IV SA/Wa 47/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na rozstrzygnięcia Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim postanawia: odrzucić skargę. J. L. zgłosił swoją kandydaturę do konkursu na stanowisko [...] [...] Urzędu Wojewódzkiego (konkurs nr [...]) i uchwałą zespołu konkursowego z dnia [...] czerwca 2004 r. został dopuszczony do udziału w przedmiotowym konkursie. Następnie, w dniu [...] czerwca 2004 r. zespół konkursowy podjął uchwałę wskazującą W. G. jako kandydatkę na stanowisko [...] [...] Urzędu Wojewódzkiego. O wyniku konkursu zostali powiadomieni pozostali uczestnicy konkursu, w tym J. L., który odwołał się od jego wyniku do Szefa Służby Cywilnej. W odwołaniu tym wniósł o uchylenie kwestionowanej uchwały i ponowne przeprowadzenie postępowania konkursowego. Wyraził wątpliwości co do bezstronności niektórych członków zespołu konkursowego. Zdaniem skarżącego w skład komisji wchodziły osoby, które winny być wyłączone z jej prac z mocy prawa, gdyż ich bezstronność budzi daleko idące wątpliwości. Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], będącym odpowiedzią na odwołanie J. L. od wyniku konkursu na stanowisko [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim, Szef Służby Cywilnej poinformował odwołującego się, że po zbadaniu dokumentacji konkursowej oraz przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie stwierdził naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu. Wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz. U. Nr 91, poz. 1028), członkiem zespołu konkursowego nie może być osoba, która jest małżonkiem kandydata lub jego krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia włącznie albo pozostaje wobec niego w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności. Szef Służby Cywilnej stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do uznania, że skład zespołu konkursowego nie odpowiadał warunkom określonym w powołanym wyżej przepisie. Tym samym nie znalazł podstaw do zastosowania art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r., Nr 49, poz. 483 ze zm.), tj. zarządzenia przeprowadzenia ponownego konkursu. Powyższe rozstrzygnięcie zawierało pouczenie, że na podstawie art. 7 ust. 2 powołanej ustawy o służbie cywilnej, stronie przysługuje odwołanie – powództwo do sądu pracy. W związku z powyższym, J. L. wniósł pozew przeciwko Szefowi Służby Cywilnej do Sądu Rejonowego w L. podnosząc, że postępowanie kwalifikacyjne na stanowisko [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim było prowadzone z rażącym naruszeniem prawa i procedury z nim związanej. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, który z kolei, uznając się za niewłaściwy miejscowo, postanowieniem z dnia 17 stycznia 2005 r. (Sygn. akt III SA/Lu 12/05) przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpatrując przedmiotową skargę, Sąd orzeka na podstawie stanu prawnego obwiązującego w chwili wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zatem na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r., Nr 49, poz. 483 ze zm.), w brzmieniu wówczas obowiązującym. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2004 r. (nr [...]). Wynik konkursu na stanowisko [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim ([...]), ustalił uchwałą z dnia [...] czerwca 2004 r. zespół konkursowy, wskazując inną niż skarżący osobę jako kandydata na stanowisko [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim. W myśl postanowień obowiązującego wówczas art. 45 ustawy o służbie cywilnej oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania oraz szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów w służbie cywilnej (Dz. U. Nr 91, poz. 1028 ze zm.), osoby uczestniczące w konkursie mogły kwestionować ustalony przez zespół wynik w drodze środka prawnego nazwanego przez ustawodawcę "odwołaniem", kierowanym do Szefa Służby Cywilnej. W rozpatrywanej sprawie J. L. odwołał się od wyniku konkursu, kwestionując skład osobowy zespołu konkursowego. Szef Służby Cywilnej nie uwzględnił tego odwołania i pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr ([...]) stwierdził brak naruszenia zasad przeprowadzania przedmiotowego konkursu. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt OSK 460/04, LEX nr 156420), kierowane do konkretnego kandydata, stanowisko Szefa Służy Cywilnej w przedmiocie przebiegu postępowania konkursowego było czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Należy jednak mieć na uwadze, że – zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. - przesłanką dopuszczalności skargi na czynność z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jest uprzednie wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności. Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, stanowiąca podstawę postępowania konkursowego na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, nie przewidywała możliwości wniesienia środka odwoławczego, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Odwołanie od rozstrzygnięcia podjętego przez zespół konkursowy, o którym mowa w art. 45 ustawy o służbie cywilnej oraz §16 powołanego wyżej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. nie było środkiem odwoławczym w rozumieniu wskazanych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Było jedynie środkiem odwoławczym przewidzianym w ramach wewnętrznej procedury samego postępowania konkursowego. Powołany do przeprowadzenia konkursu zespół konkursowy był organem pomocniczym Szefa Służby Cywilnej, natomiast kompetencje do przeprowadzenia konkursu posiadał Szef Służby Cywilnej, i to on jako organ administracji rządowej właściwy w sprawach służby cywilnej podejmował określone czynności, podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Taką właśnie czynnością było stanowisko Szefa Służby Cywilnej w sprawie prawidłowości przeprowadzonego konkursu i w stosunku do tej czynności ustawa o służbie cywilnej nie przewidywała żadnych środków odwoławczych. Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach przedmiotowej sprawy, skarżący przed wniesieniem skargi, winien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika, aby J. L. dokonał takiego wezwania. Przy czym wyjaśnić należy, że za datę wniesienia skargi do sądu administracyjnego, uznać należy datę wniesienia pozwu do sądu powszechnego (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, str. 105), a zatem dzień 13 września 2004 r. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga J. L., wobec niewezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd stwierdzając taką wadliwość skargi ma obowiązek orzec o jej odrzuceniu, niezależnie od faktu błędnego pouczenia skarżącego przez organ o możliwości wniesienia pozwu do sądu powszechnego. W przypadku bowiem błędnego pouczenia, strona może skorzystać ze środka przewidzianego w art. 112 kpa, tj. może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, dokonując jednocześnie czynności dla której przywrócenia terminu się domaga. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy P.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia