IV SA/Wa 472/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J.M. i Z. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: organ II instancji, GDOŚ, organ odwoławczy) znak: [...] z [...] listopada 2014 r. wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. 2013, poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8) ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. 2012, poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu zażalenia J. i Z. M. (dalej: skarżący, strona skarżąca) na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: organ I instancji, RDOŚ w B.) z [...] lipca 2014 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości P., gm. P., w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą. W postanowieniu z [...] listopada 2014 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie RDOŚ w B. z [...] lipca 2014 r. Stan sprawy przestawiał się następująco: W piśmie z 4 lipca 2014 r., znak: [...], działając w trybie art. 53 ust. 4 oraz art. 60 ust. 1 u.p.z.p., Burmistrz Miasta i Gminy P. zwrócił się do RDOŚ w B. z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości P., gmina P., na której planuje się realizację inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą, w związku z lokalizacją przedmiotowej działki w granicach [...] oraz obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla [...]. W postanowieniu z [...] lipca 2014 r., znak: [...], RDOŚ w B. odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I instancji wskazano, że działka, na której planuje się realizację spornej inwestycji, znajduje się w granicach [...], na terenie którego obowiązują zakazy zawarte w rozporządzeniu Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), oraz w granicach obszarów Natura 2000: [...]. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że "projektowana inwestycja realizowana będzie w pasie szerokości 100 m od nieużytku zlokalizowanego na działce nr ew. [...], przylegającego do linii brzegu jeziora [...] i w konsekwencji - stwierdził, że jezioro [...] wraz z przylegającym do linii brzegowej nieużytkiem (działka nr ew. [...]) uniemożliwiają realizację planowanej inwestycji bez naruszenia przepisu określonego w § 4 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. w sprawie [...], tj. zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. RDOŚ w B. wskazał ponadto, że nie jest możliwym w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstwa od ww. zakazu określonego w rozporządzeniu w sprawie [...]. Ponadto organ I instancji ustalił, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka o numerze ewidencyjnym [...] stanowi las o powierzchni [...] ha, zaś zmiana lasu na cele nieleśne na obszarach objętych formami ochrony przyrody wymaga przeprowadzenia postępowania oceny oddziaływania na środowisko. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji uznał, że realizacja spornej inwestycji, wymagająca uprzedniego wylesienia części spornej działki, stałaby w sprzeczności z § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, zgodne z którym w granicach [...] obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy stoi w sprzeczności z § 4 pkt 1 i 7 rozporządzenia w sprawie [...], organ I instancji odmówił jego uzgodnienia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli J. i Z. M. W zażaleniu podniesiono, że sporna działka zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, położona jest w obszarze, który nie jest przeznaczony na realizację zadań rządowych i samorządowych o znaczeniu ponad lokalnym oraz jest uzbrojona i posiada przyłącza mediów - prąd i wodę. Wyjaśniono także, że w uchwale Nr [...] Rady Gminy P. z [...] czerwca 1996 r. dokonano podziału nieruchomości nr [...] na działki [...], zaś obszar, na którym są one położone przeznaczono na cele rekreacyjne i wypoczynkowe. Zaznaczono przy tym, że powyższych ustaleń dokonano w zgodności ze statutem [...]. Podkreślono również, że sąsiednie działki zabudowane są budynkami w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora, zaś przedmiotowa działka mieści się w obszarze ciągłości zabudowanych działek. Ponadto skarżący podnieśli, że zgodnie z przepisami u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślili przy tym, że to art. 61 ust. 1 u.p.z.p. określa warunki, których łączne spełnienie umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W zażaleniu zaznaczono również, że wszystkie instytucje biorące z mocy ustawy udział w uzgodnieniach projektu, wypowiedziały się pozytywnie. W postanowieniu z [...] listopada 2014 r., znak: [...], GDOŚ, utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ w B. z [...] lipca 2014 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości P., gmina P., w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą. Powyższe stanowisko organ odwoławczy uzasadnił okolicznością, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy stoi w sprzeczności z §4 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. w sprawie [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do sprzeczności przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy z przepisem § 4 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...], jednakże z innych przyczyn, niż wskazane w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji. W ocenie GDOŚ, w postanowieniu organu I instancji nie wskazano, że sporna działka znajduje się w pasie 100 m od linii brzegowej rzeki, jeziora lub innego zbiornika wodnego, a zatem realizacja planowanej inwestycji byłaby sprzeczna z przywołanym wyżej zakazem. Organ I instancji stwierdził jedynie, że "projektowana inwestycja zrealizowana będzie w pasie szerokości 100 m od nieużytku zlokalizowanego na działce nr ew. [...], co w Jego ocenie – uniemożliwia realizację spornego zamierzenia inwestycyjnego. Jednocześnie, po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ II instancji wskazał, że powyższe uchybienie organu I instancji nie wymaga uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem nie ma wpływu na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia oraz może być wyeliminowane w toku postępowania odwoławczego poprzez właściwe wyjaśnienie przedmiotowej kwestii. W pierwszej kolejności GDOŚ wyjaśnił, że w spornym rozstrzygnięciu słusznie wskazano, że zbiorniki wodne na mapie ewidencyjnej mogą być oznaczone jako np. nieużytki (N), jednakże nie oznacza to, że, każdy teren oznaczony w ten sposób stanowi w całości lub części zbiornik wodny. Zgodnie z załącznikiem Nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.) do nieużytków zalicza się grunty rolne nienadające się bez znacznych nakładów do działalności wytwórczej w rolnictwie, w szczególności: 1) bagna (błota, topieliska, trzęsawiska, moczary, rojsty), 2) piaski (piaski ruchome, piaski nadbrzeżne, wydmy), 3) naturalne utwory fizjograficzne, takie jak: urwiska, strome stoki, uskoki, skały, rumowiska, zapadliska, nisze osuwiskowe, piargi, 4) grunty pokryte wodami, które nie nadają się do produkcji rybnej (sadzawki, wodopoje, doły potorfowe). Z powyższego jednoznacznie wynika, że zakwalifikowanie danego terenu jako nieużytku i takowe jego oznaczenie na mapie ewidencyjnej może (ale nie musi) się wiązać z występowaniem zbiornika wodnego. Z mapy sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej załącznik do przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, wynika, że istotne działka o numerze ewidencyjnym [...] znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od nieużytku przylegającego do jeziora [...], stanowiącego działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Z analizowanej mapy nie wynika jednakże, by w granicach rzeczonego nieużytku znajdował się jakikolwiek zbiornik wodny. Również zdjęcia satelitarne oraz mapy topograficzne umieszczone na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl) wskazują, że na analizowanym terenie nie występują zbiorniki wodne, których lokalizacja w odległości mniejszej niż 100 m od spornej działki mogłaby stanowić podstawę do odmowy przedłożonego projektu decyzji. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji wskazał, że sam fakt lokalizacji działki o numerze ewidencyjnym [...] w odległości mniejszej niż 100 m od rzeczonego nieużytku, nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, nie może zatem stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże dalsza analiza projektu decyzji o warunkach zabudowy pozwala na stwierdzenie, że stoi on w sprzeczności z zakazem, o którym mowa § 4 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]. GDOŚ wskazał, że z mapy stanowiącej załącznik do przedłożonego projektu decyzji bezspornie wynika, że znaczna część działki o numerze ewidencyjnym [...] zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora [...]. W ocenie organu II instancji, powyższe znajduje również potwierdzenie na zdjęciach satelitarnych oraz mapach topograficznych umieszczonych na portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal. W przedłożonym projekcie decyzji wskazano, że dla spornej inwestycji ustalono linię zabudowy w odniesieniu do jeziora [...] w odległości minimum 100 m. Zdaniem GDOŚ, powyższego ustalenia nie potwierdza jednak załącznik nr 1 do przedmiotowego projektu decyzji, stanowiący mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:1000, na której, zgodnie z art. 54 pkt 3 u.p.z.p., przedstawia się linie rozgraniczające teren inwestycji. Według organu II instancji, należy wskazać, że na mapie, o której mowa powyżej, linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicami działki o numerze ewidencyjnym [...], zaś nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w sposób, który dopuszcza realizację inwestycji tylko w tej części działki, która jest położona w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora [...]. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z ustaleniami wskazanymi w przedłożonym projekcie decyzji wiązałaby się bezsprzecznie z naruszeniem zakazu określonego w § 4 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...], zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Według GDOŚ, w związku z tym, że realizacja planowanej inwestycji bezspornie narusza zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, GDOŚ rozpatrzył także odstępstwa od tegoż zakazu. GDOŚ podzielił stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie odstępstwo, o którym mowa w § 4 pkt 7 in fine rozporządzenia w sprawie [...] nie ma zastosowania. Nadto GDOŚ stwierdził, że nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu określonych w art. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.:Dz.U. 2013, poz. 627 ze zm., dalej u.o.p.). Organ II instancji podzielił również stanowisko organu I instancji co do sprzeczności przedłożonego projektu decyzji z § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie [...], zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. 2013, poz. 1235, ze zm.). Z mapy stanowiącej załącznik do projektu decyzji wynika, że według ewidencji gruntów przedmiotowa działka, oznaczona symbolem Ls, stanowi las. Powyższe znajduje również potwierdzenie na zdjęciach satelitarnych oraz mapach topograficznych umieszczonych na portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal. Organ II instancji podkreślił, że okoliczność wskazana w projekcie decyzji, że przedmiotowa działka uzyskała zgodę, na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne ponieważ uzyskała taką zgodę przy sporządzaniu nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. gmina P., nie ma znaczenia w przedmiotowym postępowaniu. Organ II instancji stwierdził również, że działka w aktualnym stanie faktycznym stanowi las, a realizacja spornej inwestycji, tj. budowa budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą, wymagałaby uprzedniego wylesienia części działki. W ocenie GDOŚ, nie ulega zatem wątpliwości, że realizacja spornego przedsięwzięcia wiązałaby się z naruszeniem § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie [...], zgodnie którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do przywołanych w zażaleniu przepisów u.p.z.p. (tj. art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1 oraz 61 ust. 1 organ odwoławczy wyjaśnił, że mają one zastosowanie w postępowaniu głównym w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, które w przedmiotowym przypadku prowadzi Burmistrz Miasta i Gminy P. Natomiast postępowanie zakończone spornym postanowieniem było prowadzone na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy. Zdaniem GDOŚ, wskazany wyżej zakres uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, argumenty strony skarżącej podniesione w zażaleniu dotyczące przeznaczenia działki o numerze ewidencyjnym [...] w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jej wyposażenia w infrastrukturę techniczną oraz okoliczności, że wszystkie instytucje biorące mocy ustawy udział uzgodnieniach projektu, wypowiedziały się pozytywnie są bez znaczenia dla sprawy i nie mają wpływu na jej rozstrzygnięcie. Również zarzut, że sąsiednie działki zabudowane są budynkami w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora nie ma znaczenia w ocenie GDOŚ w przedmiotowej sprawie. Zdaniem GDOŚ, skarżący nie mogą oczekiwać uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia tylko dlatego, że w pobliżu działki, na której planuje się realizację spornego przedsięwzięcia, znajdują się inwestycje o takim samym charakterze. W świetle poczynionych ustaleń GDOŚ stwierdził, że rozstrzygnięcie podjęte przez RDOŚ w B. w zaskarżonym postanowieniu było prawidłowe. W ocenie organu II instancji w uzasadnieniu spornego rozstrzygnięcia nieprawidłowo uzasadniono kwestię sprzeczności przedłożonego projektu z § 4 pkt 7, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i zostało wyeliminowane na etapie postępowania odwoławczego. Na powyższe postanowienie skargę w piśmie z 31 grudnia 2014 r. złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie postanowień organów I i II instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie art. 7 i art. 80 