IV SA/Wa 436/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 400 (czterysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 24 grudnia 2014 r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r., o wymierzeniu P. B. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za prowadzenia poza stacją demontażu pojazdów działalności w zakresie demontażu pojazdów. Sąd w piśmie z dnia 13 lutego 2015 r. przesłał skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 28 stycznia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 400 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 20 lutego 2015 r. W dniu 2 marca 2015 r. skarżący uiścił wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) ustawy Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Skoro odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 20 lutego 2015 r., wobec tego ustawowy termin na dokonanie tej czynności upłynął w dniu 27 lutego 2015 r. Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżący uiścił wpis od skargi w dniu 2 marca 2015 r. (data wpłaty w urzędzie pocztowym), a więc z uchybieniem wskazanego terminu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 cyt. ustawy należało orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.