IV SA/Wa 454/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1) na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.) uwzględnić zażalenie [...] Sp. j. z siedzibą w [...] z [...] kwietnia 2017 r. i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy; 2) odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca – [...] Sp. j. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. W dniu 20 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy z uwagi na dyspozycję art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). W złożonym w terminie zażaleniu z 12 kwietnia 2017 r. skarżąca zarzuciła postanowieniu z 20 marca 2017 r. m. in. naruszenie art. 138 w związku z art. 166 p.p.s.a., podnosząc w uzasadnieniu, że w komparycji postanowienia z 20 marca 2017 r., nie wskazano z imienia i nazwiska sędziego sprawozdawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zażalenie okazało się oczywiście zasadne w zakresie, w jakich doprowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z przepisem art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Jak wynika z poczynionych ustaleń, co słusznie podniósł skarżący w zażaleniu, w komparycji postanowienia z 20 marca 2017 r., rzeczywiście nie wskazano z imienia i nazwiska sędziego sprawozdawcy. Co prawda pod orzeczeniem widnieje czytelny podpis sędziego sprawozdawcy, a z akt sprawy (w tym wydanego w tym samym dniu postanowienia o odrzuceniu skargi) wynika jednoznacznie, że sprawozdawcą jest sędzia Grzegorz Rząsa, jednak mając na uwadze zasadę formalizmu oraz powagi orzeczeń sądowych, zaskarżone postanowienie winno być wyeliminowane z obrotu prawnego w trybie tzw. samokontroli (art. 195 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie mając na uwadze okoliczności sprawy Sąd zobligowany był odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy. Stosownie bowiem do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącej. W ocenie Sądu skarga [...] Sp. j. z siedzibą w [...] jest oczywiście bezzasadna, ponieważ nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych, co spowodowało wydanie w dniu 20 marca 2017 r. postanowienia o odrzuceniu skargi. Reasumując, w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia, natomiast na podstawie. art. 254 § 1 i art. 247 p.p.s.a. w zw. z art. 195 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.