IV SA/Wa 452/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia zwolnić J. G. od kosztów sądowych. J. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Po doręczeniu skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, J. G. zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że wnioskodawczyni jest osobą samotną, w rubryce dotyczącej sytuacji majątkowej wpisała dom o pow. 80 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 2,81 ha. Wnioskodawczyni nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Uzyskuje dochód w wysokości 1200 zł z tytułu emerytury. W uzasadnieniu wniosku podała, iż wydatki na utrzymanie mieszkania wynoszą ok. 310 zł miesięcznie, pozostała część emerytury przeznaczona jest na wyżywienie, leczenie, środki itp. wydatki utrzymania koniecznego. Rozpatrując przedmiotowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, należy uznać, że zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazała ona, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Biorąc pod uwagę, że wnioskodawczyni jest osobą samotną, a jedynym źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 1200 zł należało uznać, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należy, że nie będzie ona w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania. Zatem uprawnione jest stwierdzenie, że poniesienie przez wnioskodawczynię kosztów sądowych, w tym uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł, może ją narazić na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.