IV SA/Wa 467/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] stycznia 2021 r., [...] w przedmiocie nakazu zmiany usytuowania schroniska dla zwierząt oddala skargę. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej: "MWLW" lub "organ II instancji) z [...] stycznia 2021 r., [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (dalej: "organ I instancji" lub "PLW") z [...] listopada 2020 r., [...], którą ww. organ I instancji nakazał L. W. (dalej: "skarżący"), prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "[...]" – [...], [...], ul. [...], [...], usunięcie uchybienia w zakresie spełnienia wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt poprzez zmianę usytuowania schroniska dla zwierząt w [...] przy ulicy [...], [...], tak, aby było zlokalizowane w miejscu oddalonym co najmniej o 150 metrów od innych miejsc gromadzenia zwierząt - w terminie miesiąca od daty nabrania przez decyzję waloru ostateczności w toku instancji. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. W dniach [...] i [...] września 2020 r. PLW przeprowadził kontrolę w schronisku dla zwierząt "[...]", prowadzonym przez skarżącego w [...], przy ul. [...]. [...], z której to kontroli sporządzono protokół nr [...]. Podczas kontroli PLW stwierdził, że schronisko dla zwierząt nie spełnia wymogu zlokalizowania w odległości co najmniej 150 metrów od innych miejsc gromadzenia zwierząt. Ustalono, że w 39 boksach przebywają psy adoptowane przez M. W. (matkę skarżącego), zaś w 36 utrzymywane są psy będące na utrzymaniu schroniska. W dniu [...] września 2020 r. PLW drogą elektroniczną otrzymał informację o udostępnieniu od dnia [...] września 2020 r. na terenie schroniska dla zwierząt boksów dla czterech kolejnych psów, adoptowanych tym razem przez J. W. (ojca skarżącego), a także przekazano zestawienia ulokowania psów w kojcach. Pismem z [...] września 2020 r. skarżący L. W. wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego w trybie art. 105 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość, wskazując, że prywatne miejsce utrzymywania zwierząt nie jest wyróżnione spośród miejsc i obiektów wymienionych w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. z 2004 r., nr 158, poz. 1657, dalej: "rozporządzenie ws. schronisk dla zwierząt"). Skarżący podkreślił, że psy adoptowane przez M. W. nie są przedmiotem handlu. Wobec powyższego, [...] października 2020 r. została przeprowadzona kolejna kontrola w schronisku dla zwierząt prowadzonym przez L. W. w zakresie spełnienia wymagań weterynaryjnych przy prowadzeniu tejże działalności z uwzględnieniem wniosku strony, udokumentowana protokołem nr [...]. Kontrola wykazała, iż w odległości 120 centymetrów od zabudowań schroniska dla zwierząt utrzymywane były psy adoptowane przez M. W. Między schroniskiem a miejscem utrzymywania psów M. W. nie było łączności. Oba miejsca funkcjonowały jako dwa odrębne obiekty, które również posiadały odrębne wejścia. II.2. Decyzją z [...] listopada 2020 r., [...] PWL nakazał skarżącemu usunięcie uchybienia w zakresie spełnienia wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt poprzez zmianę usytuowania schroniska dla zwierząt w [...] przy ulicy [...], [...], tak, aby było zlokalizowane w miejscu oddalonym o co najmniej 150 metrów od innych miejsc gromadzenia zwierząt – w terminie miesiąca od daty nabrania przez decyzję waloru ostateczności w administracyjnym toku instancji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie konieczne jest zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1421, dalej: "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt"). Zgodnie z ww. przepisem powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej polegającej m.in. na prowadzeniu schroniska dla zwierząt, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję: 1) nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub 2) nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień lub 3) zakazującą umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy prowadzeniu tej działalności. Zdaniem PLW, w przedmiotowym stanie faktycznym wystarczającym środkiem skutkującym wyeliminowaniem nieprawidłowości w zakresie wymagań weterynaryjnych będzie nałożenie na