IV SA/Wa 45/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), określanej dalej jako k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania D.B. - opiekuna ustawowego małoletniego obywatela M. – S.B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący. W dniu [...] listopada 2014 r. D.B. będąca opiekunem ustawowym małoletniego S.B. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie ww. małoletniemu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, motywując go wieloletnim pobytem na terytorium RP. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia małoletniemu S.B. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia przesłanki określonej w art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, dotyczącej wymogu posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu. Wskazał natomiast, że cudzoziemiec spełnia przesłankę określoną w art. 211 ust. 1 ww. ustawy, dotyczącą co najmniej pięcioletniego, legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski. Od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców złożyła D.B. - opiekun ustawowy małoletniego S.B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie; art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli; art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ załatwiając sprawę. Wnosząca odwołanie zwróciła się o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości i udzielenie wnioskodawcy żądanego zezwolenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania podkreśliła, iż małoletni przebywa w Polsce razem z matką z przerwami od 9 lat, tu uczęszcza do szkoły (I klasy gimnazjum). W języku polskim porozumiewa się lepiej niż w języku mongolskim, z M. nie wiążą go żadne więzi. Matka małoletniego cudzoziemca zawarła związek małżeński z obywatelem polskim i przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt stały, prowadzi tu trzeci rok firmę zarejestrowaną pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]". Odmowa przyznania małoletniemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE i nakazanie mu opuszczenia terytorium Polski byłoby niehumanitarne, gdyż posiada on tylko matkę, która zamieszkuje w Polsce, natomiast w M. nie posiada on rodziny, ani nikogo, kto mógłby się nim zająć. W tych okolicznościach, w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, została wydana opisana na wstępie decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku i spełnia łącznie następujące warunki: 1) posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, 2) posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 211 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli wymogi, o których mowa w art. 114 ust. 2, spełniał w ciągu 3 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 114 ust. 2 ww. ustawy, wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182, ze zm.) w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej na członka rodziny zostało ustalone w wysokości nieprzekraczającej 456 złotych na osobę w rodzinie oraz 542 złotych dla osoby samotnie gospodarującej. Organ zauważył, że przed dniem 1 października 2012 r. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 127, poz. 1055). Zgodnie z § 1 rozporządzenia, kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej na osobę w rodzinie zostało ustalone w wysokości nieprzekraczającej 351 złotych, a na osobę samotną 477 złotych. Ustawa o pomocy społecznej określa nie tylko wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia z pomocy społecznej, ale również szczegółowe zasady obliczania dochodu. W art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej określony został sposób ustalania dochodu. Zgodnie z art. 8 ust. 3 tej ustawy, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: a) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, b) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, c) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Natomiast art. 214 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 211 ust. 1. Organ stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, małoletni S.B. przebywa w Polsce legalnie i nieprzerwanie co najmniej 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest posiadanie przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Organ ustalił, że małoletni przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia [...] listopada 2008 r. na podstawie następujących zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony: zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu na mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].11.2008 r. nr [...], z terminem ważności do dnia [...].09.2010 r.; zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2010 r., z terminem ważności do dnia [...].09.2012r.; zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia 