IV SA/Wa 474/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego B. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] października 2014 r. Rada do Spraw Uchodźców, działając na podstawie art. 89p ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a.") utrzymała w mocy decyzję z [...] września 2012 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. A. G., obywatel I., urodzony [...] września 1969 r. deklarujący narodowość [...], złożył w dniu 30 sierpnia 2012 r. wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Jako powód opuszczenia kraju pochodzenia podał obawę o swoje życie ze strony rodziny dziewczyny, z którą się spotykał. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po zbadaniu powyższego wniosku stwierdził, że jest to drugi z kolei wniosek A. G. o nadanie statusu uchodźcy. Wobec tego, że wniosek ten został oparty na tym samym stanie faktycznym i prawnym, co wniosek złożony 15 lutego 2012 r. oraz mając na uwadze sytuację w kraju pochodzenia cudzoziemca, która nie uległa pogorszeniu - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał w dniu [...] września 2012 r. decyzję o umorzeniu postepowania w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W konkluzji organ stwierdził, że cudzoziemiec nie przedstawił żadnych nowych okoliczności i za taką nie uznał kopii formularza nr 154 w języku urdu. Na skutek odwołania A. G. od powyższej decyzji Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] października 2013 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wniosek z dnia 30 sierpnia 2012 r. A. G. jest kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że rozpatrzenie pierwszego wniosku zakończyło się wydaniem przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzji [...] maja 2012 r., którą odmówiono cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzielenia mu ochrony uzupełniającej i orzeczono o wydalenia go z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Radę do Spraw Uchodźców decyzją z [...] sierpnia 2012 r. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 13 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2407/12 oddalił skargę A. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] sierpnia 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców zaakcentowała, że cudzoziemiec jeszcze przed skierowaniem skargi do Sądu na decyzję z [...] sierpnia 2012 r. wystąpił z drugim wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy w RP. We wniosku oświadczył, że jego życie jest zagrożone w P. i nie może czuć się bezpiecznie w żadnej części tego kraju. Cudzoziemiec wskazał, że spotykał się z dziewczyną – szyitką, pochodzącą z wpływowej rodziny. Rodzina była przeciwna temu związkowi, gdyż on jest sunnitą. Oświadczył, że w 2008 r. dziewczyna, z którą się spotykał została zabita przez swojego brata, a jej rodzina go poszukuje. Mając na uwadze okoliczności przedstawione przez cudzoziemca we wniosku z 30 sierpnia 2012 r. organ dokonał analizy uprzedniego wniosku cudzoziemca, przedstawione w nim okoliczności i zgromadzony materiał dowodowego oraz jego ocenę. Organ wskazał, że w toku postępowania zainicjowanego pierwszym wnioskiem ustalono, że A. G. jest kawalerem, mieszkał od urodzenia w miejscowości M., z zawodu jest rolnikiem, ma wykształcenie podstawowe, nie odbył zasadniczej służby wojskowej. Jest osobą o dobrym zdrowiu i pełnosprawnym. Jego ojczystym językiem jest urdu, ale posługuje się również język pendżabskim. Cudzoziemiec wyjaśnił, że jest sunnitą i spotykał się z dziewczyną, która jest szyitką. Chcieli się pobrać, lecz sprzeciwiła się temu jej rodzina. Jest bogata, a jej brat jest policjantem. Dziewczyna ostrzegła go, że jego bezpieczeństwo jest zagrożone i z tego powodu wyjechał do K., gdzie przebywał przez 10 dni. Dowiedział się, że dziewczyna została zbita przez swojego brata i pobito jego ojca domagając się podania miejsca pobytu cudzoziemca. Od tego wydarzenia ojciec jest chory. Bracia jego dziewczyny poszukują go i jego rodzina nakłania go, aby nie wracał do kraju. Ma dwóch braci, z których jeden mieszka w sąsiednim mieście, jednakże z powodu jego związku z dziewczyną nie ma żadnych problemów. Zgodnie z jego oświadczeniem w kraju pochodzenia był prześladowany, ale nie był poddawany przemocy, nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był aresztowany, zatrzymany, sądzony i skazany, nie należał do żadnej z partii politycznych. Kraj pochodzenia opuścił na początku 2008 r. wyjeżdżając nielegalnie. Z P. dotarł do I., następnie do L. i W., gdzie pracował nielegalnie i bezskutecznie zabiegał o legalizacje pobytu. Następnie udał się do