IV SA/Wa 431/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z 11 stycznia 2016 r. Gmina W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty W. nr [...] z [...] lipca 2015 r. o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość położoną w W. stanowiącą działkę o numerze ew. [...], która przeszła na własność Gminy W. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że w razie niewstrzymania wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że zasądzona na rzecz uczestniczki postępowania kwota jest duża, a skarżącemu nie jest znana sytuacja materialna uczestniczki postępowania. Brak jest zatem gwarancji, że uczestniczka postępowania po niekorzystnym dla niej wyroku zwróci wypłacone jej wcześniej środki pieniężne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosowanie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją ustalono odszkodowanie w wysokości 10134 zł i zobowiązano skarżącą Gminę do wypłacenia tego odszkodowania na rzecz uczestniczki postępowania. Skarżący w niniejszej sprawie w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że zapłata ustalonego odszkodowania może wpłynąć na sytuację majątkową Gminy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków skarżący upatruje w tym, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nie ma pewności czy uczestniczka postępowania zwróci wypłacone odszkodowanie. W ocenie Sądu nie jest to okoliczność, która mogłaby przemawiać za uwzględnieniem złożonego wniosku. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie nie można uznać, że istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody. Okoliczności, na które powołuje się skarżący są jedynie czysto hipotetyczne, nie potwierdzone żadnymi racjonalnymi argumentami. Na obecnym etapie postępowania nie sposób bowiem stwierdzić jakie rozstrzygnięcie zapadnie w niniejszej sprawie, nie można również przewidzieć zachowania uczestniczki postępowania po ewentualnym uwzględnieniu skargi. Poza tym należy wskazać, że są w obowiązującym prawie regulacje, które pozwalają na przymuszenie podmiotu do zwrotu nienależnie otrzymanego świadczenia. Dlatego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania w stosunku do skarżącego ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.