IV SA/Wa 452/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia zwolnić P. S. od kosztów sądowych. W toku postępowania w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], skarżący złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z danych zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że wnioskodawca postaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z córką, zięciem, trojgiem wnucząt. Posiada dom o pow. 80 m², mieszkanie o pow. 36 m² oraz nieruchomość rolną – 1,60 ha. Dom został wybudowany w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku, wymaga ciągłych napraw i remontów. Z oświadczenia wynika, że skarżący nie posiada zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Skarżący uzyskuje dochód w wysokości 2400 zł z tytułu emerytury, zaś jego zięć – 2000 zł tytułu umowy o pracę. W uzasadnieniu wniosku skarżąc podał, że w związku ze złym stanem zdrowia znaczna część jego emerytury (¾ świadczenia) przeznaczana jest na lekarstwa i leczenie. Stałe miesięczne wydatki, związane głównie z utrzymaniem mieszkania, wynoszą ok. 1060 zł miesięcznie (czynsz, opłaty za wodę, energię elektryczną, opał, gaz, telefon, itp.). Dwoje wnuków wnioskodawcy pobiera naukę, zaś najstarszy wnuk został powołany do służby wojskowej. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Przepis art. 243 § 1 cyt. wyżej ustawi stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek P. S. o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Deklarowany przez skarżącego dochód - 4400 zł przypadający na pięcioosobowe gospodarstwo domowe (880 zł na osobę) – nie jest wysoki i według oświadczenia skarżącego wystarcza na zaspokojenie jedynie niezbędnych potrzeb życiowych rodziny. Stwierdzić należy, że przedstawione przez niego informacje pozwalają uznać, że poniesienie kosztów sądowych, w tym uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł, mogłoby narazić skarżącego i jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.