IV SA/Wa 472/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] listopada 2016 roku, nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu skargi P. S.A. z siedzibą w K. , na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...], w sprawie rozpoznania odwołania M.T. wniesionego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie B. gm. Z. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 1,0617 ha (księga wieczysta nr [...]): - uwzględnił wniesioną skargę w całości i uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] października 2016 r.; - stwierdził, że działanie stanowiące przedmiot wniesionej skargi, nie miało miejsca bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa; - utrzymał w mocy ww decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2016r., sprecyzowanym pismem z dnia 28 stycznia 2016r., spółka P. S.A. z siedzibą w K. - inwestor przedsięwzięcia pn.: "Budowa linii 400 kV [...]", wystąpiła w trybie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami do Starosty [...] z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z ww nieruchomości położonej stanowiącej własność M.T., uzasadniając powyższy wniosek min. okolicznością, iż rokowania prowadzone z właścicielką nieruchomości zakończyły się wynikiem negatywnym. Pismem z dnia 1 lutego 2016 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w ww sprawach i jednocześnie wezwano na rozprawę administracyjną wyznaczoną na dzień 26 lutego 2016r. na godzinę 10°°. Na rozprawę administracyjną stawili się pełnomocnicy wnioskodawcy. Mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawiła się natomiast właścicielka nieruchomości, przy czym w powyższym dniu złożyła do organu I instancji pismo o doręczenie jej kopii wniosku P. S.A. oraz o wyznaczenie rozprawy w innym terminie nie krótszym niż 14 dni od czasu otrzymania żądanych dokumentów. Z przeprowadzonej w dniu 26 lutego 2016r. rozprawy administracyjnej sporządzony został protokół. Nadto pismem z dnia 26 lutego 2016r. przesłano właścicielce nieruchomości poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię wniosku inwestora oraz kopię pisma z dnia 28 stycznia 2016r. Poinformowano ją również o braku podstaw do wyznaczenia nowego terminu rozprawy. Następnie zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2016r. nr [...], strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie oraz o możliwości składania ewentualnych pisemnych wyjaśnień i dokumentów, w terminie do 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. W dniu 23 marca 2016r. do Starosty [...] wpłynęło pismo pełnomocnika M.T. z dnia 21 marca 2016 roku, w którym wyraziła zgodę na budowę przedmiotowych urządzeń jednocześnie wnosząc z powyższego tytułu o umorzenie przedmiotowego postępowania, który nie został przez Starostę uwzględniony. Rozpoznając wniosek inwestora organ uznał, że obie przesłanki wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości - przewidziane art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - zostały spełnione. Nie budzi wątpliwości fakt, iż rokowania z właścicielką nieruchomości zostały przeprowadzone. Powyższe potwierdza zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja świadcząca bezspornie, że inwestor przedstawił właścicielce nieruchomości zakres planowanej inwestycji, w tym przebieg linii na nieruchomości wraz z jej pasem technologicznym oraz przewidywanym terminem zajęcia nieruchomości, a także oczekiwany sposób załatwienia sprawy, tj. propozycję zawarcia umowy ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu (pisma z dnia 11 sierpnia 2015r., z dnia 23 września 2015r. i z dnia 1 grudnia 2015r.). Pomiędzy stronami nie doszło jednak do porozumienia, a rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym. Wszelka korespondencja w toku rokowań była przez inwestora skutecznie właścicielce doręczana. Planowana inwestycja, a w konsekwencji wnioskowany zakres ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, zgodna jest z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi B. i części wsi L. gm. Z. , uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Z. Nr [...] z dnia [...] maja 2015r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] poz. [...] z dnia [...] lipca 2015r. Zgodnie z jego zapisami dla terenu, w którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, przewidziano tereny obiektów i urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej, oznaczone symbolem 4E. Planowana inwestycja realizowana będzie w ramach międzynarodowego projektu pod nazwą "Połączenie elektroenergetyczne [...]", którego głównym celem jest połączenie Krajowego Systemu Elektroenergetycznego z systemem przesyłowym [...] oraz wzmocnienie polskiej sieci przesyłowej (poprawę bezpieczeństwa energetycznego) poprzez m.in. zwiększenie niezawodności i efektywności oraz dostosowanie sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki, a także zapewnienie pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców. Ostatecznie w oparciu o powyższe Starosta S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku ograniczył sposób korzystania z ww nieruchomości poprzez udzielenie spółce P. S.A. zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie przez w/w działkę przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, tj. jednego stanowiska słupowego (w postaci jednej stopy słupa) wraz z fundamentami, o wysokości do 80 m i powierzchni zajęcia na poziomie grunt nie przekraczającej 225 m2 oraz sześciu przewodów roboczych wiązkowych trójprzewodowych i dwóch odgromowych o szerokości pomiędzy skrajnymi przewodami do 25 m w przedziale wysokości ich zawieszenia od 10 m do 80 m nad gruntem, na części przedmiotowej działki o powierzchni zajęcia wynoszącej 2139 m2, wyznaczonej pasem technologicznym (zajęcia) o szerokości 70 metrów (2 x 35 metrów od osi linii). Przebieg linii oraz obszar nieruchomości, na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości został wskazany na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. Starosta uznał, że Spółka P. S.A. przedstawiła okoliczności, świadczące zarówno o niezbędności, jak i o konieczności realizacji tej inwestycji, podyktowanej ważnymi względami publicznymi związanymi z bezpieczeństwem energetycznym Państwa i ta argumentacja nie budzi zastrzeżeń. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M.T. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Strona zarzuciła naruszenie art. 124 ust 1 u.g.n. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że właściciel opisanej powyżej nieruchomości nie wyraża zgody na budowę urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także art. 77 § 1 k.p.a., z uwagi na brak oceny dowodu w postaci jej pisma z dnia 21 marca 2016 r., w którym wyraziła zgodę na realizację ww inwestycji. Wojewoda [...] , po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] uchylił ww decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji w uzasadnieniu decyzji podnosząc, że w świetle złożonego przez M.T. powołanego pisma nie można jednoznacznie stwierdzić, że wyczerpana została przesłanka przeprowadzenia rokowań. Mając na uwadze zasadę pierwszeństwa umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane jak i nie ustosunkowanie się przez organ I instancji do oświadczenia właścicielki można domniemywać, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości została wydana przedwcześnie. W dniu 19 października 2016 r. Spółka P. S.A. z dnia 17 października 2016 r., za pośrednictwem Wojewody [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody, zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 124 ust. 1 i 3 ugn. - poprzez nieuprawione uchylenie decyzji organu I instancji z uwagi na błędne przyjęcie i uznanie, że organ ten zobowiązany był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia czy doszło do wyczerpania przesłanki przeprowadzenia rokowań w związku ze złożonym przez właścicielkę nieruchomości w toku postępowania oświadczeniem woli o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji w sytuacji, kiedy przed wszczęciem postępowania administracyjnego były prowadzone rokowania i zakończyły się wynikiem negatywnym. Wobec powyższego P. S.A. wniosło o uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, ewentualne w przypadku nieuwzględnienia przez Wojewodę [...] skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c w związku z art.135 ppsa. Wojewoda [...] po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozpatrzeniu treści złożonej skargi uznał, że złożona przez P. S.A. skarga jest zasadna i winna zostać uwzględniona w całości. Podzielił stanowisko zaprezentowane w skardze, że rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, prowadzone są przed wszczęciem postępowania a nie w jego toku, natomiast właścicielka nieruchomości powyższe oświadczenie o wyrażeniu zgody na realizacją inwestycji, złożyła dopiero po wszczęciu postępowania. Nadto samo złożenie jednostronnego oświadczenia woli o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji przez uczestnika postępowania nie wywołuje skutku w postaci zainicjowania ponownych rokowań. Skargę do tut. Sądu na ww decyzję Wojewody [...] ego, działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła M.T., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa. poprzez uchylenie uprzednio wydanej przez siebie decyzji w trybie