IV SA/Wa 429/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. postanawia odrzucić skargę. W piśmie z 2 stycznia 2018 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2017 r. nr [...], uchylającą zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w całości i orzekającą o wymierzeniu A. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" administracyjną karę pieniężną za zbieranie niekompletnego zużytego sprzętu lub części pochodzących ze zużytego sprzętu wbrew zakazowi określonemu w art. 35 ust. 1 ustawy 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1688), w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych 00/100). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej wniesienie po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi, lub o jej oddalenie w całości, ze względu na brak uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę jako spóźnioną należało odrzucić Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Na mocy art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) przepis art. 53 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Zatem z uwagi na zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienia wydanego w dniu 30 listopada 2017 r. w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadaną ww. nowelizacją. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi (art. 53 § 4 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia. Z analizy akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona A. K. w dniu 4 grudnia 2017 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 3 stycznia 2018 r. Należy podkreślić, że A. K. wniósł niniejszą skargę wprost do sądu administracyjnego, jaki za pośrednictwem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Skarga zaadresowana zarówno na adres sądu administracyjnego, jak i organu administracji publicznej, została nadana w placówce operatora pocztowego w dniu 4 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego na kopertach), a więc z uchybieniem wskazanego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.