IV SA/Wa 459/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - oddala skargę - Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. - zaskarżonym skargą przez J. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez wymienionego skarżącego na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] września 2010 r. Postanowieniem tym uzgodniono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na cele usługowo - mieszkalne położonego na działce nr [...] w miejscowości L., gm. [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, iż z dniem 17 lipca 201 Or. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która zmieniła art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Przedmiotowa sprawa została wszczęta wnioskiem Z. J. z 12 sierpnia 2009r., zatem przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 maja 2010 r. W aktach sprawy znajduje się pismo Wójta Gminy O. z 3 listopada 2010r., w którym informuje, iż inwestor nie skorzystał z przysługującego mu prawa do rozpatrzenia jego sprawy w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. Wniosek w tym przedmiocie inwestor mógł złożyć do 17 września 2010r. zgodnie z przepisem przejściowym, tj. art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Oznacza to, iż sprawa podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w jej aktualnym brzmieniu. We wrześniu 2010 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji, a następnie w listopadzie 2010 r. je uzupełnił, stwierdzając iż sprawa dotyczy jego interesu prawnego. Organ odwoławczy stwierdzając niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżącego, podkreślił iż nie kwestionuje przymiotu strony skarżącego w rozumieniu art. 28 K.p.a., jednak przepis prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje uprawnienie do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 106 K.p.a. wyłącznie inwestorowi, którym w omawianej sprawie nie jest skarżący. J.L. - działając przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem - w skardze (uzupełnionej oświadczeniem jego pełnomocnika złożonym na rozprawie) wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji na podstawie art. 135 P.p.s.a. Podniósł, iż z zakresu spraw objętych ustawą o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych nie wynika, aby regulacje w niej zawarte dotyczyły spraw określonych w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, do zakresu których należy sprawa skarżącego. Zdaniem skarżącego zmiana art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy tylko postępowań dotyczących usług i sieci telekomunikacyjnych. Wszystko to dowodzi, iż w sprawie skarżącego nie nastąpiła zmiana stanu prawnego, zatem art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. nie ma zastosowania i zażalenie powinno zostać rozpatrzone merytorycznie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] grudnia 2010 r. odpowiada prawu. Jak prawidłowo zauważył organ odwoławczy ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych [(Dz. U. Nr 106, poz. 675) - zwaną dalej: ustawą o rozwoju usług] wprowadzono zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane." Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia - 16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści wyżej przywołanej. W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobą bądź podmiot aniżeli sam inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. I chociaż można powiedzieć, iż wyjątek od tej zasady wprowadził art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług, bowiem zgodnie z jego brzmieniem do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Niemniej jednak w aktach sprawy znajduje się stosowana informacji świadcząca o tym, że inwestor nie skorzystał z powyższego uprawnienia. Zatem w sprawie należało stosować regulację ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym ustawą o wspieraniu rozwoju usług. Organ odwoławczy, jako obowiązany do stosowania regulacji prawnych w brzmieniu aktualnym na dzień rozpoznawania sprawy, był więc uprawniony do wydania postanowienia stwierdzające niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżącego, pomimo istnienia błędnego pouczenia o prawie wniesienia zażalenia, jakie zawarto w postanowieniu uzgadniającym. Powyższe oznacza, iż nie podzielono argumentacji skarżącego jaką przedstawił w skardze. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.