13.09.2012 r. nr [...], z terminem ważności do dnia [...].09.2014 r. Dodał, iż małoletni cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski razem z matką, która sprawuje nad nim opiekę. Zgodnie z oświadczeniem matki małoletniego, złożonym w dniu 12.02.2015 r., małoletni od 2011 r. pozostaje na jej utrzymaniu. Jak wynika z zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12.02.2015 r., B.P. i S.B. (jako członek rodziny osoby ubezpieczonej uprawniony do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego) zostali zgłoszeni do ubezpieczenia zdrowotnego w dniu 1.11.2012 r. Matka małoletniego od dnia 2.11.2012 r. prowadzi w Polsce działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]". Wcześniej, od 2011 r. matka małoletniego cudzoziemca utrzymywała siebie i syna z dochodów, jakie uzyskiwała w M. z prowadzenia dwóch sklepów (oświadczenie z dnia 12.02.2015 r.). Z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30.09.2015r. wynika, że dochód netto matki małoletniego w 2012 r. wyniósł 13.242,51 zł (tj. 551,77 zł na jedną osobę miesięcznie); w 2013 r. - 67.424,30 zł (tj. 2809,35 zł na jedną osobę miesięcznie); w 2014 r. - 72582,02 zł (tj. 3024,25 zł na jedną osobę miesięcznie). Organ podkreślił, że w obowiązujących przepisach określony jest okres 3 lat przed złożeniem wniosku, w trakcie których cudzoziemiec powinien spełnić określone kryterium dochodowe. Z uwagi na powyższe, zasadne jest uwzględnienie dochodów, w tym przypadku matki małoletniego cudzoziemca, uzyskiwanych przez nią w latach 2011-2014. W niniejszej sprawie istotny jest fakt, iż matka małoletniego cudzoziemca w okresie 3 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku tj. od dnia [...].11.2011r. uzyskiwała regularne dochody jedynie od listopada 2012 r. Od dnia 5.11.2011r. do dnia 2.11.2012r. cudzoziemka nie posiadała stałego zatrudnienia na terytorium Polski. W ocenie organu, jest to znacznie krótszy okres czasu, niż przewidziany w art. 211 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W związku z powyższym organ stwierdził, iż małoletni cudzoziemiec nie spełnia przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, dotyczącej posiadania stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Polski. Organ wyjaśnił, że przez "stabilne źródło dochodu" należy rozumieć źródło niezmieniające się przez dłuższy okres czasu, powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia, natomiast "regularne" oznacza powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu. Niewielkie wahania dochodu nie mogą być interpretowane na niekorzyść, cudzoziemca, zwłaszcza jeżeli dochód w ostatnim okresie przekraczał minimalną kwotę. Ustalenia czy w konkretnej, indywidualnej sytuacji cudzoziemiec posiada dochody spełniające cechy stabilności i regularności, implikuje ustalenie prognoz co do możliwości ich uzyskiwania w przyszłości. Organ stwierdził, że wobec niespełnienia przez cudzoziemca wymogów określonych w art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zachodzą wobec niego okoliczności określone w art. 214 ust. 1 ww. ustawy. Dodał, że decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Okoliczność, iż małoletni cudzoziemiec spełnia przesłankę dotyczącą nieprzerwanego pobytu przez okres 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ tylko łączne spełnienie przesłanek wymienionych w art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach może skutkować udzieleniem stronie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Odnosząc się do treści odwołania organ podkreślił, iż fakt wieloletniego zamieszkiwania w Polsce jest istotną okolicznością, lecz nie stanowi samoistnej przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego, bezterminowego zezwolenia. Organ rozpatrujący sprawę o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE zobowiązany jest do uwzględnienia okresu 3 lat przed złożeniem wniosku, natomiast sytuacja finansowa opiekuna ustawowego małoletniego cudzoziemca we wskazanym okresie nie pozwala na udzielenie wnioskowanego zezwolenia. W ocenie organu odwoławczego, Wojewoda [...] rozpatrzył sprawę zgodnie z obowiązującymi przepisami i uwzględnił wszystkie okoliczności w sprawie. Jednocześnie organ podkreślił, że przedmiotowa decyzja nie pozbawia wnioskodawcy możliwości dalszego zamieszkiwania w Polsce po uzyskaniu stosownego czasowego tytułu pobytowego i nie zobowiązuje go do wyjazdu z Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w obecnym stanie faktycznym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D.B. - opiekun ustawowy małoletniego S.B. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie, iż skarżący nie spełnia wskazanego w nim kryterium, art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego co miało wpływ na wynik sprawy, art. 