IV SA/Wa 467/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2013 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 roku nr [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].12.2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...].11.2012 r., negatywnie opiniujące wniosek B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla zadania inwestycyjnego o nazwie "Farma Elektrowni Wiatrowych B. wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Podobnie jak we wcześniej toczącym się postępowaniu, dotyczącym zbliżonej inwestycji, ale projektowanej na akwenie Bałtyku o innych współrzędnych geograficznych - Minister w zaskarżonym postanowieniu potwierdził swe uprzednie stanowisko, iż budowa zamierzonej farmy wiatrowej może mieć negatywny wpływ na rybołówstwo. Minister dostrzegł, iż obecnie brak jest uregulowań prawnych dotyczących uprawiania rybołówstwa i prowadzenia wolnej żeglugi jednostek rybackich na obszarach objętych morskimi farmami wiatrowymi. Stwierdził jednakże, iż ich budowa przyczyni się do ograniczenia migracji i skupiania się ryb w strefie prowadzenia prac. Będzie mieć wpływ na wzrost zanieczyszczeń wtórnych oraz na zmiany pola elektromagnetycznego obszaru, a przez to będzie oddziaływała na przebieg procesów życiowych organizmów dennych i pelagicznych. Wskazał też na poważne niebezpieczeństwo związane z emisją fal o długości poniżej poziomu słyszalności, odstraszających ryby. Z tych stwierdzeń wyprowadził wniosek o znaczących reperkusjach takiej inwestycji dla środowiska rybackiego, w kontekście wynegocjowanych kwot połowowych. W ocenie Ministra, jej realizacja może prowadzić do utraty możliwości odłowienia przyznanej danemu armatorowi kwoty połowowej, a w konsekwencji do utraty źródła utrzymania. Skargę na to postanowienie wywiodła B. Sp. z o.o. W pierwszym rzędzie zarzuciła brak odniesienia się Ministra do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu naruszenia art. 23 ust. 2a ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Zaznaczyła, iż opiniowanie mogło nastąpić w ciągu maksymalnie 90 dni od otrzymania wniosku. W rozpatrywanej sprawie termin ten został znacznie przekroczony, co wykluczało wydanie postanowienia opiniującego. Z ostrożności procesowej Spółka podniosła nadto, iż zezwoleniem na wykonanie farmy wiatrowej jest pozwolenie na budowę. Zezwolenie, o które występowała w tym postępowaniu może jedynie dawać wymienionemu w nim podmiotowi prawo do korzystania z polskiego obszaru morskiego do celów w nim określonych. Wyraziła pogląd, iż na tym etapie postępowania nie spoczywa na niej obowiązek przedstawiania szczegółowych badań i analiz, dotyczących wpływu zamierzonej inwestycji na środowisko, czy na rybołówstwo. Skarżąca stwierdziła także, iż realizacja farmy wiatrowej nie musi ograniczać, czy też uniemożliwiać w jej obszarze połowów. Wskazała jednocześnie, że wniosek dotyczący kabla przesyłowego, transportującego energię elektryczną z terenu farmy wiatrowej w kierunku lądu będzie przedmiotem osobnego wystąpienia do właściwego Ministra na kolejnym etapie inwestycyjnym. Spółka podkreśliła także, iż na tym etapie postępowania żaden przepis nie nakłada na nią obowiązku sporządzania opinii czy analiz. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie i zaznaczył m. in., że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o ponowne zaopiniowanie zmodyfikowanej wersji wniosku zwrócił się do niego [...].06.2012 r. W odniesieniu do zarzucanego naruszenia art. 23 ust. 2a ustawy o obszarach morskich, zgodnie z którym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinien zaopiniować wniosek wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji urządzeń w polskich obszarach morskich dla zadania inwestycyjnego o nazwie: "Farma Elektrowni Wiatrowych B. wraz z infrastrukturą towarzyszącą" w terminie nie dłuższym niż 90 dni od dnia otrzymania wniosku, organ wyjaśnił, iż przedłużenie postępowania w przedmiocie zaopiniowania wniosku spowodowane zostało koniecznością uprzedniego zakończenia postępowania związanego z zaopiniowaniem pierwotnej wersji przedmiotowego wniosku. Pierwotna wersja wniosku została przez organ zaopiniowana negatywnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., w odniesieniu do którego Skarżąca złożyła następnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy, pismem z dnia [...] maja 2012 r. Skarżąca poinformowała organ o dokonaniu modyfikacji wniosku. Przedmiotowa informacja została organowi przekazana również pismem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., w którym minister zwrócił się do organu z prośbą o ponowne zaopiniowanie zmodyfikowanej wersji wniosku. Skutkowało to koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] i umorzenia postępowania w sprawie, celem przeprowadzenia nowego postępowania. Ponadto, organ nie zgodził się z zarzucanym przez Skarżącą naruszeniem przepisu art. 23 ust. 2 i 3 ustawy o obszarach morskich poprzez wydanie negatywnej opinii pomimo braku wykazania zagrożeń, które uzasadniałyby wydanie negatywnej opinii. