiek domniemaniach. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zasadnie zatem co do zasady orzekające w sprawie organy uznały, że treści decyzji podziałowej Nr [...] nie pozwala na przyjęcie, że na jej podstawie doszło do wydzielania spornej działki pod drogę publiczną skutkujące przejściem z mocy prawa własności nieruchomości na rzecz Gminy. Na marginesie, należy jedynie zaznaczyć, że w wyroku z dnia 15 stycznia 2010r., I SA/Wa 1676/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawarł tezę, że "Kwestia przejścia czy też nie działek pod drogi publiczne z mocy prawa na podstawie art. 98 u.g.n. jest rozstrzygana przez sąd powszechny w sprawie o wpis prawa własności w księdze wieczystej względnie uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Dopiero ujawnienie w księdze wieczystej własności podmiotu publicznoprawnego daje podstawy do powoływania się w obrocie prawnym na zdarzenie przejścia działek z mocy prawa na rzecz gmin" (LEX nr 554064). Nawet jeśli uznać, że nie jest to teza powszechnie przyjmowana w orzecznictwie, albo nazbyt ogólna, gdyż ujawnienie prawa własności podmiotu publicznego jest jedynie deklaratywnym następstwem skutku wynikającego z mocy prawa, to teza taka może być jak najbardziej racjonalna w sytuacji, kiedy wystąpienie skutku, o jakim mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n. jest kwestią sporną. Odnosząc sie z kolei do zarzutu braku możliwości zagospodarowania przez skarżących spornej działki, należy wskazać, że w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n. nieruchomość przechodzi na własność przyszłego zarządcy drogi z mocy prawa i nie jest to przedmiot rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie nie nastąpiło zaś przejście własności, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (wypis z księgi wieczystej i z ewidencji gruntów i budynków), zatem odmowa ustalenia odszkodowania nie narusza żadnych praw skarżących, ponieważ właściciele nie utracili prawa do działki. Podkreślenia wymaga także, że w/w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z mocy art. 87 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennego zachowywał swą moc do czasu uchwalenia nowego planu nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2003r. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów istotnego naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, 8, 77 § 1, 78 §2, 80 i 107 §3 k.p.a. W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Wprawdzie w ocenie Sądu w uzasadnieniu decyzji organ nie rozważył wszystkich istotnych kwestii z punktu widzenia wydania niniejszej decyzji ( np. przeznaczenie w planie miejscowym), uchybienie to w ocenie Sądu nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa skutkującego podważeniem legalności zapadłych w sprawie decyzji. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.