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów Państwa, art. 9 k.p.a. poprzez nieinformowanie strony w dostateczny sposób o prowadzonym postępowaniu, art. 77 k.p.a. poprzez niezadośćuczynienie wymogowi wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. poprzez samowolne dokonanie oceny zebranego materiału wbrew przesłankom z tego artykułu, art. 107 k.p.a. poprzez brak w treści zaskarżonej decyzji podstawowych elementów prawidłowej decyzji, zwłaszcza uzasadnienia. W uzasadnieniu skargi przedstawiciel ustawowy małoletniego skarżącego podniósł, że skarżący w sposób bezsporny wykazał spełnienie przesłanki wymienionej w art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W jego ocenie, nieprawidłowa jest interpretacja przyjęta przez organy administracyjne, iż źródło dochodu winno być stabilne przez cały okres wskazany w ustawie. Skarżący nigdy nie korzystał z pomocy społecznej, a utrzymywał się z pieniędzy matki. Przebywa w Polsce od 2008 r. i dochody matki wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania. Matka prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce i opłaca tutaj podatki. Zdaniem przedstawiciela ustawowego skarżącego, chybiona jest argumentacja, jakoby nadal należało brać pod uwagę okres od listopada 2011 r. do listopada 2012 r. Matka cudzoziemca złożyła bowiem oświadczenie, że w 2011 r. miała źródło utrzymania, tj. zyski z prowadzenia sklepów w M. Organ drugiej instancji nie udowodnił natomiast, że środki te były niższe, niż jest to wymagane przez przepisy ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, wymogu wykazania posiadania regularnego i stabilnego dochodu nie nakłada na Polskę dyrektywa Rady 2003/109/WE. Wręcz przeciwnie, wskazano w niej, iż głównym kryterium uzyskania statusu rezydenta długoterminowego powinien być czas zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego. Wprowadzenie tego wymogu należy uznać za niezgodne z prawem unijnym. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego analizy pod względem odpowiednich przepisów, prawidłowo przyjmując, iż brak jest podstaw do udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Zgodnie z art. 211 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku i spełnia łącznie następujące warunki: 1) posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; 2) posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei art. 211 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli wymogi, o których mowa w art. 114 ust. 2, spełniał: 1) w ciągu 2 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku - w przypadku, o którym mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1; 2) w ciągu 3 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku - w pozostałych przypadkach (dotyczy skarżącej). W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że skarżący spełnia warunek z art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach dotyczący legalnego i nieprzerwanego pobytu –wymagany pięcioletni okres został udokumentowany kilkoma tytułami legalizującymi (zezwoleniem na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu na mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].11.2008 r. nr [...], z terminem ważności do dnia [...].09.2010 r.; zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2010 r., z terminem ważności do dnia [...].09.2012 r.; zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2012 r. nr [...], z terminem ważności do dnia [...].09.2014 r.). Nie są to jednak wystarczające okoliczności do uznania, że skarżącemu przysługuje status rezydenta długoterminowego. Zgodnie bowiem z art. 211 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, do pozytywnego rozpatrzenia wniosku konieczne jest łączne spełnienie przesłanek w nim wskazanych – posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu oraz posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Miesięczny dochód cudzoziemca, brany pod uwagę przy rozważaniu spełniania przesłanek z art. 211 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z art. 114 ust. 2 tej ustawy, powinien być wyższy niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w przywołanej wyżej ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu. Zgodnie z prawidłowo wskazanym przez organy przepisem § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), obowiązującym od dnia 1 października 2012 r., prawo do świadczeń społecznych przysługuje osobie w rodzinie, jeśli dochód nie przekracza 456 zł, dla osoby samotnie gospodarującej – jeśli nie przekracza 542 zł. Natomiast w myśl § 1 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie wynosiło 351 zł, a dla osoby samotnej – 477 zł. Organy obu instancji, mając na względzie przywołane regulacje prawne, stwierdziły, że skarżący, będący na utrzymaniu matki (zgodnie z jej oświadczeniem, złożonym w