F., gdzie złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy (fakt nie został potwierdzony przez Biuro Międzynarodowej Współpracy Policji). Nie czekając na rozstrzygnięcie wniosku wyjechał do Polski. W przedmiotowym wniosku cudzoziemiec podał, że jest kawalerem, wyznaje islam, ma wykształcenie podstawowe, z zawodu jest rolnikiem i od urodzenia do 2 marca 2008 r. zamieszkiwał w miejscowości M. w P. Tym razem – wobec wykazania przez organy, na podstawie analizy linii papilarnych, że ukrywał przed nimi fakt pobytu w G. i ubiegania się o status uchodźcy – podał, że wyjechał z P. do G. w celu uniknięcia kłopotów i przebywał w tym kraju w 2007 r. Następnie od 2008 r. odbył podróż i przebywał w I., L., W. i F., gdzie miał złożyć wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Zadeklarował, że w kraju pochodzenia był prześladowany i poddawany przemocy. Natomiast nigdy nie był zatrzymany, aresztowany, nie postawiono mu zarzutów, nie prowadzono postępowania, nie był sądzony lub skazany. Nie był członkiem żadnej z partii politycznych, czy organizacji religijnych bądź kulturalno-społecznych. Jako powód wyjazdu z kraju pochodzenia i ubiegania się o statusu uchodźcy w RP podał swoje obawy, że zostanie zamordowany przez rodzinę jego dziewczyny, która została przez nią zamordowana. Miał też problemy natury religijnej, gdyż jego dziewczyna należała "do wrogiej sekty" i jest on prześladowany przez jej członków. Jej rodzina miała przekazać mu wiadomość, że jeśli powróci to zostanie zabity. Cudzoziemiec ponownie przedstawił jako główny i zrazem jedyny dowód w swojej sprawie fotokopię druku nr 154 sporządzonego w języku urdu, opatrzoną pieczątkę w tym języku i nieczytelnymi podpisami najprawdopodobniej dwóch osób. Rada do Spraw Uchodźców podjęła kroki w celu ustalenia treści tego dokumentu, jego autentyczności, a także ustalenia jego związku z istotą sprawy. W tym celu organ zwrócił się do cudzoziemca o przedstawienia oryginału dokumentu, a wobec oświadczenia cudzoziemca, że oryginału nie posiada – o oryginał dokumentu potwierdzającego fakt złożenia wniosku do policji [...] o wydanie oryginału wspomnianego dokumentu, jak też podanie jego treści i wyjaśnienie, w jaki sposób wszedł w jego posiadanie. W odpowiedzi cudzoziemiec poinformował, że nigdy nie był w posiadaniu oryginału wniosku o wydanie mu wspomnianego dokumentu przez policję [...], a ponadto policja [...] nie wystawia potwierdzenia faktu złożenia wniosku o wydanie dokumentu. Cudzoziemiec nie udzielił natomiast odpowiedzi na pytanie o treść dokumentu, jak też potwierdzenia sposobu wejścia w jego posiadanie. Ogólnikowo stwierdził, że jest to kopia dokumentu policji [...] potwierdzającą deklarowane przez niego problemy. W konsekwencji Rada do Spraw Uchodźców odmówiła mocy dowodowej przedłożonego dokumentu, uznając, że pozbawiony jest cech autentyczności i wiarygodności. Na podstawie analizy komparatystycznej obydwu wniosków organ uznał, że są one oparte na tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Cudzoziemiec w każdym wniosku powołuje się na rzekome zagrożenia swego życia i zdrowia ze strony rodziny jego dziewczyny będącej wyznawczynią szyizmu – podczas, gdy on jest sunnitą. Porównanie jego deklaracji złożonych w pierwszym i drugim wniosku wskazuje - zdaniem organu, że są on całkowicie tożsame, z tym jednak, że cudzoziemiec określa obecnie swoją dziewczynę mianem członkini "wrogiej sekty", o czym wcześniej nie wspominał Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na sytuację panującą w I., jak również relacji w tym państwie między wyznawcami sunnizmu a szyizmu. W oparciu o materiał z WIKP nr [...] organ przyjął, że sytuacja w P., w tym w prowincji P. choć okresowo niestabilna, nie pozwala zasadnie twierdzić, że toczy się tam wewnętrzny konflikt zbrojny zagrażający ludności cywilnej. Nadal władze dążą do zachowania równowagi między wyznawcami obydwu nurtów islamu i współudziału w sprawowaniu władzy. W ostatnim okresie w P. nie doszło do wydarzeń, które zmieniłyby ocenę zawartą w uzasadnieniu decyzji organów wydanych w związku z pierwszym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. W świetle powyższego Rada do Spraw Uchodźców uznała, że nie ma żadnych rzeczywistych powodów - oprócz chęci osiedlenia się w Polsce i korzystania z pomocy państwa polskiego - powstrzymujących cudzoziemca przed powrotem do P. gdzie jej prawa, bezpieczeństwo, zdrowie i życie nie jest zagrożone. Zdaniem organu zachodzi całkowita rozbieżność między subiektywnymi i pozbawionymi wiarygodności deklaracjami strony na temat rzekomego zagrożenia strony przez rodzinę jego dziewczyny, a