IV SA/Wa 446/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi E. K. i małoletniej K. K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat P. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda [...] decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu E. K. i jej małoletniej córki K. K. z pobytu stałego z budynku położonego przy ul. [...] w C. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie E. K. i jej małoletniej córki K. K. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w C. wystąpiła M. W. Wnioskodawczyni podała, że E. K. i jej małoletnia córka wyprowadziły się z budynku przy ul. [...] w C. w dniu 24 grudnia 2010 r. zabierając wszystkie swoje rzeczy osobiste i od tej pory w nim nie mieszkają. Swoje życie osobiste E. K. z córką skoncentrowały w nowym miejscu w J. przy ul. [...]. Z ustaleń organu wynika, że E. K. potwierdziła, że wraz z córką nie mieszkają od roku w miejscu stałego zameldowania. Opuściła to miejsce z uwagi na konflikt z matką M. W. Ponadto w lokalu tym nie było warunków do mieszkania. Obecnie tymczasowo zamieszkuje u męża M. K. W toku postępowania ustalenia dokonane przez funkcjonariuszy policji potwierdziły, że E. K. z córką od ok. 2 lat nie przebywają w budynku przy ul. [...] w C. Również kontrola meldunkowa przeprowadzona w dniu 3 października 2011 r. potwierdziła, że E. K. z córką opuściły miejsce stałego zameldowania. Z ustaleń wynika, że E. K. pozostaje w konflikcie z M. W.. Jednakże od chwili opuszczenia miejsca stałego zameldowania, E. K. nie podjęła działań w celu powrotu do mieszkania, to w ocenie organu należy uznać, że nieskutecznie kwestionuje dobrowolność jego opuszczenia. Wojewoda [...] podkreślił, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu określonej osoby. Skoro postępowanie wyjaśniające wykazało, że E. K. z małoletnią córką nie mieszkają w miejscu stałego pobytu, że opuszczenie tego miejsca było dobrowolne i ma charakter trwały oraz że związane jest z urządzeniem sobie centrum aktywności życiowej w innym miejscu, to decyzja orzekająca o ich wymeldowaniu odpowiada prawu i jest zasadna. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wniosła E. K. działająca w imieniu własnym i jako przedstawicielka ustawowa małoletniej córki K. K. W skardze zarzucono błędy w ustaleniach faktycznych, że od dwóch lat skarżąca nie zamieszkuje w C., że mieszkanie opuściła dobrowolnie. M. W. utrudniała jej zamieszkiwanie, wynosiła jej rzeczy w tym kuchenkę gazową. Skarżąca chce wyremontować pokój w którym mieszkała i wprowadzić się do niego. Utrudnia to jej matka zamykając drzwi i nie wpuszczając jej do domu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną decyzji o wymeldowaniu skarżącej i jej małoletniej córki z budynku przy ul. [...] w C. stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji). Przy czym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego wyżej art. 15 ust. 2 jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Orzeczenie o wymeldowaniu w trybie administracyjnym wymaga zatem ustalenia, że doszło do opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych - stałe przebywanie oznacza skoncentrowanie w danym miejscu swoich interesów osobistych i majątkowych, a więc ulokowanie w nim swego centrum życiowego (zob. wyrok z dnia 6.12.2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1890/06; wyrok z dnia 20.03.2008r., sygn. akt II SA/Bd 64/08). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest także pogląd, w świetle którego - miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmując wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (zob. wyrok z dnia 6.12.2007r., sygn. akt III SA/Gd 281/07; wyrok z dnia 12.03.2008., sygn. akt VIII SA/Wa 600/07). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można natomiast mówić, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe. Należy przy tym mieć na uwadze, iż spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i ma charakter trwały, a nie wynika z bezprawnych działań lub zachowań innych osób (zob. wyrok z dnia 5.06.2008r., sygn. akt n OSK 626/07; wyrok z dnia 7.10.2008r., sygn. akt n SA/Bd 569/08). W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, pozwolił orzekającym w sprawie organom na stwierdzenie, że skarżąca z małoletnią córką nie zamieszkują w budynku przy ul. [...] w C. Wnioskodawczyni we wniosku o wymeldowanie podała, że córka z wnuczką nie zamieszkują pod ww. adresem od 24 grudnia 2010 r. W piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 9 września 2011 r. E. K. też potwierdziła, że wyprowadziła się z domu w C. Wskazała, że było to spowodowane utrudnianiem jej zamieszkiwania przez matkę. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zawiadomienie o zmianie z dnia 10 maja 2010 r. skierowane do Urzędu Gminy J. przez Starostwo Powiatowe w L. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. Z opisu zmiany wynika, że dotyczy ona sprzedaży lokalu mieszkalnego przy ul. [...] z udziałem w prawie wieczystego użytkowania gruntu i części wspólnych budynku. Z zawiadomienia tego wynika, że małżonkowie M. K. i E. K. są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego położonego w J. przy ul. [...]. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącą na rozprawie sądowej w dniu 2 października 2012 r. wynika, że ww. lokal mieszkalny zakupiony był w 2010 r., na zakup jego zaciągnięty został kredyt. W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organy zasadnie uznały, że skarżąca z małoletnia córką dobrowolnie opuściły miejsce stałego zameldowania i opuszczenie to ma charakter trwały. Opuszczenie dotychczasowego miejsca zamieszkania wiązało się z zakupem mieszkania na potrzeby małżonków M. i E. K. i ich małoletniej córki K. Zasadnie organy uznały, że obecnie centrum życiowe skarżącej i jej córki skupia się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w J. Materiał dowodowy wskazuje, że małoletnia skarżąca nadal uczęszcza do szkoły w C. Skarżąca po odprowadzeniu córki do szkoły, przychodzi do pokoju, który zajmowała w budynku przy ul. [...] w C., czeka na córkę, a następnie po lekcjach odbiera ją ze szkoły. Powyższe wskazuje, że obecny sposób korzystania z pokoju w budynku przy ul. [...] w C. przez skarżącą i jej małoletnią córkę nie świadczy o ich stałym w nim zamieszkiwaniu i nie zawiera znamion takiego zamieszkiwania. Ponieważ skarżące opuściły miejsce swojego stałego pobytu i nie dopełniły obowiązku wymeldowania się, organ zasadnie i zgodnie z prawem wydał decyzje o ich wymeldowaniu. Sąd nie znalazł podstaw do uznania jako zasadny zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Również materiał dowodowy zebrany w sprawie został prawidłowo zgromadzony i oceniony. Organy nie naruszyły w toku postępowania, wbrew zarzutowi skarżącej, art. 7, 77 i 8 k.p.a. Z tych względów Sąd oceniając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 ww. ustawy.