IV SA/Wa 43/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska (spr.) Asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2004 r. sprawy ze skargi D.A. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie G. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Rady Miejskiej w G. na rzecz D.A. kwotę 300 zł (trzysta zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku. D.A. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miasta w G. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] odrzucającą w całości zgłoszony przez skarżącą zarzut do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w gminie G., a obejmującego działkę Nr [...] we wsi T.. Skarżąca zarzuca, że uchwała podjęta została bez rozważenia i oceny podnoszonych przez nią zarzutów, zawartych w piśmie z dnia 11 sierpnia 2003 r. Podnosi, że przeznaczenie działki nr [...] pod usługi rzemiosła nieuciążliwego z konkretnym przeznaczeniem na rozbudowę i modernizację zakładu przetwórstwa mięsnego oraz uboju stanowi legalizację bezprawnie dotychczas działającej ubojni, na którą inwestor nie posiadał decyzji administracyjnych dopuszczających taką działalność. Zarzuca, że dopuszczenie w planie do budowy (rozbudowy) zakładu, który już obecnie, przy niższej wielkości produkcji niż przewidziana w planie powoduje znaczne uciążliwości dla mieszkańców wsi. Działka Nr [...] .położona jest bowiem w obszarze zwartej zabudowy siedliskowej. Dymy z wędzarni, zawierające toksyczne substancje powodują istotne zagrożenie dla życia i zdrowia, odór i ryk zabijanych zwierząt wykluczają możliwość zaliczenia tego zakładu do obiektów prowadzących usługi nieuciążliwe. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, właściwy do rozpoznania sprawy niniejszej w związku z reformą sądownictwa administracyjnego i dyspozycją art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i to niezależnie od zarzutów w niej zawartych. Jak wynika z akt sprawy – postępowanie planistyczne prowadzono w sprawie z istotnym naruszeniem procedury określonej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139). Przede wszystkim zgodnie z art. 12 pow. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały określając granice obszaru objętego planem i przedmiot ustaleń, o którym mowa w art. 10 ust. 1. Z akt sprawy nie wynika, kto podjął decyzję o sporządzeniu planu wyłącznie dla jednej działki we wsi T.. Uchwały powoływane przez Radę Miejską w szczególności uchwała Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. wymienia wieś T. oznaczoną na załączniku graficznym, ale opracowany i wyłożony projekt planu dotyczy jedynie działki Nr [...] położonej w tej wsi, a nie całej wsi. Do akt sprawy dołączono wprawdzie projekt uchwały w sprawie sporządzenia planu wyłącznie dla działki Nr [...] we wsi T., ale projekt ten nie został przez nikogo podpisany, nie jest opatrzony numerem uchwały ani datą jej podjęcia. Oznacza to, że Rada Miejska w G. nie podjęła uchwały o przystąpieniu do opracowania projektu planu wyłącznie dla działki Nr [...]. Z protokołu posiedzenia Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2003 r., na którym miały być rozpatrywane zarzuty do omawianego projektu wynika, że radni byli zaskoczeni opracowywaniem projektu planu dla jednej działki i taką praktykę wyraźnie kwestionowali. W tych warunkach podjęcie prac planistycznych w odniesieniu do jednej działki, nie poprzedzone uchwałą Rady przewidzianą w art. 12 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt IV SA 2981/02). Na naruszenie procedury planistycznej wskazują nadto następujące okoliczności: W aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających rozpatrzenie zgłoszonych zrzutów przez burmistrza, spełniających wymogi przepisu art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy. Z protokołu Nr [...] z posiedzenia Rady Miejskiej w G. odbytego w dniu [...] listopada 2003 r. nie wynika, aby zarzuty były referowane, ani też nie wynika jakiej treści uchwała została podjęta w drodze głosowania. Dyskusja radnych koncentrowała się bowiem na kwestii dopuszczalności opracowania planu dla jednej działki, a nie dotyczyła zarzutów merytorycznych . Oświadczenie złożone na rozprawie w WSA, iż skarżący nie byli dopuszczeni do głosu w trakcie posiedzenia Rady w dniu [...] listopada 2003 r. znajduje potwierdzenie w treści protokołu – w protokole tym nie ma jakiejkolwiek wzmianki w tej sprawie. Uzasadnienie uchwały (stanowiące jej integralną część) powinno być podpisane przez osobę reprezentującą gminę. W niniejszej sprawie dołączony do uchwały załącznik, jako uzasadnienie nie zawiera żadnego podpisu. Nie można w tych warunkach uznać, że uchwała stosownie do wymogów art. 24 ust 3, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Z treści uchwały wynika, że została ona podjęta bez jednoznacznego ustalenia przez gminę, czy zastrzeżenia, zgłaszane przez skarżących są zarzutami czy protestem. Powołano bowiem przepis art. 23 ust. 3 dotyczący protestów i w § 2 wskazano, że uzasadnienie dotyczyć ma odrzucenia protestu, w § 1 zaś podane zostało, iż odrzuca się zarzut. Zważywszy wyżej wskazane uchybienia w zakresie procedury planistycznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.