IV SA/Wa 432/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej postanawia zwolnić B. Z. od kosztów sądowych B. Z. (dalej: "skarżąca") wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, jest osobą bezrobotną od 23 marca 2015 r. z zasiłkiem w wysokości 678,71 zł. Jest właścicielką domu (rok budowy 1950) o pow. 61,60 m2, wymagającego gruntownego remontu. W odpowiedzi na wezwanie do udzielenia informacji na temat kosztów i źródła finansowania zamierzenia inwestycyjnego będącego przedmiotem postępowania (rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul [...] w [...]). Skarżąca podniosła, że pomysł rozbudowy budynku zrodził się w czasach kiedy miała pracę. Rozbudowa miała polegać przede wszystkim na przeniesieniu pieca c.o. z przedpokoju do mającej powstać kotłowni. Przez lata skarżąca zbierała materiały (cegły, pustaki, drewno, pochodzące z rozbiórek). Znajomi zadeklarowali pomoc przy przebudowie domu jako siła robocza. Skarżącą wspiera finansowo syn. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Skarżąca jest osobą bezrobotną, mieszkającą w starym, wymagającym remontu domu. Otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 678,71 zł. Ze względu na trudną sytuację materialną, skarżącą wspiera finansowo syn. W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznano, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych, mogłoby ją narazić na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.