skarżącego nakazu usunięcia tego uchybienia w określonym w rozstrzygnięciu terminie. Pomimo bowiem istnienia ewentualnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt, organ uznał, że zagrożenie to nie wymaga stosowania na obecnym etapie dalej idących środków. Jednocześnie określony termin usunięcia uchybienia został ustalony w oparciu o ewentualne zagrożenie, wskazane powyżej, jakie wiąże się z wykrytą niezgodnością. Organ zaznaczył bowiem, że zagrożenie związane z przebywaniem psów bezdomnych, które podlegają szczególnemu reżimowi weterynaryjnemu wynikającego z wymagań weterynaryjnych zawartych w rozporządzeniu ws. schronisk dla zwierząt, de facto łącznie ze zwierzętami, który tym wymaganiom nie podlegają, stwarza zbyt duże ryzyko epizootyczne dla zwierząt przebywających w schronisku. Stąd też miesięczny termin usunięcia uchybień liczony od dnia uostatecznienia się decyzji jest maksymalnym terminem, który organ I instancji mógł przyznać skarżącemu. II.3. Decyzją z [...] stycznia 2021 r., [...], wydaną na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, [...] WLW utrzymał w mocy decyzję PLW z [...] listopada 2020 r., [...]. Jak wskazał w uzasadnieniu decyzji organ II instancji, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, podmiot prowadzący działalność określoną w art. 1 ust. 1 lit. j, tj. w zakresie prowadzenia schronisk dla zwierząt, jest obowiązany spełniać wymagania weterynaryjne dla prowadzenia ww. działalności. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. ustawy, podmiot ten jest zobligowany do spełniania wymagań lokalizacyjnych, zdrowotnych, higienicznych, sanitarnych, organizacyjnych, technicznych lub technologicznych zabezpieczających przed zagrożeniem epizootycznym i epidemicznym. Stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt, schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w miejscu oddalonym o co najmniej 150 m od siedzib ludzkich, obiektów użyteczności publicznej, zakładów należących do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, zakładów należących do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt, zakładów prowadzących działalność w zakresie zbierania, przechowywania, operowania, przetwarzania, wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych, rzeźni, targów, spędów, ogrodów zoologicznych oraz innych miejsc gromadzenia zwierząt. Mając na względzie powyższe, [...] WLW podzielił stanowisko PLW, iż schroniska dla zwierząt powinny być tak usytuowane, aby w strefie 150 metrów nie znajdował się żaden z wymienionych wyżej obiektów, a powyższe regulacje odnoszą się również do każdej innej formy utrzymywania zwierząt w odległości mniejszej niż 150 metrów od schroniska, niewymienionej wprost w § 1 ust. 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt, a uwzględnionej pod określeniem "inne miejsca gromadzenia zwierząt". Nie budzi bowiem wątpliwości organu II instancji konieczność zagwarantowania, że w strefie 150 metrów od prowadzonego schroniska dla zwierząt nie będą znajdować się żadne skupiska zwierząt - tym bardziej, że jednym z pierwszych wymagań dla prowadzenia schroniska jest jego odgrodzenie od innych obiektów, ludzi czy zwierząt, co ma na celu między innymi zapobieganie potencjalnym zagrożeniom epizootycznym. Jak zaznaczył [...] WLW, trzeba przy tym pamiętać, iż prywatne psy nie są objęte nadzorem weterynaryjnym, nie istnieją regulacje zakazujące ich przemieszczania, co oznacza, że ich status epizootyczny w przyszłości może ulec zmianie, będzie bowiem zależny od postaw osób trzecich, co z kolei rodzi duże ryzyko wprowadzenia do schroniska chorób zakaźnych. Odpowiadając na argument strony, iż prawodawca używając w rozporządzeniu ws. schronisk dla zwierząt sformułowania "inne miejsca gromadzenia zwierząt", miał na myśli działalność o której mowa w art. 1 ust. lit. e ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, organ II instancji stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny. W § 1 ww. rozporządzenia ustawodawca wymienił różnego rodzaju działalności związane z gromadzeniem zwierząt, jak również wskazał na inne miejsca, w których zwierzęta są gromadzone, niewymienione w tym punkcie. Jak zaznaczył organ, brak jest racjonalnych powodów, aby prawodawca wskazał np. targi, spędy czy ogrody zoologiczne, a nie wskazał pokazów zwierząt, miejsc odpoczynku, a nawet miejsc kwarantanny. Wobec tego należało uznać, iż w punkcie pierwszym wskazano jedynie przykładowe wyliczenie szeroko rozumianych miejsc gromadzenia zwierząt, a strona mylnie interpretuje pojęcie "inne miejsca gromadzenia zwierząt", użyte w rozporządzeniu, jako działalność nadzorowaną wskazaną w art. 1 pkt 1 lit. e ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Jak zaznaczył przy tym organ, również w definicji słowa "gromadzenie", zawartej w internetowym Słowniku języka polskiego, słowo to oznacza skupianie, zbieranie w jednym miejscu, co dodatkowo potwierdza, iż interpretacja PLW w omawianym zakresie była słuszna. III.1. W dniu 18 lutego 2021 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję organu II instancji, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt poprzez "wyinterpretowanie" ze wskazanego przepisu, że znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż nakaz usytuowania schroniska w odległości co najmniej 150 m obejmuje również "każdą inną formę utrzymywania zwierząt", niewymienioną wprost w § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia; 2. art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że: ( w prowadzonym przez skarżącego schronisku wystąpiło uchybienie uzasadniające wydanie nakazu zmiany usytuowania schroniska, ( termin jednego miesiąca na wykonanie nakazu zmiany usytuowania schroniska jest terminem realnym, tj. obiektywnie wystarczającym do wykonania tego nakazu; 3. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, w tym również nierozstrzygnięcie istniejących wątpliwości na korzyść strony, jak również niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich motywów rozstrzygnięcia; 4. art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 162) poprzez nałożenie obowiązku nieproporcjonalnego, jak również naruszenie zasady równego traktowania. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej; 2. przeprowadzenie dowodu z decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., [...] na okoliczność terminu nakazu zmiany usytuowania schroniska, ustaleń dokonanych przez organ i okoliczności, jakimi kierował się organ przy wyznaczaniu terminu ponad 2-letniego na wykonanie decyzji; 3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w § 1 ust. 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt wskazano, jakie powinny być odległości pomiędzy schroniskiem dla zwierząt a niektórymi (nie wszystkimi) kategoriami obiektów, zakładów i miejsc, w których mogą być przechowywane zwierzęta. Z określonych powodów prawodawca uznał, że właśnie te obiekty, zakłady i miejsca muszą być oddalone od schroniska dla zwierząt co najmniej 150 m, co nie oznacza, że niczego innego w sąsiedztwie schroniska dla zwierząt być nie powinno. Prawodawca nie zakazał na przykład prowadzenia w bezpośrednim sąsiedztwie schroniska dla zwierząt, innego schroniska dla zwierząt. Nie jest zatem tak, jak twierdzą organy rozstrzygające niniejszą sprawę, że w sąsiedztwie schroniska nie może być usytuowana żadna forma przetrzymywania zwierząt, gdyż już na podanym przykładzie widać, że inne schronisko dla zwierząt może być zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie schroniska. Inne schronisko dla zwierząt nie mieści się bowiem w żadnej kategorii wymienionej w § 1 ust. 1 rozporządzenia, nie jest też innym miejscem gromadzenia zwierząt. Oznacza to, że wbrew temu, co twierdzą organy, nie obowiązuje całkowity zakaz przetrzymywania innych zwierząt w sąsiedztwie schroniska. III.2. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu pisma [...] WLW podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji, iż w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie doszło do naruszenia § 1 ust. 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt, a co za tym idzie zastosowanie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt było właściwe, wbrew zarzutowi podniesionemu w skardze. Określenie terminu jednego miesiąca na usunięcie nieprawidłowości również w żaden sposób nie świadczy, w ocenie organu, o niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisu. W celu uzasadnienia słuszności wydanej przez PLW decyzji i utrzymania tej decyzji przez [...] WLW należy, zdaniem organu, przeanalizować okoliczności powstania nieprawidłowości. M. W., która, jak wynika z akt sprawy, jest zarówno pracownikiem schroniska, jak i matką właściciela schroniska, adoptowała z tego schroniska znaczną liczbę psów. Po przeprowadzonej adopcji psy nie zostały fizycznie zabrane ze schroniska, zaś kolejne kontrole PLW wskazywały jedynie na oddzielenie zwierząt należących do M. W. od zwierząt będących na stanie schroniska na odległość 120 cm. Świadczy to jedynie o odgrodzeniu jednych zwierząt od drugich, a nie realnym zabraniu zwierząt ze schroniska, co byłoby naturalną konsekwencją adopcji. Jako że M. W. nie jest stroną postępowania, działania przez nią podejmowane nie były przedmiotem rozstrzygań organów Inspekcji Weterynaryjnej. Jak wskazał [...] WLW, powyższe nasuwa wnioski, że dokonując fikcyjnej adopcji zwierząt w schronisku, skarżący świadomie doprowadził do powstania nieprawidłowości, a w konsekwencji do koniecznych działań ze strony organów Inspekcji Weterynaryjnej. W zaistniałej sytuacji, w ocenie [...] WLW, organ I instancji nie miał podstaw prawnych do zastosowania przepisów umożliwiających rozstrzyganie na korzyć strony, gdyż byłoby to działanie sprzeczne z obowiązującym prawem. Organ II instancji podkreślił, że organy administracji państwowej rozstrzygają na korzyść strony tylko i wyłącznie jeżeli w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. W tym przypadku o takich wątpliwościach nie mogło być mowy, gdyż przeprowadzone przez PLW kontrole bezspornie wskazywały na naruszenie § 1 ust. 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt. Jednocześnie, wbrew temu, co podnosi skarżący, zdaniem organu nie zaistniała analogia z postępowaniem administracyjnym rozstrzygniętym decyzją nr [...]. W zaskarżonej sprawie okoliczności powstania nieprawidłowości wynikły, w ocenie organu, ze świadomego działania skarżącego, a mając na względzie powiązania rodzinne z właścicielką adoptowanych zwierząt, możliwe jest usunięcie nieprawidłowości poprzez rzeczywiste zabranie adoptowanych zwierząt z sąsiedztwa schroniska bez konieczności zmiany jego ulokowania, co - jak wynika z pisma otrzymanego w dniu [...] lutego 2021 r., do wiadomości [...] WLW - miało miejsce. W przedmiotowym piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. Skarżący poinformował PLW, że aktualnie w odległości co najmniej 150 metrów od schroniska nie znajduje się "żadne inne miejsce przetrzymywania" zwierząt. III.3. W replice na odpowiedź na skargę skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Skarżący powołał się również definicje zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z 9.03.2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt oraz rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/2035 z 28.06.2019 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe i wylęgarni oraz identyfikowalności niektórych utrzymywanych zwierząt lądowych i jaj wylęgowych. Skarżący zaprzeczył również, jakoby doszło do "fikcyjnych" adopcji zwierząt. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnieniem jest odpowiedź na pytanie, czy "inne miejsce gromadzenie zwierząt", o którym mowa w końcowej części § 1 pkt 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt to miejsce, które musi równocześnie spełniać kryteria "miejsca gromadzenia zwierząt" w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Zasadą jest, że terminy używane w akcie wykonawczym do ustawy winny być rozumiane w ten sam sposób, jak to przyjęto w ustawie stanowiącej podstawę do wydania tego rozporządzenia. Takie założenie argumentacyjne ma silne oparcie m. in. w konstytucyjnej hierarchii źródeł prawa (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP). Rzecz jednak w tym, że podstawą do takiego rozumowania prawniczego jest założenie, że w materia uregulowana w rozporządzeniu dotyczy tej samej problematyki, co do której odnosi się definicja terminu zawartego w ustawie. Istotnie, zwykle taka relacja ma miejsce. W realiach niniejszej sprawy taka zbieżność jednak nie występuje. Należy przede wszystkim zauważyć, że ustawa o ochronie zdrowia zwierząt nie dotyczy wyłącznie problematyki prowadzenia schronisk dla zwierząt. Działalność taka jest jedną z kilkunastu działalności nadzorowanych, których dotyczy wspominana ustawa (art. 1 pkt 1 in fine ustawy o ochronie zdrowia zwierząt). Jedną z takich działalności nadzorowanych jest m.in. prowadzenia miejsc gromadzenia zwierząt (art. 1 pkt 1 lit. e). Prowadzenia miejsc gromadzenia zwierząt jest zatem działalnością nadzorowaną odrębną od działalności w postaci prowadzenia schroniska dla zwierząt (art. 1 pkt 1 lit. j). Z odrębnym charakterem każdej z działalności nadzorowanych koresponduje zasada, że podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, z wyłączeniem działalności, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. o, jest obowiązany spełniać wymagania weterynaryjne określone dla danego rodzaju i zakresu prowadzonej działalności nadzorowanej (art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt). Konsekwentnie, na podstawie delegacji ustawowej przewidzianej w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odrębnych rozporządzeniach z 2004 r. określił szczegółowe wymagania weterynaryjne dla prowadzenia miejsc gromadzenia zwierząt oraz szczegółowe wymagania weterynaryjne oraz szczegółowe wymagania weterynaryjne dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (zob. Dz. U. z 2004 r., Nr 100, poz. 1010 oraz Dz. U. z 2004 r., Nr 158, poz. 1657). W § 1 ust.1 rozporządzenie ws. schronisk dla zwierząt określono następujące warunki: "Schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w miejscu oddalonym co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich, obiektów użyteczności publicznej, zakładów należących do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, zakładów należących do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt, zakładów prowadzących działalność w zakresie zbierania, przechowywania, operowania, przetwarzania, wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych, rzeźni, targów, spędów, ogrodów zoologicznych oraz innych miejsc gromadzenia zwierząt". Z kolei definicja ustawowa "miejsca gromadzenia zwierząt" (art. 2 pkt 37 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt) ma następujące brzmienie: "punkt zbiorczy i punkt skupu lub pomieszczenie, w przypadku owiec i kóz, w których bydło, świnie, owce, kozy i koniowate pochodzące z różnych gospodarstw są grupowane w celu sformowania przesyłek zwierząt przeznaczonych do handlu, przy czym w przypadku bydła i świń może to być również gospodarstwo pochodzenia tych zwierząt". Zestawienie brzmienia tych przepisów nie powinno pozostawiać, w świetle argumentów natury językowej i logicznej, wątpliwości, że "inne miejsce gromadzenia zwierząt" w rozumieniu rozporządzenia nie może ograniczać się wyłącznie do "miejsc gromadzenia zwierząt" w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy. W szczególności przymiotnik "inne" jest poprzedzony wieloma miejscami, których w żaden sposób nie można zaliczyć do miejsc grupowania bydła, świń, owiec, kóz i koniowatych w celu sformowania przesyłek zwierząt przeznaczonych do handlu. Przykład ogrodów zoologicznych jest tutaj nader wymowny. Wskazane argumenty językowe, logiczne i systemowe znajdują wsparcie w argumentach natury celowościowej. Otóż nie budzi wątpliwości, że celem § 1 ust. 1 rozporządzenia jest zachowanie minimalnej odległości schronisk dla zwierząt od miejsc, w których przebywają ludzie lub zwierzęta. Cel ten nie zostałaby w pełni zrealizowany, jeżeli w odniesieniu do skupisk zwierząt minimum odległościowe miałby dotyczyć tylko miejsc grupowania bydła, świń, owiec, kóz i koniowatych w celu sformowania przesyłek zwierząt przeznaczonych do handlu. Organ nie naruszył zatem wskazanych w skardze przepisów postępowania, w tym art. 6, 7, 7a, art. 8, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności bezzasadne jest odwoływanie się do art. 7a § 1 k.p.a. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że w art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny) – por. np. wyrok NSA z 3 lutego 2021 r., III OSK 3286/21, OSP 2021/7-8/64; wyrok NSA z 13 listopada 2020 r., I OSK 1140/20, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 14 lutego 2019 r., IV SA/Wa 2794/18. Tego rodzaju sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, albowiem w oparciu o powszechnie przyjęte metody wykładni było możliwie ustalenie prawidłowej wykładni § 1 ust. 1 rozporządzenie ws. schronisk dla zwierząt. IV.3. Organ nie naruszył również art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Zgodnie z tym przepisem, powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n oraz p, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie. Skoro organ prawidłowo przyjął, że gromadzenie na tej nieruchomości przez matkę skarżącego, w oparciu o umowy adopcji zawarte ze skarżącym, kilkadziesiąt psów może być uznane "za inne miejsce gromadzenia zwierząt", to obowiązkiem organu było wydanie decyzji nakazującej usuniecie tego uchybienia. Organ nie naruszył przy tym wskazanej w skardze zasady proporcjonalności, a to już z tego powodu, że wybrał mniej dotkliwą sankcję niż wstrzymanie działalności schroniska dla zwierząt (zastosowanie tej surowszej sankcji może natomiast okazać się zasadne, jeżeli skarżący nie doprowadzi do stanu, w którym w odległości co najmniej 150 m od schroniska nie będą się znajdować psy adoptowane przez matkę skarżącego lub inne osoby). Bezzasadne są również zarzuty dotyczące wyznaczenia zbyt krótkiego, zdaniem skarżącego, zbyt krótkiego terminu na wykonanie nałożonego obowiązku. Skarżący nie może tu odwoływać się do analogi z terminem wyznaczonym w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] lipca 2020 r. Otóż istotą obowiązku nałożonego tą decyzją było istotnie przesuniecie granic schroniska, skoro zostało ono zlokalizowane w odległości mniszej niż 150 m od siedzib ludzkich. Tymczasem istotą obowiązku nałożonego na skarżącego decyzją z [...] listopada 2020 r. jest doprowadzenie przez skarżącego do stanu, w którym w odległości co najmniej 150 m od schroniska nie będą się znajdować skupiska psów adoptowanych przez matkę skarżącego lub inne osoby. Innymi słowy, nie chodzi to o wykonanie prac budowlanych mających doprowadzić do przesunięcia granic schroniska. Z treści przywołanego wyżej pisma skarżącego z [...] lutego 2021 r. można wyprowadzić wniosek, że skarżący oświadczył, że wykonał obowiązek nałożony ostateczną decyzją. Sąd ocenia jednak zgodność z prawem decyzji na dzień jej wydania (czyli [...] stycznia 2021 r.). Kwestie czynności podjętych przez skarżącego już po wydaniu ostatecznej decyzji mają natomiast znaczenie dla dalszych ewentualnych działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organ. Uzupełniająco należy wskazać, że skarżący bezzasadnie odwołuje się do wyroku NSA z 15 marca 2016 r., II OSK 1769/14. W orzeczeniu tym NSA stwierdził, w odniesieniu do wykładni § 1 pkt 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt, że występuje "brak przepisu zakazującego lokalizowania na terenie schroniska dla zwierząt mieszkań dla jego pracowników". Tymczasem w realiach niniejszej sprawy chodzi o przypadek, w którym matka skarżącego miała w bezpośrednim sąsiedztwie schroniska przetrzymywać kilkadziesiąt psów adoptowanych na podstawie umów zawartych ze skarżącym. Poza zakresem niniejszego postepowania jest formułowanie wiążących ocen prawnych co do tego, czy tego rodzaju działalność matki skarżącego stanowi faktyczne prowadzenie schroniska dla zwierząt bez wymaganego zgłoszenia (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt). Z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania wystarczające było ustalenie, że przetrzymywanie tak dużej ilości zwierząt determinuje przejęcie, iż mamy do czynienia z "innym miejscem gromadzenia zwierząt" w rozumieniu § 1 ust. 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt. Końcowo trzeba wskazać, że skarżący bezzasadnie odwołał się do rozporządzeń organów unijnych wskazanych w piśmie z [...] sierpnia 2021 r. Żadne z powołanych rozporządzeń nie dotyczy problematyki zachowania minimalnych odległości schronisk dla zwierząt od innych miejsc gromadzenia zwierząt, a tym bardziej, akty te nie stoją na przeszkodzie przejęciu takiej wykładni § 1 ust. 1 rozporządzenia ws. schronisk dla zwierząt, jaka została przyjęta przez organ w niniejszej sprawie. IV.4. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.