k.p.a., poprzez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podniesiono także, że organ II instancji oparł się tylko na ogólnie dostępnych danych z geoportalu, zaś obowiązany był do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrody terenu i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu, a stanowisko to zgodnie z prawem przybiera formę postanowienia wydanego na podstawie art. 106 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5 oraz art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Skarżący podkreślili, że z samego faktu utworzenia parku krajobrazowego na terenie, którego znajdują się zasługujące na ochronę wartości przyrodnicze i krajobrazowe, nie można wyprowadzić generalnego zakazu wprowadzania jakiejkolwiek zabudowy oraz, że organ współdziałający powinien zająć stanowisko, czy lokalizacje obiektów budowlanych na terenie parku krajobrazowego spowodują utratę wartości przyrodniczych (chronionych) i utratę wartości krajobrazowych. Dodatkowo skarżący wskazali, że organ II instancji powinien uzupełnić postępowanie odwoławcze o ustalenie faktycznego zagospodarowania działek sąsiednich w odniesieniu do działki [...] we wsi P. 2. naruszenie przepisu art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) poprzez ograniczenie prawa jednostki do równej ochrony prawa własności. Uzasadniając powyższe, skarżący podnieśli ponadto, żedziałka [...] spełnia wymagane przepisy i usytuowanie na niej niewielkiego domku letniskowego nie będzie ich naruszało. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn.: Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić co następuje: Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia jest art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8) u.p.z.p. W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8) u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym). Ograniczenia wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie podlegają badaniu przez organ wydający tę decyzję, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Organ wydający decyzje o warunkach zabudowy działki znajdującej się w obszarze objętej jedną z prawnych form ochrony przyrody musi wystąpić o uzgodnienie inwestycji do regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W niniejszej sprawie uzgodnieniu podlegał projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości P., gmina P. Dla realizacji celów ochrony przyrody ustawodawca w przepisach u.o.p. wprowadził instytucję prawną o nazwie zespół przyrodniczo - krajobrazowy. Należy podkreślić, że prawne formy ochrony przyrody tworzą kompleksowy system administracyjnych zabezpieczeń, do którego tworzenia Polska zobowiązała się jako strona wielu konwencji międzynarodowych. Ich katalog poszerzał się wraz z ewolucją polskiego prawodawstwa ochronnego i w dużej mierze jest konsekwencją rozwijania współpracy międzynarodowej w tym zakresie (zob. A. Jaworowicz-Rudolf, Ochrona różnorodności biologicznej na gruncie idealnej ochrony przyrody [w:] M. Górski, J. Miłkowska-Rębowska (red.), Prawo ochrony różnorodności biologicznej, Warszawa 2013, s. 77–93). Według W. Radeckiego, forma ochrony przyrody to instytucja prawna polegająca na wyodrębnieniu określonego przedmiotu (obszaru, obiektu, gatunku), uznaniu go za chroniony powszechnie obowiązującym aktem normatywnym, poddaniu go szczególnemu reżimowi prawnemu oraz ustanowieniu odpowiedzialności typu penalnego za naruszenie tych zakazów (W. Radecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Warszawa 2008, s. 65). Wszystkie prawne formy ochrony obszarowej przewidziane na gruncie u.o.p. tworzone są w drodze aktów normatywnych, które powinny określać typ formy, nazwę chronionego obszaru czy obiektu, granice terenu objętego ochroną oraz zakazy i ograniczenia obowiązujące na tym terenie czy wobec chronionego obiektu. Reżim prawny obowiązujący w związku z ustanowieniem danej formy ochrony przyrody dostosowany jest w pierwszej kolejności do formy ochrony i celów, jakie dana forma ma realizować. Przepisy u.o.p. w odniesieniu do form ochrony przyrody wskazują zamknięte katalogi dopuszczalnych do wprowadzenia zakazów i ograniczeń, od których jednakże na zasadzie wyjątku, ze względu na ważny interes publiczny, wskazane są dopuszczalne odstępstwa. Park krajobrazowy jest podstawową prawną formą ochrony walorów krajobrazowych środowiska, w którym dominantę stanowi krajobraz antropogeniczny. Obszary mieszczące się w granicach parku krajobrazowego objęte są w zasadzie ochroną krajobrazową, czyli formułą ochronną dopuszczającą pozostawienie gruntów rolnych czy obszarów leśnych w gospodarczym wykorzystaniu, przy czym wskazać należy, iż w sytuacji, kiedy zaistnieje potrzeba wprowadzenia na obszarze parku krajobrazowego ostrzejszego reżimu ochronnego, może to nastąpić poprzez utworzenie w jego obrębie rezerwatu lub jednej z form ochrony obiektowej. Reżim prawny na terenie parku krajobrazowego, objętego w zasadzie w całości formułą ochrony krajobrazowej, określony jest w ten sposób, że organ powołujący park, na mocy ustawowego upoważnienia, kierując się potrzebami ochrony przyrody podyktowanymi realiami konkretnego parku, zamieszcza w akcie ustanawiającym tę formę ochrony wybrane zakazy i ograniczenia dopuszczone przez ustawodawcę jako możliwe do wprowadzenia na obszarze parku, a wymienione w sposób wyczerpujący w art. 17 u.o.p. (stanowiącym zamknięty katalog tych zakazów i ograniczeń). Jak wynika z treści § 1 rozporządzenia Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. w sprawie [...] obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. W postępowaniu uzgodnieniowym, toczącym się na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., dyrektor ochrony środowiska wypowiada się na temat planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na ochronę przyrody. Oznacza to, że organ administracji ma obowiązek dokonania oceny planowanej inwestycji w kontekście jej zgodności z celami utworzenia parku krajobrazowego. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.o.p., park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Ochrona wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych na terenie [...] stanowi realizację ogólnego obowiązku prawnego ochrony przyrody. W ocenie Sądu, organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazał wyraźnie naruszenie konkretnego zakazu obowiązującego na przedmiotowym terenie i wynikającego jednocześnie z wprowadzenia tej ochrony na podstawie przepisów u.o.p. oraz przepisów rozporządzenia Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. w sprawie [...]. Przepisy tych aktów zawierają normy prawne stanowiące expressis verbis zakazy dotyczące budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Ich celem głównym jest ochrona wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych. Jednocześnie należy zaznaczyć, że przedmiotowe zakazy mają charakter bezwzględny w stosunku do inwestycji niebędących inwestycjami celu publicznego. Pojęcia: "wartości przyrodnicze i "walory krajobrazowe", o których mowa w § 1 rozporządzenia Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. w sprawie [...] należy interpretować w szerszym kontekście terminu "krajobraz". W ogólnym znaczeniu krajobraz oznacza wygląd, czyli obraz obserwowanego otoczenia, okolicy. Przez walory krajobrazowe u.o.p. rozumie wartości ekologiczne, estetyczne lub kulturowe obszaru oraz związane z nim rzeźbę terenu, twory i składniki przyrody, ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka (art. 5 pkt 23 u.o.p.). Wartości, które składają się na walory krajobrazowe, wskazują na kierunek działań ochronnych, które powinny być podejmowane w celu ich zachowania. Z pojęciem "walory krajobrazowe" łączy się termin "walory estetyczne środowiska". Częścią krajobrazu oraz walorów krajobrazowych są przecież wartości estetyczne danego obszaru. Można zatem mówić o negatywnym oddziaływaniu uszkadzania i zanieczyszczania gleby oraz zmiany sposobu użytkowania ziemi, na walory przyrodnicze i krajobrazowe, które można kwalifikować jako zagrożenie dla przyrody. Zachowanie walorów przyrodniczych i krajobrazowych zależy od usytuowania źródła uszkadzania i zanieczyszczania gleby. Ochrona i zachowanie walorów przyrodniczych i krajobrazowych powinny zatem uwzględniać w szczególności to, że elementy krajobrazu z uwagi na ścisłe wzajemne oddziaływanie łączą się w całość zasobów przyrody. Zgodnie z art. 71 ust. 3 p.o.ś., przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu zapewniać zachowanie jego walorów krajobrazowych. Dokonując wykładni pojęcia "walory krajobrazowe" należy wskazać na pewien kompleks dóbr wspólnych w prawie ochrony przyrody do których ustawodawca zaliczył: wartości ekologiczne, estetyczne lub kulturowe obszaru oraz związane z nim rzeźbę terenu, twory i składniki przyrody. Mogą one być ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka. Ustawodawca rozróżnia dwie metody działań w stosunku do walorów krajobrazowych obejmujące: zachowanie oraz ich ochronę. Zachowanie walorów krajobrazowych łączy się natomiast z funkcją konserwatorską norm prawnych chroniących przyrodę. Prace konserwatorskie w ochronie przyrody obejmują działanie, którego celem jest zabezpieczenie przed uszkodzeniem lub zniszczeniem przedmiotu ochrony i zapewnienie mu trwałości istnienia. W takim ujęciu charakter prac konserwatorskich mają zarówno zabiegi utrwalające pewien aktualny stan przedmiotu, jak i prace zmierzające do zapobieżenia powstawaniu w tym stanie takich zmian, które nie są pożądane. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że takiej właśnie treści pojęcia «prac konserwatorskich» odpowiadają działania, które wiążą się z ochroną konkretnych wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych występujących na terenie [...]. Ochrona tego tworu przyrody polega na ograniczeniu bezpośredniego oddziaływania na niego czynności człowieka, a to w celu jego zachowania [...] w niezmienionym stanie. Ograniczenie działalności inwestycyjno-budowlanej na terenie parku krajobrazowego jest słuszne, gdy eliminowanie określonej ingerencji człowieka daje gwarancję, że przedmiot ochrony będzie przez to trwale zabezpieczony. Charakter i zakres ograniczeń odnoszących się do chronionego przedmiotu powinny odpowiadać celowi ochrony. Określenie tego celu powinno też być integralnym składnikiem każdego aktu prawnego biorącego dany obiekt pod ochronę (zob. T. Szczęsny, Praca konserwatorska, jej cele i metody, [w:] W. Szafer (red.), Ochrona przyrody i jej zasobów. Problemy i metody, T. 1, Kraków 1965, s. 300). Ochrona i zachowanie walorów krajobrazowych jest bezpośrednio powiązana z realizacją celów ochrony przyrody, o których mowa w art. 2 ust. 2 u.o.p. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga to, że ochrona przyrody sprowadza się m.in. do zachowania krajobrazu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.p., ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody w tym również krajobrazu (art. 2 ust. 1 pkt 7) u.o.p.). Celem ochrony przyrody jest zatem ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień (art. 2 ust. 2 pkt 5) u.o.p.). Oznacza to, że celem tej ochrony jest zachowanie cech charakterystycznych danego krajobrazu. W niniejszej sprawie zgodnie z § 4 rozporządzenia Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. na terenie [...] obowiązują m.in. zakazy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 4 pkt 1) oraz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 4 pkt 7). Cel można pojmować jako nakaz dany sobie lub innym, który reguluje, normuje działalność człowieka, stąd każdy cel jest pewnego rodzaju normą, według której działalność prawodawcy realizuje się w aktach normatywnych. Ochronę prawną wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych na terenie [...] możemy rozpatrywać także jako cel publiczny ochrony środowiska i przyrody. Cel publiczny "ma na oku sprawy ideowe i ekonomiczne, obchodzące pewną grupę społeczną tj. stosunkowo wielką liczbę jednostek (dobro ogółu) (M. Cieślak, Normy celowościowe i ich rola w procesie prawnym, [w:] M. Cieślak (red.), Zagadnienia prawa karnego i teorii prawa. Księga pamiątkowa ku czci profesora Władysława Woltera, Warszawa 1959, s. 80). Tak rozumiany cel ochrony jest realizowany w przedmiocie i podmiocie obowiązku ochrony przyrody. Obowiązek ochrony wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych na terenie parku krajobrazowego powinien być interpretowany ściśle zgodnie z celami ustawowymi u.o.p. Obejmują one: 1) utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów; 2) zachowanie różnorodności biologicznej; 3) zachowanie dziedzictwa geologicznego i paleontologicznego; 4) zapewnienie ciągłości istnienia gatunków roślin, zwierząt i grzybów, wraz z ich siedliskami, przez ich utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony; 5) ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień; 6) utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych, a także pozostałych zasobów, tworów i składników przyrody; 7) kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie i promocję w dziedzinie ochrony przyrody. Istotne znaczenie dla wykonania obowiązku dbałości o przyrodę ma sposób wykonywania celów ochrony przyrody. Ochronę walorów przyrodniczych walorów krajobrazowych, o których mowa w § 1 rozporządzenia Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. w sprawie [...] określają ww. normy celowościowe u.o.p. Przez normę celowościową rozumie się dyrektywę zalecającą określone postępowanie jako środek do osiągnięcia celu. Normy tego rodzaju mogą mieć postać zupełną, w której cel jest wyraźnie określony lub też niezupełną, skrótową, kiedy cel bywa pominięty jako zrozumiały sam przez się, pozostając jednak milczącą motywacją wskazania Czynności, które mogłyby wpływać na zmianę dotychczasowego charakteru krajobrazu jak np. roboty ziemne związane z budową, zmiany obszaru, powierzchni i biegu wód, wznoszenie budowli lub wylesienia wymagają specjalnego zezwolenia właściwego organu. Ochrona części krajobrazu odnosi się do jego