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] listopada 2012 r. organ szeroko opisał zagrożenia związane z budową przedmiotowej farmy wiatrowej, w szczególności zagrożenia dla żywych zasobów ryb oraz możliwości prowadzenia rybołówstwa przez polskich rybaków. Zdaniem organu zakres przesłanek, którymi kierować się może organ negatywnie opiniując wniosek o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, nie jest ograniczony do katalogu zawartego w art. 23 ust. 3 ustawy o obszarach morskich. Zakresu merytorycznego opinii nie należy wywodzić bezpośrednio z art. 23 ust. 3 tej ustawy, gdyż przepis ten jest adresowany nie do organu wydającego opinię (w tym przypadku Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi), ale do organu rozstrzygającego sprawę w formie decyzji, którym jest Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Zdaniem organu, opinia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiotowej sprawie powinna być formułowana z punktu widzenia realizacji przez ten organ jego ustawowych zadań. Zgodnie z art. 23 c ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej do działu rybołówstwo mieszczącego się w kompetencjach Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi należą sprawy m.in. rybołówstwa morskiego, racjonalnego gospodarowania żywymi zasobami morza, gospodarki rybnej czy organizacji producentów rybnych, związków organizacji producentów rybnych i organizacji międzybranżowych. Organ opiniując wniosek złożony przez B. Sp. z o.o. musiał zatem szczególną uwagę poświęcić interesowi społecznemu, jakim jest interes środowiska rybackiego oraz żywym zasobom morza i ich zrównoważonej eksploatacji. W tym też zakresie organ opiniował przedstawiony przez B. Sp. z o.o. wniosek o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie przedmiotowej farmy elektrowni wiatrowych. Nadto Minister zauważył, że to nie w kompetencjach Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako ministra właściwego ds. rybołówstwa, leży ewentualna odmowa wydania pozwolenia, którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, lecz w kompetencjach ministra właściwego ds. gospodarki morskiej. Jak wynika z przepisu art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydaje opinię w niniejszej sprawie. Opinia, jeżeli szczególny przepis prawa nie nadał jej innego charakteru, jest tylko oceną faktów z użyciem ustawowych lub subiektywnych kryteriów opiniującego, która nie wiąże organu rozstrzygającego sprawę. Organ ten powinien jedynie rozważyć argumenty zawarte w opinii i dokonać ich swobodnej oceny. Ustosunkowując się do zarzutu nieustalenia stanu faktycznego, w szczególności nieprzeprowadzenia w sposób dostateczny wskazanego w art. 106 § 4 K.p.a. postępowania wyjaśniającego, Minister zauważył, że zgodnie z przywołanym przepisem organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, co oznacza, że to w gestii tego organu spoczywa decyzja, czy przeprowadzić takie postępowanie. Według Ministra w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone i to w sposób dostateczny. Minister podkreślił, że wniosek Skarżącej o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedmiotowego zadania inwestycyjnego, w jego pierwotnej, nieco odmiennej wersji, był już wcześniej przedmiotem opiniowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wówczas, opierając się na opinii Morskiego Instytutu Rybackiego - Państwowego Instytutu Badawczego (dalej zwany MIR-PIB) i biorąc pod uwagę negatywny wpływ, planowanej inwestycji na żywe zasoby morza, a także utrudnienia w prowadzeniu działalności połowowej na obszarze farmy, organ negatywnie zaopiniował złożony wniosek. W związku z dokonaną przez inwestora modyfikacją wniosku, polegającą na zmianie współrzędnych geograficznych akwenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], ponownie przekazał wniosek inwestora do zaopiniowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Organ zaś ponownie wystąpił, pismem z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [..] do MIR-PIB o zaopiniowanie przedmiotowego wniosku. W swoim piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] MIR-PIB podtrzymał swoje wcześniejsze zastrzeżenia, informując, że zmiany współrzędnych geograficznych akwenu, na którym ma być realizowana budowa farmy wiatrowej są niewielkie i nie zmienią charakteru oddziaływania na środowisko. Organ nie zgadza się zatem z zarzutem Skarżącej, że postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zostało wydane pomimo braku ustalenia stanu faktycznego. W toku prowadzonego postępowania organ opierał się na ww. opiniach MIR-PIB. Wydanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi negatywnej opinii do przedmiotowego wniosku podyktowane było też sygnałami i oświadczeniami ze strony środowiska rybackiego o zgubnym wpływie planowanych inwestycji w postaci budowy i eksploatacji morskich farm wiatrowych na działalność rybacką. Ponadto, niezależnie od wskazywanego