IV SA/Wa 448/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od wpisu od skargi w sprawie ze skargi M.B. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia(...) października 2002r. Nr (...) w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: zwolnić M.B. od wpisu od skargi M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy W. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na obecnym etapie postępowania sądowego skarżący jest zobowiązany do pokrycia kosztów wpisu od skargi w wysokości 300 zł. (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Pismem z dnia 18 marca 2008r. Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu należnego od skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu 25 marca 2008r. W dniu 27 marca 2008r.,a więc w terminie do uiszczenia wpisu od skargi, M.B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. O przyznaniu prawa pomocy mają, według skarżącego, decydować następujące względy: Skarżący pozostaje na utrzymaniu żony. Nie pracuje, ponieważ jest osobą niezdolną do pracy. Z tego tytułu nie otrzymuje renty (nie spełnia przesłanek ustawowych do otrzymania tego świadczenia), a jedynym źródłem utrzymania rodziny jest emerytura B.B. (żony skarżącego) w wysokości 1092,70 zł. brutto. Małżonkowie zamieszkują w mieszkaniu o powierzchni 52m2, są właścicielami niewykończonego domu o powierzchni 140 m2, którego budowę porzucili w 1999r. na skutek braku środków finansowych na ten cel. Ponadto są właścicielami nieruchomości rolnej oraz leśnej (odpowiednio 2,85 ha i 2,5 ha). Nie posiadają przedmiotów wartościowych oraz oszczędności. Na utrzymanie mieszkania przeznaczają miesięcznie 400 zł., pozostała część dochodów przeznaczona jest na zaspokojenie niezbędnych, podstawowych potrzeb życiowych. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od wpisu od skargi. Co prawda w rubryce 4 formularza wniosku PPF podał, że przedmiotem jego wniosku jest zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże w rubryce 5. wniosku wyraźnie stwierdził, że oczekuje od Sadu zwolnienia z kosztów uiszczenia wpisu w kwocie 300 zł. Skoro więc strona wnioskuje jedynie o zwolnienie jej od uiszczenia wpisu sądowego, to należy takie żądanie uszanować i rozważać wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2004 roku sygn. akt III SA/Wa 632/04, (niepubl.)). Zwolnienie od wpisu od skargi objęte jest częściowym prawem pomocy, którego przyznawanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania, ze nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. .246 § 1 pkt 2 ustawy). Zdaniem Sądu skarżący udowodnił, że nie jest w stanie ponieść ciężaru związanego z obowiązkiem uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący znajduje się obecnie w dość trudnej dla siebie sytuacji majątkowej. Ze względu na stan zdrowia nie pracuje. Wraz z żoną utrzymuje się z kwoty 1082 zł brutto. Nie można wymagać od skarżącego aby z kwoty tej poczynił oszczędności we własnych wydatkach, by pokryć chociaż w części należne koszty zainicjowanego postępowania sądowego. Ewentualna odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie stanowiłaby więc naruszenie przepisów regulujących jego przyznawanie, pozbawiając go prawa do sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Poniesienie przez skarżącego kosztów wpisu sądowego mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu, a więc grozić zachwianiem jego sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie będzie on w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Dodać należy, że skarżący nie ma także realnych możliwości czerpania korzyści majątkowych z posiadanych nieruchomości, zaś trudno wymagać, by dokonał ich sprzedaży dla zaspokojenia kosztów sądowych. Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.s.a.