IV SA/Wa 462/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2021 r., [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 22 grudnia 2021 r. znak DI-420/860/2020/jm Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 194 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], wymierzającą [...] Sp. j. ul. [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenie warunków decyzji Starosty K. znak: [...] z dnia [...].05.2014 r. z późniejszymi zmianami, tj. gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem w zakresie sposobu magazynowania zbieranych odpadów w Zakładzie [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...], wymierzył [...] Sp. j., ul. [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenie warunków decyzji, tj. gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem w zakresie sposobu magazynowania zbieranych odpadów w Zakładzie [...]. W złożonym odwołaniu pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania I instancji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego tj. art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 196 ustawy o odpadach, art. 199 ustawy o odpadach, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a., art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżoną decyzją powołaną na wstępie Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że w dniach od 2 lipca do 19 lipca 2020 r.[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, przeprowadził kontrolę pozaplanową, interwencyjną [...] Sp. j. ul. [...] - Zakład [...] (działka nr ewid. [...]), w celu potwierdzenia zasadności zgłaszanych interwencji oraz kontroli przestrzegania przepisów w zakresie zbierania odpadów oraz przetwarzania odpadów w miejscach stwarzających ryzyko wystąpienia pożaru. Organ ustalił, że Spółka prowadzi działalność w zakresie wytwarzania, zbierania oraz przetwarzania odpadów, uregulowaną decyzjami wskazanymi w protokole kontroli NR [...]. Powołano, że podczas oględzin na terenie Spółki w dniu [...] lipca 2019 r. stwierdzono, naruszenie warunków decyzji Starosty K. znak: [...] z dnia [...] maja 2014 r. wraz ze zm. udzielającej Spółce zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...]. ul. ., gm. [...]. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że Spółka magazynowała odpady o kodzie 19 12 12 - Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, na utwardzonym placu pomiędzy zadaszonymi boksami na odpady a halą produkcji paliwa alternatywnego w rozległej pryzmie o wysokości ok. 4 m, zawierającej różne frakcje tworzyw sztucznych, elementów gumowych, kabli, opon, opakowań, odpadów poremontowych oraz wielkogabarytowych z domieszką metali. Do wskazanej pryzmy przylegała pryzma zmieszanych odpadów opakowaniowych, które znajdowały się częściowo na placu oraz za budynkiem hali nr 2. Ponadto, w jednym z zadaszonych boksów magazynowano stłuczkę szklaną. W związku z powyższym, stwierdzono naruszenie warunków decyzji w pkt. 4.1, 4.3, 4.9, 4.10, 4.15, 4.21, 6.1, zgodnie z którą odpady powinny być magazynowane w następujący sposób: - pkt 4.1 odpady inne niż niebezpieczne przewidziane do zbierania magazynowane powinny być w jednej z dwóch hal magazynowanych na utwardzonym podłożu lub na terenie utwardzonego placu magazynowego M’ wydzielonych i przeznaczonych do tego celu miejscach (boksach), - pkt 4.3 odpady mają być gromadzone selektywnie, w metalowych kontenerach, pojemnikach, beczkach, paletopojemnikach, zbiornikach, w workach typu big-bag, oktobinach, w workach PP i PE ustawionych na paletach bądź luzem w zależności od rodzaju, właściwości i ich stanu fizykochemicznego, - pkt 4.9 odpady szkła nie powinny być przeładowywane miejscu zbierania. Kontenery po napełnieniu powinny być zastępowane nowymi (pustymi) i przewożone do miejsc odzysku, - pkt 4.10 wszystkie opakowania służące do zbierania odpadów oraz odpady magazynowane luzem powinny być oznakowane w celu identyfikacji rodzaju magazynowanych odpadów, - pkt 4.15 okres magazynowania odpadów przewidzianych do zbierania będzie uzależniony od zebrania uzasadnionej ekonomicznie partii transportowej, nie przekraczających "mocy przerobowych zakładu ", - pkt 4.21 po zmagazynowaniu uzasadnionej ekonomicznie partii transportowej, odpady będą przekazywane na bieżąco do firm lub przedsiębiorstw, posiadających stosowne zezwolenia z zakresu gospodarki odpadami, - pkt 6.1 magazynowanie i przechowywanie odpadów może odbywać się w celu zebrania przed transportem partii wysyłkowej o odpowiedniej wielkości w warunkach uniemożliwiających negatywne oddziaływanie na środowisko. Organ powołał, że Strona pismem z dnia 6 sierpnia 2019 r. wniosła dodatkowe wyjaśnienia do protokołu, w którym wskazała przyczyny zgromadzenia znacznych ilości odpadów oraz paliwa alternatywnego. Poinformowała również o realizacji zobowiązania wywozu odpadów określonego przez Starostę K. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 196 w zw. z art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, ponieważ [...] WIOŚ był organem uprawnionym do wymierzenia kary za przedmiotowe naruszenie, kara wskazana w ww. przepisach ma charakter obligatoryjny, zaś ustawodawca przewidział jedynie miarkowanie wysokości kary. GIOŚ stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji, została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, ale wysokość kary ustalono na podstawie art. 199 ustawy o odpadach, podczas gdy w dacie orzekania przez organ I instancji obowiązywał art. 194 ust. 7 ww. ustawy. Uchybienie to jednak w ocenie organu odwoławczego nie stanowiło rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego. Powołując ustawę z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 1648), wskazano, że organ odwoławczy zobowiązany był do ustalenia wysokości kary w oparciu o art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach i o przesłanki określone w art. 199 ww. ustawy. Organ odwoławczy wziął pod uwagę ilość i właściwości odpadów - zgodnie z przedłożoną w trakcie kontroli ewidencją odpadów oraz zestawieniem odpadów zmagazynowanych na terenie Spółki, wg. stanu na dzień 30 czerwca 2019 r., Strona magazynowała łącznie 1 579,789 Mg odpadów, w tym odpady palne oraz niebezpieczne; okoliczności naruszenia przepisów ustawy - Strona prowadzi profesjonalną działalność w zakresie gospodarowania odpadami. Od takiego przedsiębiorcy oczekuje się działania zgodnego z prawem. Taki przedsiębiorca ma też pełną świadomość naruszania warunków posiadanego zezwolenia; rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko - Spółka gospodarowała odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem poprzez magazynowanie zbieranych odpadów w niewłaściwy sposób oraz poza miejscami wyznaczonymi w decyzji. W toku kontroli [...] WIOŚ nie wykazał wpływu naruszenia na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, niemniej organ odwoławczy zaznaczył, że kontrola została przeprowadzona w związku z licznymi interwencjami dotyczącymi działalności Spółki, w tymi zgłoszenia Wójta Gminy [...], Starosty [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz przedsiębiorców prowadzących działalność w pobliżu Spółki; okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności — na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazano, że organ odwoławczy nie był w stanie ustalić okresu trwania naruszenia stwierdzonego w czasie trwania kontroli (w dniach od 2 do 19 lipca 2019 r.). Powołano, że z okazanej w trakcie kontroli ewidencji oraz sprawozdania za rok 2018 złożonego do Marszałka Województwa [...] wynika, że Spółka wytworzyła 2 534,859 Mg odpadów oraz zebrała 4 360,837 Mg odpadów, co świadczy, w ocenie organu, o dużej skali prowadzonej działalności; skutki naruszeń i wielkość zagrożenia — większość odpadów magazynowanych przez Spółkę nie była odpadami niebezpiecznymi, dlatego też organ odwoławczy nie był w stanie określić ich bezpośredniego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. Natomiast organ uznał, że z uwagi na właściwości palne odpadów oraz ich ilość, przedmiotowe naruszenie stanowiło pośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska w postaci zagrożenia pożarowego. W przypadku pożaru wywołanego celowo lub losowo, skutkiem są emisje do atmosfery szkodliwych substancji: pyłu zawieszonego, benzo-a-pirenu, lotnych związków organicznych w tym wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, dwutlenku siarki, tlenków azotu, chlorowodoru, tlenku węgla, dioksyn i furanów, które wywołują bezpośredni szkodliwy wpływ na zdrowie i życie ludzi oraz na środowisko. Szkodliwy wpływ wiąże się nie tylko z oddychaniem, ale także z depozycją zanieczyszczeń z powietrza w glebie i wodach powierzchniowych, w szczególności z opadami atmosferycznymi. W toku kontroli wykazano nieprawidłowości związane z prowadzeniem ewidencji odpadów (m.in. odpady klasyfikowane przez Spółkę jako 19 12 12, były przyjmowane przez [...] jako 20 03 07 - odpady wielkogabarytowe) oraz zapisem obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów (zapis przechowywany przez okres tygodnia). Organ uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przez organ I instancji art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. Powołano, że Spółka była informowana o podejmowanych w sprawie czynnościach, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został rozpatrzony w sposób właściwy i wyczerpujący. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zaszły przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa. Powołano, że Spółka magazynowała z naruszeniem aż siedmiu warunków decyzji znaczne ilości odpadów, które w większości miały właściwości palne. Ponadto Spółka nie przekazała [...] WIOŚ informacji o sposobie realizacji zarządzenia pokontrolnego, w którym zobowiązana została do: prowadzenia na bieżąco i zgodnie ze stanem faktycznym ewidencji odpadów, magazynowania odpadów zgodnie z warunkami decyzji, realizacji działań mających na celu wywiezienie nagromadzonych odpadów oraz dostosowania zainstalowanego wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów do wymogów ustawy o odpadach. Stwierdzono, że Strona zgodnie z wystąpieniem pokontrolnym znak: [...] wydanym przez Wójta Gminy [...] usuwała zgromadzone odpady oraz składała w tej sprawie informacje i dodatkowe wyjaśnienia do Wójta Gminy [...] pismem z dnia 28 czerwca 2019 r., jednak na żadnym etapie prowadzonego postępowania odwoławczego Strona nie dostarczyła dowodów potwierdzających wywiezienie nagromadzonych odpadów z terenu przy ul. [...]. GIOŚ ocenił, że w sprawie nie znajdują zastosowania również przepisy art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. W tym zakresie powołano, że celem bezpośrednim sankcji ustanowionej art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach jest zapewnienie, że warunki określone w decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów, będą dotrzymywane. Celem pośrednim przywołanej wyżej normy prawnej jest dążenie do zapewnienia jak najlepszej jakości środowiska i ograniczenie wpływu na zdrowie, życie ludzi w związku z prowadzoną działalnością, poprzez przestrzeganie ustalonych warunków decyzji, w tym w zakresie magazynowania odpadów. Wskazano również, że administracyjna kara pieniężna ma charakter środka prewencyjnego, a więc co do zasady zapobiegającego naruszeniom w zakresie gospodarowania odpadami w celu ochrony środowiska naturalnego oraz ochrony życia i zdrowia ludzi. Kara spełnia również funkcję motywującą tak, by skłaniać do zapobiegania powtórnemu naruszeniu określonych obowiązków w przyszłości. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, z uwagi na fakt postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy [...], zmierzającego do usunięcia odpadów, organ odwoławczy uznał za bezpodstawne wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. Również informowanie właściwych organów (art. 189f § 2 pkt 2 kpa) było nieuzasadnione, albowiem Wójt Gminy [...] posiada wiedzę w związku z podjętymi działaniami własnymi. GIOŚ ocenił, opierającej się na dotychczasowych działaniach Strony oraz fakcie nakładania na Spółkę przez [...] WIOŚ innych administracyjnych kar pieniężnych za gospodarowanie odpadami z naruszeniem przepisów ustawy o odpadach w innych miejscach prowadzenia działalności, że odstąpienie od wymierzenia nałożonej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu nie pozwoli na spełnienie celów kary administracyjnej. Uznano również, że w związku z powyższym bezcelowe jest wyznaczenie Stronie postanowieniem terminu do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia. Organ stwierdził również, że załamanie rynku paliw alternatywnych oraz wywołany nim skutek w postaci przedmiotowego naruszenia, nie daje podstaw do występowania sytuacji, o której mowa w art. 189e k.p.a., a tym bardziej nie obliguje organu odwoławczego do zastosowania art. 189f k.p.a. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Spółka jawna z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedmiotowej decyzji zarzucono: 1). naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 194 ust. 5 w zw. z art. 196 ustawy o odpadach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji niesłuszne wymierzenie odwołującej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł; b) art. 199 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w sprawie podczas gdy przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia, tymczasem organ w tym zakresie w sposób lakoniczny i ogólnikowy uzasadnił swoją decyzję o wymiarze kary, czyniąc ten przepis jedynie kwestią czysto formalną a nie merytoryczną stanowiącą istotny czynnik mając wpływ na wymiar kary; 2). naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy; d) art. 189 f § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie w sprawie, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie a w szczególności materiał dowodowy oraz wyjaśnienia odwołującej jednoznacznie dowodzą temu, że naruszenie miało charakter znikomy, niezawiniony, a strona niezwłocznie zaprzestała naruszenia prawa. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powołano m.in., że naruszenie miało charakter znikomy i incydentalny, nie zagrażający życiu, zdrowiu oraz środowisku, nie dotyczyło odpadów niebezpiecznych i nie stwarzało zagrożenia pożarowego. Wskazano, że było to pierwsze stwierdzone naruszenie dla zakładu w [...] a Spółka składała szczegółowe wyjaśnienia pismem z dnia 6 sierpnia 2019 roku, które w ogóle nie zostały wzięte pod ocenę przez organ. Spółka zarzuciła, że naruszenie miało charakter krótkotrwały i niezamierzony, a powodem zaistniałego stanu rzeczy był nagłe i trudne do przewidzenia załamanie na rynku obrotu paliwami alternatywnymi, które odwołująca produkowała w tamtym czasie. Wskazano, że zmagazynowane odpady stale były wywożone do uprawnionych instalacji. Powołano, że dolna granica kary administracyjnej wynosi 1 000 zł, a zatem wymierzenie kary w wysokości 10 000 zł jest niewspółmierne do zaistniałego przewinienia. Wskazano, że organ nie może posługiwać się pojęciami niedookreślonymi tj. "znaczne ilości" czy "zwiększenie zagrożenia pożarowego". Stwierdzono, że wszelkie naruszenia zostały niezwłocznie przez spółkę usunięte, a spółka czyniła wszystko, aby zmagazynowane odpady nie stanowiły jakiegokolwiek zagrożenia dla osób trzecich oraz środowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 tj., dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, orzekającą o wymierzeniu na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach Skarżącej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł w związku z gospodarowaniem odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem w zakresie magazynowania odpadów. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, że Spółka nie przestrzegała warunków decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] z późn. zm., zezwalającej na zbierania odpadów na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], ul. [...], w zakresie sposobu magazynowania zbieranych odpadów w Zakładzie [...]. Spółka gospodarowała odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów aż w 7 jego punktach. Sąd w całości podziela ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy i wskazane szczegółowo w uzasadnieniach decyzji oraz wstępnej części uzasadnienia i przyjmuje je za własne. Niewątpliwie organ zobligowany był do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w myśl art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach a wysokość administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na Spółkę decyzją [...] WIOŚ była adekwatna do popełnionego naruszenia. Podstawę prawną orzeczenia o karze za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem stanowił art. 194 ust. 5, zgodnie z którym kara wynosi nie mniej niż 1 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Przesłanki miarkowania wysokości przedmiotowej kary zostały wymienione w art. 194 ust. 7 w zw. z art. 199 ustawy o odpadach. Stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy wyjaśnił dlaczego wymierzył karę w takiej samej wysokości jak organ I instancji, oceniając wszystkie istotne okoliczności sprawy i biorąc pod uwagę wszystkie przesłanki wymienione w art. 194 ust. 7 oraz art. 199 ustawy o odpadach. Sąd w całości podziela ocenę organu, że wymiar kary w wysokości 10 000 zł jest adekwatny do wykazanych naruszeń jakich dopuściła się Skarżąca. Organ nałożył karę w kwocie bliskiej dolnemu przedziałowi przewidywanemu w art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach. Niewątpliwie wymierzona kara musi stanowić skuteczną formę wyegzekwowania od Skarżącej przestrzegania obowiązujących przepisów, a także zapobiec nielegalnym praktykom w przyszłości. Nie można również uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 196 ustawy o odpadach. W przedmiotowej sprawie organem I instancji był wojewódzki inspektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub gospodarowania odpadami. Natomiast GIOŚ orzekał jako organ odwoławczy, zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 199 ustawy o odpadach, to w ocenie Sądu, ww. przepis został właściwie zastosowany przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej, a także zostały rozważone wszystkie przesłanki w nim zawarte, co więcej uwzględniono również przesłanki z art. 194 ust 7 ustawy o odpadach. Organ szczegółowo rozważył rodzaj naruszenia, wpływ naruszenia na życie i zdrowie ludzi oraz środowiska, okres trwania naruszenia, rozmiary prowadzonej działalności, skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Podkreślić należy, że Spółka naruszyła aż siedem warunków decyzji zezwalającej. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, Strona jest profesjonalnym podmiotem prowadzącym działalność w zakresie gospodarowania odpadami, musiała więc sobie zdawać sprawę z wiążących ją uwarunkowań prawnych i ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym ewentualnych zmian w przepisach prawa i zmiany sytuacji na rynku paliw. Powołać należy, że Strona magazynowała łącznie duże ilości odpadów, w tym odpady palne i niebezpieczne. Co prawda przeprowadzona kontrola nie wykazała wpływu naruszenia na życie i zdrowie ludzi i środowisko, ale sama kontrola została przeprowadzona z uwagi na zgłoszenia innych organów i przedsiębiorców. Ponadto prawidłowe było stwierdzenie organu, że z uwagi na właściwości palne odpadów, przedmiotowe naruszenie stanowiło pośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska w postaci zagrożenia pożarowego. Z tych względów wymierzona kara jest jak najbardziej adekwatna. W ocenie Sądu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 7, 9, 77 § 1 i 81 k.p.a. są całkowicie bezzasadne. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wnikliwie i szczegółowo przeanalizował materiał dowodowy i dokonał własnej jego oceny oraz własnych ustaleń na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, czego efektem było szczegółowe wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w której stwierdzono słuszność wymierzenia Skarżącej przedmiotowej sankcji, wskazując w treści zaskarżonej decyzji naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli. Decyzja została również uzasadniona zgodnie w wymogami art. 107 § 1 k.p.a. Prawidłowo został przedstawiony stan faktyczny, wyjaśniono podstawę prawną, wyjaśniono zasadność przesłanek, którymi kierował się organ, przy uwzględnieniu zasad wynikających z art. 8 i 11 k.p.a. Strona była informowana przez organy o podejmowanych czynnościach na każdym etapie sprawy, miała prawo do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wypowiedzenia się w toku prowadzonego postępowania. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Prawidłowe jest stanowisko organu, który uznał, że w sprawie brak jest podstaw uzasadniających odstąpienia od nałożenia Administracyjnej kary pieniężnej. Niewątpliwie waga stwierdzonego naruszenia prawa nie jest znikoma. Spółka magazynowała znaczne ilości odpadów z naruszeniem aż siedmiu warunków decyzji zezwalającej. W większości odpady te miały właściwości palne. Ponadto Spółka nie przekazała [...] WIOŚ informacji o sposobie realizacji zarządzenia pokontrolnego, w którym zobowiązana została do: prowadzenia na bieżąco i zgodnie ze stanem faktycznym ewidencji odpadów, magazynowania odpadów zgodnie z warunkami decyzji, realizacji działań mających na celu wywiezienie nagromadzonych odpadów oraz dostosowania zainstalowanego wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów do wymogów ustawy o odpadach. Jak właściwie ustalił organ odwoławczy, Strona zgodnie z wystąpieniem pokontrolnym znak: [...] wydanym przez Wójta Gminy [...], usuwała zgromadzone odpady oraz składała w tej sprawie informacje i dodatkowe wyjaśnienia do Wójta Gminy [...] pismem z dnia 28 czerwca 2019 r. Natomiast na żadnym etapie prowadzonego postępowania odwoławczego nie dostarczyła dowodów potwierdzających wywiezienie nagromadzonych odpadów z terenu przy ul. [...]. Niewątpliwie załamanie rynku paliw alternatywnych, jako przyczyna zaistnienia przedmiotowego naruszenia nie może świadczyć o znikomości stwierdzonego naruszenia. Wbrew twierdzeniom strony, z uwagi na ilość, właściwości palne i sposób magazynowania odpadów, wystąpiło pośrednie zagrożenie pożarowe, a przedsiębiorca prowadzący gospodarkę w zakresie przetwarzania odpadów winien być przygotowany na różne ryzyka wynikające z prowadzonej działalności. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję, po rozważeniu podniesionych przez Skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie orzeczeń. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.