autokontroli w sytuacji kiedy organ nie uznał wszystkich zarzutów wniosków skarżącej, a uzasadnionych, jak również nie ocenił w całości wskazanej przez skarżącą argumentacji; 1. art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami z uwagi na błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że: - pisemne oświadczenie właściciela nieruchomości o wyrażeniu zgody na budowę urządzeń zasilających nie może być ocenione jako zgoda w rozumieniu ww art. 124 ust. 1, - zgoda właściciela na budowę urządzeń udzielona po wszczęciu postępowania administracyjnego nie odnosi skutku prawnego, - inwestor urządzeń przesyłowych w trybie rokowań o których mowa w ww art. 124 jest uprawniony do żądania od właściciela nieruchomości zgody w postaci ustanowienia służebności; 2. art. 7, 80 kpa., w związku z art, 60 Kodeksu cywilnego, polegające na dowolnym przyjęciu, że właścicielka ww nieruchomości nie wyraziła zgody na budowę wskazanych urządzeń;  3. art. 124 ust. 1 w związku art. 112 ust. 3 cyt. ustawy ze względu na niewłaściwie zastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy inwestor realizował zamierzony col publiczny w oparciu o ustawę o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych z dnia 24 lipca 2015 r.; 4. art. 124 ust. 1 ugn. ze względu na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości kiedy urządzenia przesyłowe zostały już w całości posadowione na nieruchomości skarżącej. Mając na uwadze powyższe podstawy zaskarżenia wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. rozpoznanie sprawy na rozprawie; 3. zobowiązanie P. w K. do złożenia decyzji wydanej w trybie ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych z dnia [...] lipca 2015 r. obejmującej przedmiotową działkę stanowiącą własność skarżącej; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania skargowego. W uzasadnieniu skargi podniosła, że Wojewoda [...] oceniając w trybie autokontroli wydaną uprzednio przez siebie decyzję, tylko wówczas mógł zastosować przepis art. 54 § 3 ppsa. gdy jednocześnie uwzględnił skargę w całości, a więc uznał za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację czego nie uczynił. Bardzo wymijająco odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 138 § 2 kpa. Organ w istocie przytoczył brzmienie powyższego przepisu lecz nie odniósł się do argumentacji czy zarzutów formułowanych bezpośrednio do art. 138 § 2 kpa. Z tego względu wydanie decyzji autokontrolnej nastąpiło wbrew wymogom art. 54 § 3 cyt. ustawy. Nadto skarżąca podniosła, że organ zupełnie bezpodstawnie interpretuje art. 124 ust. 1 ugn. twierdząc, iż zgoda właściciela nieruchomości wyrażona w trakcie postępowania jest bezskuteczna. Zgoda ta bowiem otwierała inwestorowi drogę do realizacji inwestycji a także możliwość ustanowienia służebności przesyłu przed notariuszem lub na mocy orzeczenia sądu. Organ "zapomniał lub celowo pominął" fakt, że służebności przesyłu nie ustanawia się w trybie administracyjnym, w trakcie postępowania na mocy art. 124 i nast. ugn. Wskazała także, że przepis art. 60 K.c. jednoznacznie wskazuje, że wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny (ww pismo skarżącej), w związku z tym procedowanie w niniejszej sprawie w oparciu o ww art. 124 ust. 1 stanowi stanowi rażące naruszenie prawa W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy zarzuty skargi o naruszeniu powołanych przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn, należy uznać za pozbawione podstaw. Ograniczenie korzystania z nieruchomości jest jedną z form wywłaszczenia nieruchomości zdefiniowaną w art. 112 ust. 2 u.g.n. i stanowi ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności. Omawiany przepis art. 124 przewiduje szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego i innych praw rzeczowych, polegający na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć inwestycyjnych podejmowanych na jego nieruchomości, a dotyczących zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości przewodów oraz innych urządzeń, ich konserwacji i usuwania awarii. Warunkiem koniecznym i zarazem podstawowym (przesłanką) ubiegania się o wydanie przedmiotowego zezwolenia jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n., a co najważniejsze, zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planu miejscowego brak. Szczególnym rodzajem ograniczenia praw do nieruchomości jest udzielenie na podstawie art. 124 u.g.n. zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organy orzekające w toku postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w tym przepisie, tj. czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (lub w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz weryfikują, czy przed wystąpieniem o zgodę w trybie administracyjnym wnioskodawca przeprowadził rokowania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzono, że analiza zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego pozwala jednoznacznie uznać, że obie wskazane powyżej przesłanki wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości zostały spełnione. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, nie budzi żadnych wątpliwości przeprowadzenie przez inwestora rokowań z właścicielką nieruchomości, których to celem było pozyskanie stosownej zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]. Potwierdza to zgromadzona w aktach sprawy z rokowań dokumentacja świadcząca bezspornie, że w ich toku, inwestor przedstawił skarżącej zakres planowanej inwestycji, w tym przebieg linii na nieruchomości wraz z jej pasem technologicznym (przedstawiony również w formie załącznika graficznego) oraz przewidywanym terminem zajęcia nieruchomości, a także - co istotne - oczekiwany sposób załatwienia sprawy, tj. propozycję zawarcia umowy ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu (powołane wyżej pisma). Pomiędzy stronami nie doszło jednak do porozumienia wskutek czego rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym. Nie można w żadnym względzie zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż jej pismo z dnia 21 marca 2016 roku stanowi o kontynuacji rokowań a zatem i o przedwczesności wydanej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Należy mieć na uwadze, że rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 ugn, prowadzone są tylko przed wszczęciem postępowania administracyjnego i dopiero ich negatywny wynik umożliwia inwestorowi skuteczne wystąpienia do organu ze stosownym wnioskiem. Brak porozumienia miedzy stronami stanowi niezbędną przesłanką do wszczęcia w tym zakresie postępowania. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób, nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie przez jedną z nich propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby w sytuacji, gdy w ocenie którejś ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Z treści akt administracyjnych wynika, że spółka P. S.A. podjęła próbę zawarcia ze skarżącą porozumienia w powyższym przedmiocie w drodze rokowań. Złożenie zatem przez w/w Spółkę wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania ze stanowiącej własność skarżącej nieruchomości, de facto świadczyło o zakończeniu przez nią tej fazy przez wszczęciem postępowania. Nie można w związku z tym było przyjąć, że rokowania między stronami nie zostały zakończone. Wyrażenie przez skarżącą zgody, w trakcie trwającego już postępowania administracyjnego, na realizację przedmiotowej inwestycji stanowi jedynie o złożonym przez nią w tym zakresie jednostronnym oświadczeniu woli i nie wywołuje skutku w postaci zainicjowania ponownych rokowań, które jako pewien etap został wyczerpany. Zasadnym jest w tym miejscu powołanie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1274/09, zgodnie z którym proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność, albowiem w ten sposób można skutecznie blokować niezwykle ważne inwestycje celu publicznego, zaś rozbieżności co do kwoty rekompensaty mogą być na tyle duże, że nawet znaczny upływ czasu nie doprowadziłby do osiągnięcia konsensusu. Skoro zatem inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie przedmiotowych prac a właściciel nie przyjął tych warunków, to uznać należy, że spełniony został obowiązek przeprowadzenia rokowań. W rezultacie, należy stwierdzić, iż przeprowadzone ze skarżącą pertraktacje były prowadzone i nie zakończyły się porozumieniem. Wobec powyższego skoro ustalono, że w sprawie przeprowadzono rokowania w trybie art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami to tym samym, jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, prowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie nie wyjaśnienia przyczyn i okoliczności towarzyszących złożeniu pisma wyrażającego zgodę skarżącej na przedmiotową inwestycję, jak i nie zajęcia przez organ I instancji stanowiska do oświadczenia skarżącej w omawianym zakresie, byłoby całkowicie niecelowym. Na marginesie należy podnieść, iż z powyższego oświadczenia woli nie wynika nic ponadto, iż skarżąca wyraża zgodę na planowaną inwestycję. Brak jest natomiast jakichkolwiek propozycji do których organ prowadzący postępowanie mógłby się odnieść. Sam fakt wyrażenia zgody nie stanowi o gotowości do zawarcia umowy cywilnoprawnej. Reasumując należy stwierdzić, iż w świetle zgromadzonych w aktach administracyjnych