przez Skarżącą faktu, że dopiero na późniejszych etapach prac możliwe będzie przeprowadzenie badań środowiskowych, Minister zauważył, iż zgodnie z art. 27a ustawy o obszarach morskich wniosek o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich powinien zawierać m.in.: szczegółowe określenie przedsięwzięcia wymagającego pozwolenia i jego celu ze wskazaniem oceny skutków ekonomicznych, społecznych i oddziaływania na środowisko. W swoim wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla zadania inwestycyjnego o nazwie: "Farma Elektrowni Wiatrowych B. wraz z infrastrukturą towarzyszącą" B. Sp. z o.o. w ramach punktu VIII. Ocena skutków ekonomicznych, społecznych i oddziaływania na środowisko jedynie bardzo ogólnie wskazuje, że farma wiatrowa może stać się przeszkodą nawigacyjną dla kutrów i statków rybackich płynących w rejony łowisk, przez co jednostki pływające będą zmuszone do omijania FEW B. . Omijanie planowanej inwestycji może zwiększyć koszty dotarcia rybaków na inne łowiska. Natomiast, jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w ramach przedstawionej we wniosku oceny skutków społecznych, jak też ekonomicznych, planowanej inwestycji nie zawarto tak istotnych informacji, jak ocena wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na rybołówstwo, biorąc pod uwagę wielkość i wartość połowów, liczbę statków i zaangażowany nakład połowowy na obszarze planowanej inwestycji. Nie podano również żadnych informacji na temat przewidywanej wysokości przychodów utraconych przez rybaków w wyniku zajęcia terenów połowowych przez farmę, możliwego wzrostu ponoszonych przez armatorów statków rybackich kosztów eksploatacyjnych i wydłużenia okresu pobytu statków rybackich w morzu w związku z posadowieniem morskiej farmy wiatrowej, która spowoduje utrudniony dostęp statków rybackich do łowisk, poprzez konieczność omijania farmy. Zdaniem organu, czynniki te wpłyną negatywnie na sektor rybacki w Polsce. Odnosząc się do opinii Skarżącej, zgodnie z którą na obecnym etapie postępowania nie ciąży na niej obowiązek przedstawienia szczegółowych badań i analiz dotyczących wpływu inwestycji na środowisko, czy też na rybołówstwo, a także zarzutu braku przepisów nakładających na Stronę obowiązek sporządzenia stosownych opinii czy analiz, organ ponownie wskazał na przepis art. 27a ustawy o obszarach morskich, zgodnie z którym wniosek o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich powinien zawierać m.in.: szczegółowe określenie przedsięwzięcia wymagającego pozwolenia i jego celu ze wskazaniem oceny skutków ekonomicznych, społecznych i oddziaływania na środowisko. Ponadto do wniosku należy dołączyć m.in.: opis potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko i jego zasoby naturalne, zarówno żywe, jak i mineralne oraz ich ocenę; opis środków zmniejszających szkodliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko morskie. Przyjąć, w ocenie Ministra należy, że wymóg ten nie ma charakteru jedynie formalnego, a ma na celu umożliwienie organom rozpatrującym wniosek (w tym opiniującemu wniosek Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi) dokonanie na podstawie przedstawionych informacji oceny czy skutki ekonomiczne, społeczne i oddziaływanie na środowisko i jego zasoby naturalne przemawiają za udzieleniem zezwolenia na przedmiotową inwestycję. W szczególności Strona powinna przedstawić informacje odnoszące się do zagrożeń o jakich mowa w art. 23 ust. 3 ustawy o obszarach morskich. Ponadto zgodnie z wyrażanym w orzecznictwie poglądem realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale też i Strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nie udowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Jakkolwiek bowiem obowiązkiem organu administracji publicznej jest gromadzenie z urzędu materiału dowodowego służącego wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy, jednakże nie zwalnia to Strony z obowiązku współdziałania z organem, zwłaszcza w sytuacji, gdy Strona powołuje się na korzystne dla niej okoliczności. W takim przypadku, jak zaznaczył Minister, powinna wskazać dowody dokumentujące te okoliczności, w przeciwnym bowiem razie będzie ponosić negatywne konsekwencje ich nieudokumentowania (Minister powołał się na wyroki NSA: z dnia 26.10.1984 r., II SA 1205/84, ONSA 2/1984/98; z dnia 18.10.2011 r., II GSK 1032/10, LEX nr 1070192). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga została oparta na uzasadnionych podstawach. Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., określanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj, kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpatrując niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przepis art. 23 ust. 2a ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1502 ze zm.) wyraźnie stanowi, że pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, jest wydawane po zaopiniowaniu - w terminie nie dłuższym niż 90 dni od dnia otrzymania wniosku - m. in. przez ministra właściwego do spraw rybołówstwa. Jednocześnie przepis ten jednoznacznie stanowi, że niewydajnie opinii w tym terminie traktuje się jako brak zastrzeżeń. Tak ścisły zapis ustawodawcy nie pozwala na wydawanie postanowień opiniujących z przekroczeniem wskazanego terminu. Jego bezskuteczny upływ wyklucza późniejsze wydanie opinii negatywnej. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, iż termin ten w rozpatrywanej sprawie został przekroczony. Pierwszy wniosek tego inwestora pochodził z [...].12.2011 r. i w jego zakresie prowadzone było postępowanie administracyjne. Kolejny wniosek B. Sp. z o.o. z siedzibą w S., w tym przedmiocie, będący modyfikacją uprzedniego, złożony do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi [...] maja 2012 r., stanowił nowy wniosek w sprawie. W jego następstwie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o ponowne wydanie opinii dla tego przedsięwzięcia w nowej lokalizacji. Pierwszy wniosek tego inwestora przez organ został zaopiniowany negatywnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., w odniesieniu do którego Skarżąca złożyła następnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. To właśnie w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy, pismem z dnia [...] maja 2012 r. Skarżąca poinformowała organ o dokonaniu modyfikacji wniosku. Skutkowało to koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] i umorzenia postępowania w sprawie, celem przeprowadzenia nowego postępowania. W związku z dokonaną przez inwestora modyfikacją wniosku, polegającą na zmianie współrzędnych geograficznych akwenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], przekazał nowy wniosek inwestora do zaopiniowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Ten zaś ponownie wystąpił, pismem z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] do MIR-PIB o zaopiniowanie przedmiotowego wniosku. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [....], MIR-PIB podtrzymał swoje wcześniejsze zastrzeżenia informując, że zmiany współrzędnych geograficznych akwenu, na którym ma być realizowana budowa farmy wiatrowej są niewielkie i nie zmienią charakteru oddziaływania na środowisko. Nie są zatem trafne wywody Ministra, iż przedłużenie postępowania w przedmiocie zaopiniowania aktualnego wniosku spowodowane zostało koniecznością uprzedniego zakończenia postępowania, związanego z zaopiniowaniem pierwotnej wersji przedmiotowego wniosku. Stanowisko MIR-PIB znane było Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi już w sierpniu 2012 r. Przedstawiono je więc jeszcze w ramach 90 dniowego terminu, wynikającego z art. 23 ust. 2a ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Podobnie postępowanie administracyjne dotyczące zaopiniowania uprzedniego wniosku tego inwestora zakończone zostało postanowieniem umarzającym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...].08.2012 r. Nic więc nie powinno stać na przeszkodzie wydaniu postanowienia opiniującego kolejny, przedmiotowy wniosek inwestora jeszcze we wrześniu 2012 r. Nastąpiło to jednakże dopiero [...].11.2012 r. W nowym wniosku inwestor ograniczył wnioskowaną powierzchnię korzystania z polskiego obszaru morskiego oraz zawarł inne współrzędne geograficzne tego zamierzenia. W ocenie inwestora, redukcja skali przedsięwzięcia wyeliminowała potencjalne zagrożenia, wskazywane odnośnie poprzedniego wniosku. Wobec tego przekazanie nowego wniosku w dniu [...] czerwca 2012 r. do zaopiniowania Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoczynało bieg wskazanego 90 dniowego terminu. Upłynął on bezskutecznie, co pozwalało traktować milczenie uprawnionego organu, jako brak zastrzeżeń. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż wskazany przepis art. 23 ust. 2a ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej dodany został do tej ustawy przez art. 1 ustawy z dnia 26.05.2011 r. o zmianie ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. nr 134, poz. 778), która weszła w życie 30 lipca 2011 r., a w art. 2 stanowiła, że przepisy dotychczasowe stosuje się (tylko) do postępowań w sprawie wydania pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec tego nie ulega wątpliwości, iż w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 23 ust. 2a ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Minister nie był więc uprawniony zarówno do wydania postanowienia w dniu [...].11.2012 r., negatywnie opiniującego wniosek, jak i postanowienia utrzymującego go w mocy z [..].12.2012 r. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowe stało się rozważanie pozostałych zarzutów skargi, jako nie mających znaczenia w rozpatrywanej sprawie, wobec braku podstaw do wydawania negatywnej opinii po upływie owych 90 dni, wynikających z art. 23 ust. 2a ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Mając na względzie przytoczone ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowaniach, w punkcie3 sentencji, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a.