IV SA/Wa 461/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi E. L. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów - oddala skargę - Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej k.p.a.) i w związku z art. 3a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 686), art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162) – po rozpatrzeniu zażalenia E.L. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] wzywające E.L. do oddania odpadu o kodzie 160104* w postaci uszkodzonego pojazdu marki JEEP GRAND CHEROKEE, o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia – uchylił ww. postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r. w części dotyczącej terminu jego wykonania, utrzymał w mocy ww. w pozostałym zakresie oraz określił termin wykonania postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 9 maja 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. powiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o ujawnieniu nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu w postaci pojazdu marki JEEP GRAND CHEROKEE, o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Ujawnienie nastąpiło w związku z kontrolą celną przeprowadzoną w dniu [...] kwietnia 2013 r., w wyniku dokonania zgłoszenia celnego przywozu ww. uszkodzonego pojazdu na terytorium Polski ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Do ww. pisma dołączono kopię pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 26 kwietnia 2013 r., kopię formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru, zgłoszenie celne z dnia 17 kwietnia 2013 r., wydruk strony internetowej dotyczącej informacji o aukcji, kopię dokumentu Salvage Certificate, kopię umowy i dowodu sprzedaży oraz dokumentację fotograficzną. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] maja 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem w postaci ww. pojazdu przez E.L., będącą odbiorcą odpadu odpowiedzialną za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium USA do Polski. Pismem z dnia 23 maja 2013 r. E.L. wyjaśniła, że internetowa informacja o sprzedaży przedmiotowego pojazdu w USA jako niezdatnego do odtworzenia stanowi narzędzie marketingowe stosowane na tamtejszym rynku dla szybszego znalezienia nabywcy towaru. W ocenie strony taka informacja nie może stanowić dowodu w sprawie. Ponadto, jak wyjaśniła E.L. , USA są stroną Konwencji Bazylejskiej, dlatego w przypadku eksportu pojazdów uszkodzonych, w celu potwierdzenia spełnienia wymogów ww. konwencji wystawiają (zamiast certyfikatu oryginalnego) Salvage Certificate, który zapewnia, że pojazd posiadał odpowiednią dokumentację wymaganą przez właściwe organy państwa wysyłki i jest odpowiednio zabezpieczony przed uszkodzeniami w trakcie transportu, załadunku i wyładunku (np. poprzez odpowiednie zamocowanie), celem wykazania, że pojazd ten nie jest odpadem, nadaje się do odpraw, jest oczyszczony z substancji i elementów niebezpiecznych. Zaznaczyła, że ani dokument Salvage Certificate, ani faktura, nie posiadają zapisów "parts only" i nieprawdziwe jest twierdzenie, zawarte w piśmie WIOŚ z dnia 26 kwietnia 2013 r., że pojazd został sprzedany przez wystawiającego fakturę jako pojazd przeznaczony na części. E.L. wskazała także, iż nie została rozstrzygnięta kwestia, czy pojazd wymaga napraw wykraczających poza drobne naprawy oraz czy koszty naprawy przekraczają obecną wartość pojazdu. Urząd Celny nie skorzystał z możliwości powołania biegłego w zakresie mechaniki pojazdowej, tylko oparł się wyłącznie na opisie pojazdu, znajdującym się na stronach internetowych. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał stronę do oddania odpadu o kodzie 160104* w postaci przedmiotowego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Na powyższe postanowienie E.L. złożyła zażalenie, zarzucając: - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu jako decydujący i jedyny dowód w sprawie nieformalnej informacji internetowej (strona internetowa), - nieprzyjęcie dowodu w sprawie w postaci oryginału dokumentu Salvage Certificate bez wpisu - Parts only, - brak w sprawie opinii niezależnego biegłego w zakresie techniki samochodowej, powołanego przez WIOŚ lub Urząd Celny w G. W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony zostało wydane opisane na wstępie postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w opisie internetowej oferty sprzedaży znalazły się m.in. informacje o treści: Title type MV907A-Parts Only; Primary Damage - water/flood". Z uwierzytelnionego tłumaczenia wydruku ze strony internetowej wynika, że przedmiotowy pojazd został wystawiony do sprzedaży jako pojazd posiadający główną szkodę "woda/powódź". Powyższe wskazuje, że rodzaj uszkodzeń badanego pojazdu, stwierdzony w toku czynności celnych, jest zbieżny z rodzajem uszkodzenia tego pojazdu, wskazanym w ofercie jego sprzedaży przedstawionej na stronie internetowej. Zobowiązana przedstawiła dokument Salvage Certificate, który według uwierzytelnionego tłumaczenia jest Świadectwem Własności Pojazdu z Odzysku. Nie został on wypełniony w kluczowych sekcjach, dotyczących rodzaju uszkodzenia pojazdu oraz jego przeznaczenia. Pomimo, że pojazd posiadał uszkodzenie spowodowane powodzią, które zostało stwierdzone przez funkcjonariuszy celnych, a także wskazane w ofercie sprzedaży, winno ono zostać wpisane w sekcji 2. Ponadto analizowany dokument nie został wypełniony w sekcji 5. Organ podkreślił, że dokument Salvage Certificate wydawany jest tylko dla pojazdów uszkodzonych lub uznanych za zagubione albo utracone. W ocenie organu, brak wypełnienia dokumentu w polach szczególnie wymaganych czyni ten dokument niewiarygodnym, a ewentualne usunięcie wpisów zgodnych z informacjami przedstawionymi w ofercie sprzedaży (parts only - wyłącznie na części) wskazuje, że dokument ten jest nieważny. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odwołał się do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), która w art. 72 ust. 1 pkt 5 wskazuje, że rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Według art. 72 ust. 2a ww. ustawy, w przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, dokument ten jako niewiarygodny i nieważny nie stanowi odpowiednika dowodu rejestracyjnego pojazdu. Powyższe skutkuje brakiem możliwości zarejestrowania pojazdu na terytorium RP, a tym samym brakiem możliwości użytkowania pojazdu w sposób zgodny z jego dotychczasowym przeznaczeniem. Organ wskazał, że ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21) w art. 3 ust. 1 pkt 6 stanowi, że przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do ich pozbycia jest obowiązany. Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przedmiotowy pojazd należało uznać za odpad nielegalnie sprowadzony do Polski. Jako istotną okoliczność w tym zakresie organ wskazał, że poprzedni właściciel pojazdu, tj. amerykański podmiot D. , zbywając pojazd na rzecz E.L. przekazał stronie wadliwie sporządzony dokument Salvage Certificate. Jak wynika z treści tego dokumentu, pierwotnie pojazd był własnością C., który przekazał tytuł własności pojazdu podmiotowi P., a ten z kolei przekazał własność pojazdu na rzecz podmiotu D. . Według ww. dokumentu, przeniesienie własności pojazdu na rzecz podmiotu D. nastąpiło w dniu 20 lutego 2013 r. Jak wskazuje wydruk internetowej oferty sprzedaży, pojazd był przeznaczony wyłącznie na części. Z powyższego wynika, że przedmiotowy pojazd na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki był zbywany jako wycofany z eksploatacji, przez zbywającego przeznaczony na części, posiadający szkody główne określone jako "woda/powódź". Pojazd nie został poddany naprawie na terenie USA, lecz jako posiadający identyczne szkody, a więc w takim samym stanie technicznym, został zbyty na rzecz strony. E.L. nabyła przedmiotowy pojazd w dniu 25 lutego 2013 r., tj. pięć dni od daty przeniesienia własności pojazdu na rzecz podmiotu D. , a pojazd sprowadzony do Polski nadal posiadał uszkodzenia spowodowane wodą/powodzią. Według wyników rewizji celnej wewnątrz pojazdu był drażniący zapach stęchlizny, dywaniki były nasiąknięte wodą, w wewnętrznych schowkach stała woda, tapicerka była zapleśniała, metalowe elementy wnętrza zardzewiałe, poduszka powietrzna wystrzelona; stwierdzono też brak panelu sterowania deski rozdzielczej, a silnik i jego osprzęt były pokryte rdzą. W ocenie organu, przy uwzględnieniu okoliczności powodujących, że dokument Salvage Certificate winien być uznany za niewiarygodny i nieważny (w świetle adnotacji zawartej w tym dokumencie co do przesłanek wskazujących na jego nieważność), a także ze względu na fakt, iż pojazd ten był zbywany na terenie USA z typem tytułu własności "MV907A-wyłącznie na części", a więc jako przeznaczony na części, prawidłowo pojazd uznany został za przedmiot, którego przeznaczenie określono jako całkowicie odmienne od tego, do jakiego został wytworzony, a zmiana jego przeznaczenia miała miejsce jeszcze na terytorium USA. Organ dodał, że zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Dyrektywa ta została przyjęta z uwzględnieniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175 ust. 1, stanowiącym, że Rada decyduje o działaniu służącym osiągnięciu celów określonych w art. 174, które ma być podjęte przez Wspólnotę. Głównym celem dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska, jednak mając na uwadze treść art. 175 ust. 1 WE pojęcie "usuwać" należy interpretować w świetle zapisu art. 174 ust. 2 WE. Organ wskazał, że w odniesieniu do zapisów obowiązującej dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów pozostaje aktualny wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-194/05, w którym orzeczono, że zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia "usuwać". Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i że opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Pojęcia te, jak również pojęcie "odpady" nie mogą być interpretowane w sposób zawężający. W opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przedmiotowy pojazd stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Organ wyjaśnił, że odpady w postaci pojazdów, według klasyfikacji przyjętej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), klasyfikuje się pod kodem 160104* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy (odpady niebezpieczne) oraz pod kodem 160106 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów (odpady inne niż niebezpieczne). Jak wynika z ustaleń dokonanych podczas rewizji celnej, przedmiotowy pojazd wyposażony jest w silnik, a dokumentacja fotograficzna wskazuje, że pojazd został sprowadzony jako kompletny. Wobec powyższego, pojazd ten należy sklasyfikować pod kodem 160104* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, jako odpad posiadający właściwości niebezpieczne z uwagi na zawartość (pozostałości) płynów eksploatacyjnych (w silniku, skrzyni biegów, amortyzatorach, przewodach hamulcowych, zbiorniku paliwa, itp.). Organ wskazał, że zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które w art. 3 ust. 1 lit. b pkt iii stanowi, iż procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV lub IVA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpady zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w ww. załącznikach, zatem przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu z USA na terytorium Polski winno odbyć się z zachowaniem ww. procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Znajdujące się w aktach sprawy zgłoszenie celne, a także umowa i dowód sprzedaży, jednoznacznie wskazują, że strona zobowiązana jest odbiorcą odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu, odpowiedzialną za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczanie. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. Organ wskazał, że art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów stanowi, że w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczaniu otrzymanego na podstawie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006. Wobec powyższego organ pierwszej instancji słusznie wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ pierwszej instancji prawidłowo zobowiązał stronę do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony ww. przepisem, a który daje gwarancję poddania tych odpadów odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E.L. , zwracając się o uchylenie kwestionowanego postanowienia w całości. Skarżąca zarzuciła, że nie przeprowadzono rzetelnych oględzin towaru, opierając się wyłącznie na rewizji celnej częściowej, która co do zasady nie odnosiła się do stanu technicznego pojazdu, a wyłącznie do wyglądu pojazdu wewnątrz. Nie powołano również biegłego, o co w postępowaniu przed organem pierwszej instancji wnioskowała strona argumentując, iż pojazd w chwili odprawy był w stanie technicznym wymagającym jedynie drobnych napraw. Skarżąca zarzuciła także, iż w aspekcie dokumentu Salvage Certyficate nie podjęto w ramach pomocy prawnej żadnych czynności sprawdzających, takich jak zapytanie do New York Departament of Motor Vehicles o weryfikację dokumentu, czy odebranie oświadczenia od przedstawiciela sprzedawcy pojazdu D. na okoliczność wadliwego wypełnienia dokumentu w związku ze sprzedażą auta. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r., uchylające postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2013 r. wzywające E.L. do oddania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu w części dotyczącej terminu jego wykonania, a w pozostałym zakresie utrzymujące w mocy ww. postanowienie oraz określające termin wykonania postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego postanowienia stanowią przepisy art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006r. ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013r., poz. 1162). Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów – w drodze postanowienia do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Przepis art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.) stanowi, że nielegalne przemieszczanie oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, natomiast zgodnie z art. 24 ust. 3 lit. a ww. rozporządzenia, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę. Stosownie zaś do art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013r., poz. 1162), właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wskazać należy, że ujawnienie nielegalnego przemieszczenia może nastąpić w dowolny sposób, zawsze jednak wystąpienie jego przesłanek podlega ocenie jednego z właściwych organów, który jednocześnie wskazuje podmiot odpowiedzialny. Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE Seria L 190/1 z dnia 12 lipca 2006 r.) określa procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia, o czym stanowi art. 1 ust. 1. Rozporządzenie to ma zastosowanie m. in. do przemieszczania odpadów pomiędzy Państwami Członkowskimi, na terytorium Wspólnoty (art. 1 ust. 2 lit. a). Nielegalne przemieszczanie odpadów, jak wskazano powyżej, oznacza m.in. przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z ww. rozporządzeniem (art. 2 pkt 35 lit. a). Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) określa postępowanie i organy właściwe do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów, wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (art. 1 ust. 1). Przepis art. 4 pkt 1 przewiduje, że zezwolenia na przywóz odpadów na teren kraju wydaje Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydając zaskarżone postanowienie we właściwy sposób dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz uznał przedmiotowy pojazd za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21), zgodnie z którym pod pojęciem "odpady" rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Odpady w postaci pojazdów, według klasyfikacji przyjętej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) klasyfikuje się pod kodem 160104* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy (odpady niebezpieczne) oraz pod kodem 160106 – zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów (odpady inne niż niebezpieczne). Z ustaleń dokonanych podczas rewizji celnej wynika, że przedmiotowy pojazd wyposażony jest w jednostkę napędową zawierającą płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy. Wydruk internetowej oferty sprzedaży pojazdu według stanu strony z dnia 20 lutego 2013 r. dotyczy pojazdu przeznaczonego wyłącznie na części. Przedmiotowy pojazd na terenie USA był zbywany jako wycofany z eksploatacji, posiadający szkody główne określone jako "woda/powódź". Uwierzytelnione tłumaczenie wydruku internetowej oferty sprzedaży znajduje się w aktach sprawy. Skarżąca nabyła przedmiotowy pojazd w dniu 25 lutego 2013 r., tj. kilka dni po przeniesieniu własności pojazdu na rzecz D. . Jak wynika z ustaleń dokonanych podczas rewizji celnej, pojazd został sprowadzony do Polski jako posiadający uszkodzenia spowodowane wodą/powodzią. Pojazd ten prawidłowo zatem zaklasyfikowano pod kodem 160104*, obejmującym zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, jako odpad posiadający właściwości niebezpieczne. Poprzedni właściciel pojazdu - amerykański podmiot D. , zbywając pojazd na rzecz skarżącej przekazał jej dokument Salvage Certyficate. Zgodnie z tłumaczeniem z dnia 17 czerwca 2013 r., dokument ten potwierdza, że przedmiotowy pojazd jest przeznaczony do odzysku, nie stwierdza właściwego zabezpieczenia przewożonego towaru w trakcie załadunku, wyładunku, jak i w trakcie transportu, jak również nie zawiera informacji, aby został oczyszczony z substancji i elementów niebezpiecznych. Dokument ten został wypełniony nieprawidłowo, z uwagi na brak wymaganych wpisów w polach nr 2 i nr 5. Brak wypełnienia dokumentu w polach wymaganych, dotyczących rodzaju uszkodzenia pojazdu oraz jego przeznaczenia, czyni ten dokument niewiarygodnym, co z kolei skutkuje brakiem możliwości zarejestrowania pojazdu na terytorium RP na podstawie art. 72 ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dopuszczającego przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w państwie niebędącym państwem członkowskim. Przemieszczenie przedmiotowego odpadu z USA na terytorium Polski powinno nastąpić z zachowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów, stosownie do art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/1006 w sprawie przemieszczania odpadów. Ponieważ odpad ten został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie należy uznać za nielegalne. Ze znajdującego się w aktach sprawy zgłoszenia celnego, umowy i dowodu sprzedaży wynika bezspornie, że skarżąca jest odbiorcą odpadu, odpowiedzialnym za jego międzynarodowe nielegalne przemieszczenie na podstawie art. 24 ust. 3 cytowanego rozporządzenia (WE). Nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy zarzuty skarżącej dotyczące postępowania wyjaśniającego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, przez właściwy organ, na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Ministrem Finansów, Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska oraz Komendantem Straży Granicznej z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie współdziałania organów w zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów, zgodnie z którym organy Inspekcji Ochrony Środowiska są zobowiązane do przeprowadzania oceny towarów mogących stanowić odpady. Inspekcja Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w zakresie swoich ustawowych kompetencji, zaś jej pracownicy posiadają niezbędny zakres wiedzy specjalistycznej. Organy te określiły stan sprowadzonego pojazdu i dokonały jego klasyfikacji jako odpadu. Ocena stanu faktycznego dokonana w sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, a przy tym należy podkreślić, że skarżąca nie negowała tego stanu rzeczy a jedynie wywodziła, że ów "pojazd" można naprawić. W szczególności skarżąca nie negowała, że pojazd był uszkodzony wskutek zalania, wywodziła jedynie, że nie miała świadomości, że został sprzedany z przeznaczeniem jedynie na części. Wymaga podkreślenia, że Sąd administracyjny jedynie ocenia legalność zaskarżonych aktów administracyjnych; nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną lecz bada tylko, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których orzeczenia zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/2006 ONSAiWSA 2008/2 poz. 31). Tak dokonana ocena prowadzi do wniosku, że zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów kpa. Stwierdzony w sprawie stan faktyczny, nie negowany przez skarżącą, dawał podstawę do zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia tj. zakwalifikowania spornego "pojazdu" jako odpadu bez konieczności powoływania biegłego gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej w chwili odprawy niewątpliwie nie był w stanie technicznym wymagającym jedynie "drobnych napraw". Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.