IV SA/Wa 447/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (zwany dalej GDDKiA) na podstawie art. 29 ust. 4, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115), § 9 Rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43 poz.430) oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717) i art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) po ponownym rozpoznaniu wniosku dotyczącego uzgodnienia budowy zjazdu z drogi krajowej nr [...] ([...] pbr. P.) poprzez działkę nr [...] obr. P. i działkę nr [...] obr. S. na działkę nr [...] obr. S. w zakresie kolizji z drogą krajową nr [...] w m. S. gm. W. podtrzymał swoje stanowisko z dnia [...] grudnia 2008 r. i odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia GDDKiA wskazał, iż przedłożony projekt decyzji dla ww. inwestycji nie spełnia warunków w zakresie ochrony dróg publicznych oraz wymogów wynikających z cytowanych wyżej przepisów. Podniósł także, iż droga krajowa nr [...] jest drogą międzynarodową ruchu tranzytowego, która zgodnie z zarządzeniem Nr [...] GDDKiA z dnia [...] grudnia 2008 r. posiada klasę GP. Zgodnie natomiast z § 9 ww. Rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. stosowanie na drodze tej klasy zjazdów jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Organ wskazał ponadto, iż działka [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd do drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]), w związku z czym nie zachodzi przesłanka wskazująca na "brak innej możliwości dojazdu" do nieruchomości. GDDKiA wskazał ponadto, iż zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych do zarządcy drogi należy ochrona pasa drogowego, który ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Kwestionując powyższe postanowienie A. M. (zwana dalej skarżącą) w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz w piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2009 r. wyraziła niezadowolenie z zaskarżonej przez siebie decyzji. Argumentowała, iż brak zjazdu z jej nieruchomości na drogę krajową nr [...] uniemożliwi prowadzenie przez nią działalności gospodarczej. Wskazała, iż na okolicznych nieruchomościach znajdują się zjazdy z przedmiotowej drogi. Podniosła także, iż istniejący na jej nieruchomości zjazd od ul. [...] niewystarczający do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej ponieważ ulica [...] za wąska, aby mogły przejeżdżać nią samochody ciężarowe. Wskazała również na ograniczenia wynikające z nisko rozwieszonej trakcji elektrycznej a także na potrzebę zapewnienia dwu zjazdów z powodów przeciwpożarowych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, iż jak wskazują prowadzone co 5 lat pomiary, natężenie ruchu na drodze krajowej nr [...] wzrasta z każdym rokiem, a każdy kolejny zjazd z przedmiotowej drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż w miejscowości P. znajdują się inne zjazdy, pełnomocnik organu wskazał, że od 1993 r. na tym odcinku drogi organ nie wydał żadnego uzgodnienia na zjazd. Pozwolenia na istniejące zjazdy zostały więc wydane wiele lat temu, w odmiennym stanie faktycznym i prawnym. Na rozprawie Skarżąca podniosła, iż do 2012 roku ma być zrealizowana obwodnica która odciąży istniejącą drogę (straci ona klasę GP). Podniosła, iż przy tej samej drodze zlokalizowano nowe zjazdy (dwie miejscowości dalej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. drodze krajowej nr [...] nadano klasę GP. Jak wynika natomiast z § 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stosowanie na drodze tej klasy zjazdów jest możliwe jedynie wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Cytowane Rozporządzenie kategorycznie wskazuje, że na drodze, której nadano klasę GP zezwolenie na wykonanie zjazdu wydaje się jedynie wyjątkowo. Szczególną przesłanką jaka przyświeca wydanemu Rozporządzeniu jest wzgląd na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. Przesłance tej będącej – wedle ww. Rozporządzenia - nadrzędną wartością będzie więc przysługiwało pierwszeństwo przed innymi wartościami; takimi jak np. prowadzenie stworzenie dogodnych warunków prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Wskazany w Rozporządzeniu przepis pozwala wydać organowi zezwolenie na usytuowanie zjazdu jedynie wyjątkowo, w sytuacji gdy brak jest innej możliwości dojazdu. W przedmiotowej sprawie natomiast, jak zresztą przyznaje sama skarżąca, istnieje dojazd do jej nieruchomości od ul. [...]. Co prawda dojazd ten – w ocenie skarżącej – nie jest wystarczający do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej związanej z częstym dojazdem do jej nieruchomości samochodów ciężarowych, jak i ze względu na określone uwarunkowania faktyczne (istnienie trakcji) jednak, jak wskazano wyżej, okoliczność ta nie może mieć w rozpatrywanej sprawie decydującego znaczenia, skoro dojazd co do zasady istnieje. Nota bene nie wykazano również aby brak było możliwości technicznych jego dostosowania do potrzeb skarżącej (np. kwestia zmiany parametrów trakcji). Wbrew twierdzeniom skarżącej brak jest powszechnego wymagania zapewnienia dwu zjazdów z działki. Może ono dotyczyć wyłącznie wybranych rodzajów działalności stwarzających szczególne zagrożenia pożarowe. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, iż na przedmiotowej drodze znajdują się zjazdy prowadzące do nieruchomości sąsiednich przy tych samych uwarunkowaniach faktycznych (drugi zjazd na drogę lokalna) podnieść trzeba, iż jest to bez znaczenia skoro powstały one najpóźniej w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Jak wskazał organ administracji od 1993 r. nie zostało wydane żadne pozwolenie na usytuowanie nowego zjazdu na przedmiotowym odcinku. Zgodzić się należy również z organem, iż na drodze, na której z roku na rok rośnie natężenie ruchu, powstanie każdego kolejnego zjazdu zwiększa zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bez znaczenia dla oceny legalności orzeczenia jest kwestia lokalizacji nowych zjazdów w innych miejscowościach, bowiem nie znane są uwarunkowania faktyczne w tych przypadkach (czy zachodzą przesłanki szczególne uzgodnienia). W końcu nie odgrywa roli kwestia ewentualnej przyszłej zmiany klasy drogi. W razie faktycznej zmiany, ograniczenia wynikające z przytoczonego przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie znajdą zastosowania a Skarżąca będzie mogła wówczas zrealizować zjazd. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.