dowodów, przywołanych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Starosty [...] , zdaniem Sądu, wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do przedmiotowej działki zostały spełnione. Skoro podczas przeprowadzonych rokowań nie doszło pomiędzy stronami do zawarcia stosownego porozumienia, co w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu jest oczywiste, jak i fakt, iż samo oświadczenie woli skarżącej złożone w toku postępowania nie zastępuje porozumienia pomiędzy stronami (brak umowy), to jest to wystarczająca przesłanka do uznania braku zgody, o której mowa w art. 124 ust. 1 cyt. ustawy. Odnosząc się natomiast do meritum wskazać wypada, że Starosta S. przeprowadził wnikliwą analizę przedmiotowego projektu pod kątem powołanego wyżej art. 124 ugn. i mając na uwadze powyższe kryteria, w świetle dokonanych przez organ ustaleń, prawidłowo uznał, iż planowana inwestycja jest inwestycją mieszczącą się w definicji inwestycji celu publicznego, określonej w art. 6 ust, 2 u.g.n. Prawidłowo również przeprowadził całą procedurę poprzedzającą wydanie decyzji, o czym świadczą dowody zgromadzone w sprawie. W świetle dokonanych przez organy ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy kolejne zarzuty skargi o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn., należy uznać za pozbawione podstaw prawnych albowiem przypomnieć należy, że rola organów z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. ograniczała się jedynie do zbadania czy wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości stanowiącej własność skarżącej zostały spełnione. Jednocześnie, jak się podkreśla w doktrynie i orzecznictwie, organ winien był określić w sposób dokładny i przejrzysty sposób dokonywanego ograniczenia jej własności i w ocenie Sądu z powyższego obowiązku wywiązał się należycie. Nadto stwierdzić należy, że organ rozważając uzasadniony interes właściciela nieruchomości i jak najmniejszą dla niego uciążliwość inwestycji musiał rozważyć także sprawę w szerszym kontekście - znaczenia przewidywanej inwestycji jako służącego realizacji interesu społecznego, w tym przypadku mającego strategiczne znaczenie dla całego kraju. Odnosząc się natomiast do naruszenia przepisu art. art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy wskazać, że uwzględnienie skargi przez organ odwoławczy w powyższym trybie służy realizacji zasady szybkości postępowania prowadząc do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem wnoszącego skargę. Warunkiem skorzystania z tej instytucji, jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej jak i wniosków, co oznacza, że organ może skorygować zaskarżone działanie wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego. Przez uwzględnienie skargi w całości należy zatem rozumieć doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu. Organ respektując podstawową zasadę decyzji autokontrolnej polegającą na uwzględnieniu skargi w całości, może następnie skorzystać ze wszystkich uprawnień przysługujących organowi odwoławczemu na podstawie art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym też względzie Wojewoda prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], skoro w niniejszej sprawie ziściła się obie przesłanki konieczne do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a mianowicie wyczerpany tryb rokowań i zgodność planowanej przez P. S.A. inwestycji pn.: "Budowa linii 400 kV [...]" z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, materiał dowodowy jak i postępowanie wyjaśniające w sprawie spełnia wymogi przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ I instancji podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogiem zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. W tym miejscy należy również wskazać na treść ust. 5 art. 124 u.g.n, w myśl którego, jeżeli założenie i przeprowadzanie na nieruchomości planowanej inwestycji uniemożliwi właścicielowi dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy, albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel może żądać aby starosta lub inwestor nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa w drodze umowy własność nieruchomości. Wobec powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należało stwierdzić, iż decyzja Wojewody [...] wydana w trybie ww art. 54 § 3 ppsa; jak i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty [...] , w przedmiotowej sprawie nie naruszają art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ani przepisów procedury administracyjnej; stąd też zarzuty skargi należy uznać za całkowicie nieuzasadnione. A zatem, z powyższych względów Sąd, działając na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.