dniu 12.02.2015 r. – karta (karta 70 tom 2/2 akt sprawy), nie spełniła warunku posiadania stabilnego i regularnego dochodu ze względu na to, że z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30.09.2015r. wynika, że dochód netto matki małoletniego w 2012 r. wyniósł 13.242,51 zł (tj. 551,77 zł na jedną osobę miesięcznie); w 2013 r. - 67.424,30 zł (tj. 2809,35 zł na jedną osobę miesięcznie); w 2014 r. - 72582,02 zł (tj. 3024,25 zł na jedną osobę miesięcznie). Wbrew twierdzeniom skargi relewantnym dla zbadania zaistnienia pozytywnej przesłanki uzyskania zezwolenia na pobyt rezydenta jest okres 3 lat przed złożeniem wniosku, w trakcie których cudzoziemiec powinien spełnić określone kryterium dochodowe. Z uwagi na powyższe, zasadne jest uwzględnienie dochodów, w tym przypadku matki małoletniego cudzoziemca, uzyskiwanych przez nią w latach 2011-2014. Prawidłowo organ wywodził, że istotny jest fakt, iż matka małoletniego cudzoziemca w okresie 3 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku tj. od dnia 5.11.2011 r. uzyskiwała regularne dochody jedynie od listopada 2012 r. Od dnia 5.11.2011 r. do dnia 2.11.2012 r. cudzoziemka nie posiadała stałego zatrudnienia na terytorium Polski. Na aprobatę zasługuje ocena organu, że jest to znacznie krótszy okres czasu, niż przewidziany w art. 211 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co oznacza brak spełnienia przez skarżącego koniecznego warunku do otrzymania zezwolenia na pobyt rezydenta. W związku z powyższym małoletni cudzoziemiec nie spełnia przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, dotyczącej posiadania stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Polski. Organ prawidłowo przyjął, że przez "stabilne źródło dochodu" należy rozumieć źródło niezmieniające się przez dłuższy okres czasu, powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia, natomiast "regularne" oznacza powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu. Niewielkie wahania dochodu nie mogą być interpretowane na niekorzyść, cudzoziemca, zwłaszcza jeżeli dochód w ostatnim okresie przekraczał minimalną kwotę. Sąd uznaje, że jest to prawidłowa wykładnia zastosowanego przepisu. Organ nie uzależnił bowiem uznania źródła dochodu za stabilne od okresu zatrudnienia (w tym np. obowiązywania umowy o pracę), co prowadziłoby do sytuacji, w której matka skarżącego nie mając prawnej możliwości bycia zatrudnioną na czas nieoznaczony nie mogłaby się skutecznie ubiegać o zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Takie powiązanie czasookresu zatrudnienia cudzoziemca z pojęciem ,,stabilnego’’ źródła dochodu nie znajduje uzasadnienia prawnego i wyłączałoby możliwość korzystania przez cudzoziemców zatrudnianych w Polsce, np. na podstawie zezwoleń na pracę. W przedmiotowej sprawie matka skarżącego utrzymuje się z prowadzenia działalności gospodarczej (najpierw z prowadzenia dwóch sklepów w M., następie sklepu w Polsce). Matka skarżącego przez prawie roczny okres czasu, tj. od dnia 5.11.2011 r. do dnia 2.11.2012 r. nie posiadała stałego zatrudnienia na terytorium Polski. Nie jest to zatem krótka przerwa, która wyniknęłaby z konieczności załatwienia formalności uprawniających do zatrudnienia. Implikuje to możliwość podważenia wiarygodności prognozy co do możliwości uzyskiwania regularnych dochodów w przyszłości. Istotnym jest, że organ ustalając zaistnienie tej przerwy nie naruszył przepisów procesowych, w tym wymienionego w skardze art. 7, 8, 9, 77 k.p.a., a skarżący nie podważył w toku postępowania braku poprawności składnych przez matkę rozliczeń podatkowych, obrazujących jej okres zatrudnienia i dochody. Brak jest również podstaw do uznania, że skarżący nie miał możliwości czynnego udziału w postępowaniu, zgodnie z wymogami m.in. art. 10 k.p.a. Na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 211 ust. 1. W niniejszej sprawie, organy oby instancji słusznie stwierdziły, że tak sformułowany przepis zobowiązuje je do odmowy udzielenia tego zezwolenia w razie niespełnienia przez stronę ustawowych przesłanek, nie mając charakteru uznaniowego i zależnego od podnoszonych w skardze względów humanitarnych (które w niniejszej sprawie nie wystąpiły, z uwagi na to, że decyzja nie oznacza braku możliwości przebywania skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). W związku z takim brzmieniem przepisu, organy nie posiadały kompetencji do innego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy skarżący nie spełniła jednego z wymogów koniecznych do udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 25 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3126/00, publ. LEX nr 81779; 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1700/11, publ. LEX nr 1557036). Z powyższych względów, Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.