IV SA/Wa 43/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 listopada 2021 r. nr WSO-I.621.1.188.2021 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, na skutek skargi D. K.(dalej również "skarżąca") była decyzja Wojewody [...] (dalej również "organ" lub "wojewoda") z [...] listopada 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego. Zaskarżoną decyzję organ wydał przyjmując następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. H. S. pismem z 5 lipca 2021 r., jako właścicielka nieruchomości wniosła o wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego z budynku położonego przy ulicy [...] w [...], gmina [...] (dalej również "budynek"). Jednocześnie wyjaśniła, że skarżąca nie przebywa w budynku od 2005 r., nie partycypuje w kosztach utrzymania i aktualnie mieszka przy ulicy [...] w [...]. Wójt Gminy [...] (dalej również "organ pierwszej instancji" lub "wójt gminy"), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z [...] września 2021 r. – działając na podstawie art. 103 i art. 130 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej również "k.p.a.") oraz art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2020 r. poz. 695 ze zm., dalej również "ustawa o ewidencji ludności") - orzekł o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego. D. K. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję wójta gminy, wskazując, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania uprawniał do stwierdzenia, że skarżąca opuściła budynek i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Za bezsporny organ uznał fakt, że skarżąca nie koncentruje swoich spraw życiowych w budynku i tak stan rzeczy istnieje od kilkunastu lat. Okoliczność tą potwierdzili świadkowie: M. G. - listonosz, A. P. i E. S. Sama skarżąca oświadczyła, że mieszka z mężem przy ulicy [...] w [...], a rzeczy osobiste przechowuje w różnych miejscach. Co prawda w budynku znajdowały się pojedyncze przedmioty należące do skarżącej (lampka czy rzeczy po dzieciach), ale w ocenie organu nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia. Organ zaakcentował, że sam fakt pozostawienia rzeczy i przedmiotów nawet codziennego użytku (z których strona nie korzystała od kilkunastu lat) nie świadczył o skoncentrowaniu spraw życiowych w budynku. Dalej organ uznał, że skarżąca opuściła lokal dobrowolnie, albowiem nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych, tj. nie wytoczyła powództwa cywilnego o przywrócenie jej naruszonego posiadania. Jednocześnie wojewoda wyjaśnił, że nie było podstaw do uwzględnienia prośby skarżącej o wydłużenie terminu rozpatrzenia sprawy do momentu, w którym jej stan zdrowia pozwoli na osobiste stawiennictwo w miejscu pobytu stałego i uczestniczenie w oględzinach. Organ podniósł, że strona postępowania administracyjnego, która nie może lub nie chce osobiście działać w postępowaniu, może ustanowić pełnomocnika, który będzie ją reprezentował. D. K. wywiodła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2021 r. zaskarżając ją w całości. Skarżąca stanęła na stanowisku, że nie opuściła dobrowolnie budynku. Jednocześnie wskazała, że przebywa "tam gdzie jej pozwolą". Dodała, że stan zdrowia uniemożliwia jej samodzielną egzystencję. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jako obarczonej brakami formalnymi. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z 17 czerwca 2022 r. poparł stanowisko skarżącej wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję. Skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, albowiem skarżąca uzupełniła brak formalny skargi w terminie zakreślonym przez sąd. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2021 r. sąd stwierdził, że decyzja nie narusza prawa. Kwestię wymeldowania uregulowano w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy, właściwy ze względu na położenie nieruchomości, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, zaś pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 28 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ewidencji ludności). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, w świetle którego - miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmując wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6 grudnia 2007 r., III SA/Gd 281/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2008 r., VIII SA/Wa 600/07, wskazane orzeczenia i orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe uregulowania sąd uznał, że ustalenia poczynione przez organ uprawniały do przyjęcia, że zaistniały podstawy do wymeldowania D. K. z budynku nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Poza sporem było to, że skarżąca nie przebywa w budynku od ponad 13 lat i zamieszkuje z mężem przy ulicy [...] w [...]. Istota sporu oscylowała wokół tego, czy skarżąca dobrowolnie opuściła miejsce stałego zameldowania. W ocenie sądu organ trafnie przyjął, że skarżąca dobrowolnie opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały. Rację miał organ, że skoro skarżąca nie podjęła środków prawnych zmierzających do przywrócenia posiadania budynku w ciągu roku od naruszenia posiadania, to należało uznać, że opuściła budynek bez przymusu. Skarżąca nie zdołała podważyć tej okoliczności ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 133 oraz art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), sąd oddalił skargę.