poszczególnych składników. Zakazy mogą więc dotyczyć np. usuwania zadrzewień, zanieczyszczenia wód itp." (A. Wodziczko, Na straży przyrody, Kraków 1948, s. 41.). W ochronie przyrody, krajobraz jest postrzegany jako określona jednostka przestrzenna obejmująca szczególną treść przyrodniczą, naturalną lub ukształtowaną przez człowieka. Krajobraz tworzy przyrodniczy kompleks terytorialny. Głównym czynnikiem wpływającym zatem na wygląd krajobrazu jest rzeźba powierzchni, związana ściśle z budową geologiczną. Krajobraz chroniony jest najczęściej z motywów: estetycznego, czy racjonalnej gospodarki zasobami przyrody. Najistotniejszą część krajobrazu tworzą naturalne składniki środowiska przyrodniczego do których zalicza się: 1) ukształtowanie powierzchni ziemi; 2) glebę; 3) wodę; 4) klimat; 5) szatę roślinną; 6) świat zwierzęcy oraz 7) powietrze atmosferyczne. Oprócz składników naturalnych krajobrazu występują także elementy antropogeniczne tj. wprowadzone przez człowieka. Ochrona prawna wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych dotyczy zatem nie tylko cech biologicznych środowiska, lecz także jego właściwości estetycznych, które mogą ulegać niekorzystnym przekształceniom wskutek wprowadzania przez człowieka elementów obcych krajobrazowi. Zachowawcza ochrona walorów krajobrazowych, a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zmierza do utrzymania istniejącego określonego układu składników krajobrazu, bądź wyraża się w czynnym ustosunkowaniu się, polegającym na oddziaływaniu na określone składniki krajobrazu w celu utrwalenia stanu istniejącego lub przekształconego w inny układ. Dokonując interpretacji treści zakazów związanych z ochroną wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych na terenie [...] należy uwzględnić to, że są elementem przyrody tam występującej. Ochrona wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych jest natomiast powiązana z realizacją celów ochrony przyrody, o których mowa w art. 2 ust. 2 u.o.p. Przez walory krajobrazowe u.o.p. rozumie wartości ekologiczne, estetyczne lub kulturowe obszaru oraz związane z nim rzeźbę terenu, twory i składniki przyrody, ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka (art. 5 pkt 23 u.o.p.). Obowiązek ochrony walorów krajobrazowych i zakazy z tym związane powinny być interpretowane zgodnie z celami u.o.p. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze, należy stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowo wyjaśniono przesłanki, które wpłynęły na wydane rozstrzygnięcie. Przywołano przy tym przepisy prawne, na podstawie których dokonano rozstrzygnięcia oraz wyjaśniono, dlaczego mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji, biorąc pod uwagę, że strony postępowania mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych w ich sprawie rozstrzygnięć oraz że wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych winno pogłębiać zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych, dołożył starań, by uzasadnienie spornego postanowienia stanowiło zbiór logicznych przesłanek wyczerpująco uzasadniających rozstrzygnięcie i przekonujących strony o jego prawidłowości. Zatem zarzuty, że sporne postanowienie narusza przepisy art. 7 i 80 k.p.a., Sąd uznał za nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, przedłożony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt, że realizacja przedmiotowej inwestycji byłaby sprzeczna z § 4 pkt 1 i 7 rozporządzenia w sprawie [...]. Jednocześnie należy podkreślić, że wbrew twierdzeniu skarżących powyższych ustaleń organ odwoławczy dokonał na podstawie analizy przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, a zwłaszcza jego załączników graficznych, zaś danymi dostępnymi na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl) posłużył się jedynie posiłkowo, jako informacjami, które potwierdzają wcześniej ustalone okoliczności. Również zarzut, że z samego faktu utworzenia parku krajobrazowego, na terenie którego znajdują się zasługujące na ochronę wartości przyrodnicze i walory krajobrazowe, nie można wyprowadzić generalnego zakazu wprowadzania jakiejkolwiek zabudowy oraz, że organ współdziałający powinien zająć stanowisko, czy lokalizacja obiektów budowlanych na terenie parku krajobrazowego spowoduje utratę wartości przyrodniczych (chronionych) i utratę, wartości krajobrazowych Sąd uznaje za nieuzasadniony. Należy podzielić stanowisko organu II instancji, który podkreślił, że zakazy obowiązujące w granicach [...] zostały określone indywidualnie na podstawie art. 17 u.o.p. przez prawodawcę lokalnego (Wojewodę [...]), a obowiązkiem RDOŚ w B. w postępowaniu uzgadniającym przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy, jak i GDOŚ w toku postępowania odwoławczego było wyłącznie rozpatrzenie, czy przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy jest zgodny z obowiązującymi na tym [...] nie obowiązuje generalny zakaz wprowadzania jakiejkolwiek zabudowy, a jedynie zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zdaniem Sądu, zarzut, że organ II instancji powinien uzupełnić postępowanie odwoławcze o ustalenie faktycznego zagospodarowania działek sąsiednich w odniesieniu do działki [...] we wsi P. należało uznać za bezzasadny. Podkreślenia wymaga, że każde zamierzenie inwestycyjne jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie. Oznacza to, że skarżący w niniejszej sprawie nie mogą oczekiwać uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia tylko dlatego, że w pobliżu terenu projektowanej inwestycji znajdują się inwestycje o takim samym charakterze, jak projektowana. Bezzasadny jest także w ocenie Sądu zarzut, że rozstrzygnięcie organu II instancji narusza prawo własności skarżących, ponieważ zgodnie z art. 5 Konstytucji RP, ochrona środowiska i zrównoważony rozwój należą do podstawowych zasad ustrojowych państwa, a ich istotna rola znajduje także potwierdzenie w art. 31 Konstytucji RP, który dopuszcza ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. w związku z ochroną środowiska. Należy podkreślić, że art. 5 Konstytucji RP wyznacza konstytucyjną podstawę dla realizacji zasady zrównoważonego rozwoju. Ponadto ta norma uznaje obowiązek ochrony środowiska za jedną z najważniejszych funkcji państwa. Zasada zrównoważonego rozwoju postuluje określone ułożenie stosunków między rozwojem ekonomicznym i społecznym oraz ochroną środowiska. W zasadzie tej chodzi o stworzenie trwałych i sprawiedliwych podstaw bytu ludzi, zarówno obecnych, jak i przyszłych pokoleń, przez zrównoważenie rozwoju społecznego i ekonomicznego ze zużyciem zasobów środowiska oraz poprawę jego jakości, tam gdzie to jest konieczne (zob. J. Sommer, Prawo a koncepcja zrównoważonego rozwoju, [w:] A. Papuziński (red.), Zrównoważony rozwój. Od utopii do praw człowieka, Bydgoszcz 2005, s. 80.). Z zasady zrównoważonego rozwoju wynika zatem, że obowiązkiem jest prowadzenie wszelkiego rodzaju działań podejmowanych w państwie, z uwzględnieniem wymagań środowiska, w celu umożliwienia funkcjonowania człowieka w tym środowisku teraz i w przyszłości. Widoczne jest tu odwołanie się do tzw. zasady sprawiedliwości międzypokoleniowej w dostępie do zasobów środowiska. Zasada ta oznacza konieczność: zachowania odpowiedniej jakości środowiska, w tym jego zasobów oraz składników pozaekonomicznych dla przyszłych generacji; zabezpieczenia zasobów podstawowych surowców, w tym w szczególności nośników energii, dla potrzeb przyszłego wzrostu gospodarczego. Według Sądu, nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa procesowego powołanych w skardze, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy zabrały i wyczerpująco rozważyły cały materiał dowodowy w niniejszej sprawie. Odnosząc się twierdzeń strony skarżącej, że sąsiednie działki zostały zabudowane należy wyjaśnić, że postępowanie dotyczące projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na przedmiotowej działce stanowi odrębną sprawę administracyjną. Ustalenia i ocena stanu faktycznego dokonane w sprawach dotyczących innych działek nie podlegają badaniu przez organ uzgadniający. Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 136 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły zarzucane w skardze wady (braki) postępowania dowodowego przed organami obu instancji. Sąd nie stwierdził braków w zakresie postępowania dowodowego stanowiące w istocie niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ II instancji. Podkreślić należy w tym miejscu, że należyte dokonywanie czynności dowodowych winno koncentrować się na okolicznościach istotnych dla sprawy. Przepis art. 136 k.p.a. określa granice postępowania wyjaśniającego (dowodowego) przed organem odwoławczym. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest obowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego w jego całokształcie, tzn. nie jest obowiązany do ponownego zgromadzenia wszystkich dowodów, celem ustalenia rzeczywistego stanu sprawy administracyjnej. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji wymaga zatem od organu odwoławczego ustalenia, czy organ I instancji zgromadził "całokształt materiału dowodowego" i właściwie ocenił zebrane w sprawie dowody. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że organ I instancji zgromadził "całokształt materiału dowodowego". Według Sądu, nie doszło także do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.