obiektywnymi ustaleniami poczynionymi na podstawie opracowań i analiz eksperckich. Skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] października 2013 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G., który zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 40 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi A. G. podniósł, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie dokonały oceny aktualnej sytuacji panującej w kraju pochodzenia. Organ stwierdził, że sytuacja w kraju pochodzenia jest stabilna bez dokonania uzasadnienia przesłanek na jakich oparł swoje przekonania. Skarżący podniósł, że ostatnia analiza sytuacji w P. pochodzi z 17 sierpnia 2012 r., kiedy to Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję o odmowie nadania A. G. statusu uchodźcy. Wobec tego, że sytuacja polityczna i społeczna w P. jest bardzo zmienna - skarżący stoi na stanowisku, że wniosek z 30 sierpnia 2012 r. został oparty na innych podstawach. Dalej skarżący wskazał, że organ badając, czy kolejny wniosek oparty jest na tych samych podstawach nie uwzględnił jako dowodu w sprawie nowej (lepszej jakościowo) kopii dokumentu wydanego przez policję w P. Organ nie powołał z urzędu biegłego języka urdu w celu ustalenia treści dokumentu przedstawionego przez cudzoziemca, ani nie podjął jakichkolwiek działań w celu ustalenia treści dokumentu. W ocenie skarżącego świadczy to o tym, że organ nie zapoznał się z materiałem dowodowym w sprawie. Zdaniem skarżącego organ wielokrotnie naruszył przepis art. 8 k.p.a. poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, używanie w decyzji sformułowań, które uzasadniają wątpliwość, czy decyzja została wydana po dokładnym zbadaniu sprawy (np. kilkakrotne użycie zwrotu "jej" podczas gdy wnioskodawca jest mężczyzną), jak również wysyłając decyzję na błędny adres. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy administracji. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z [...] października 2013 r. uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] października 2013 r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z [...] września 2012 r. wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 powyższej ustawy, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 2 tego artykułu, wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył wniosek oparty na tych samych podstawach. Pomocniczo przy procedowaniu w powyższym zakresie należy uwzględnić postanowienia dyrektywy Rady 2004/83/WE z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (obowiązującej w dniu orzekania przez organ) oraz Dyrektywy 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 dyrektywy 2005/85/WE, kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po podjęciu w sprawie poprzedniego wniosku decyzji ostatecznej, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Wniosek jest rozpatrywany merytorycznie, jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Znaczenie może więc mieć ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dotyczących indywidualnej sytuacji cudzoziemca czy zmiana sytuacji w samym kraju pochodzenia. Podkreślenia wymaga, że przy ocenie czy podstawy kolejnego wniosku są tożsame znaczenie ma istota powoływanych przez skarżącą faktów, nie zaś forma ich przedstawienia. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę rozpoznawanej sprawy kwestią bezsporną jest, że skarżący A. G. w dniu 30 sierpnia 2012 r. zwrócił się z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Był to kolejny (drugi) wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. W postępowaniu wszczętym z pierwotnego wniosku wydana została ostateczna i prawomocna decyzja odmawiająca skarżącemu nadania statusu uchodźcy i udzielenia mu ochrony uzupełniającej oraz orzekająca o jego wydaleniu z Polski wobec stwierdzenia, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Spornym i jednocześnie kluczowym zagadnieniem w sprawie jest ustalenie, czy w związku z nowym, drugim wnioskiem skarżącego o udzielenie mu statusu uchodźcy, organ miał prawo uznać, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zestawiając wnioski skarżącego o nadanie statusu uchodźcy Sąd stwierdził, że organy zasadnie uznały, że skarżący we wniosku z 30 sierpnia 2012 r. nie wskazał żadnej nowej okoliczności wskazującej na spełnienie którejkolwiek przesłanki zawartej w Konwencji sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., ani nie odwołał się na naruszenie praw człowieka w P. Okoliczności zgłoszone przez skarżącego we wniosku z 30 sierpnia 2012 r. wyraźnie odwołują się do tych samych okoliczności, które były już przedmiotem rozważań organów administracji (w związku z wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2012 r. przez Radę do Spraw Uchodźców utrzymującą w mocy decyzję z [...] maja 2012 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców), i sądu (wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2407/12). Skarżący zarówno we wniosku z dnia 15 lutego 2012 r., jak i wniosku z dnia 30 sierpnia 2012 r. deklaruje, że jest sunnitą oraz powołuje swoje obawy przed rodziną szyickiej dziewczyny z którą był w związku. Na potwierdzenie tych oświadczeń, cudzoziemiec ponownie przedstawia kopię dokumentu, określonego przez organ jako "formularz 154". Kopia złożonego dokumentu, w odróżnieniu od kopii załączonej do pierwszego wniosku o nadanie statusu uchodźcy, opatrzona jest pieczęcią i podpisami dwóch osób. Organ podjął czynności zmierzające do ustalenia autentyczności i wiarygodności przedstawionego formularza, a wobec bezskuteczności tych czynności odmówił mocy dowodowej kopii ww. dokumentu. Za niezrozumiały zatem Sąd uznał zarzut skarżącego, że organ, z urzędu, zobligowany był do powołania biegłego języka urdu celem dokonania tłumaczenia tego dokumentu i ustalenia jego treści. Rada do Spraw Uchodźców, analogicznie jak Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie miała takiego obowiązku. Skoro organy administracji odmówił przedłożonej kopii dokumentu waloru dowodu w sprawie, nie był zobligowany do dokonania jego tłumaczenia (a contrario art. 11 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Podkreślić należy, że skarżący na etapie postępowania administracyjnego nie wystąpił z wnioskiem dowodowym o powołanie biegłego, mimo przysługującego mu z mocy art. 10 k.p.a. prawa do składania wniosków. Organ wbrew twierdzeniem skarżącego A. G. odniósł się również do sytuacji panującej w jego kraju pochodzenia. W aktach sprawy znajduje się obszerne opracowanie eksperckie z 9 maja 2012 r. Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdsC włączone w poczet zgromadzonego materiału dowodowego, poświęcone sytuacji panującej w P. Opracowanie uwzględnia realnie funkcjonujący porządek prawny i system przestrzegania praw człowieka w tym kraju. Na podstawie jego treści nie można przyjąć, że w P. występuje zjawisko zmasowanego konfliktu wewnętrznego, którego celem byłaby ludność cywilna. Co więcej, sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Konieczne jest bowiem ustalenie, że na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju, istnieje w stosunku do niego rzeczywiste ryzyka wystąpienia zagrożeń w kraju pochodzenia. Tymczasem skarżący w toku postępowania administracyjnego takich realnych przesłanek nie wykazał, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby jego prawo do życia było zagrożone ze strony władz P. Ponadto jeśli uwzględnić, że skarżący od 2007 r. nie przebywa w kraju pochodzenia i nie miał problemu z uzyskaniem paszportu w placówkach dyplomatycznych P. to uznać należy, że w istocie nie żywi on obaw w takim stopniu intensywności, by eliminowało to możliwość pobytu w kraju pochodzenia. Faktem jest, że podstawą oceny sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego jest informacją pochodzącą z 2012 r. jednak nie można odmówić jej aktualności. Nie sposób tym samym przychylić się do zarzutu skarżącego, że organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, mającego na celu zbadanie, że na dzień wydania decyzji wydanej w dniu [...] października 2013 r. sytuacja w P. jest na tyle niepokojąca, że wykonanie w stosunku do skarżącego decyzji o nakazie opuszczenia terytorium RP, narazi go na ryzyko doznania uszczerbku na zdrowiu, a nawet utraty życia. Biorąc także pod uwagę krótki upływ czasu pomiędzy otrzymaniem przez skarżącego poprzedniej ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2012 r. a złożeniem przez niego kolejnego wniosku z dnia 30 sierpnia 2012 r., Sąd uznał za niezasadne zarzuty dotyczące nierzetelnego zbadania przez organ tego wątku sprawy. Za nietrafne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy orzekające w sprawie dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, jak również dokonały oceny dowodów nie przekraczając granicy swobodnej oceny dowodów. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo w zakresie wynikającym z granic postępowania zakreślonych przepisem art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP, a skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. przez stwierdzenie, że Rada do Spraw Uchodźców prowadziła postępowanie w sposób nie budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, Sąd uznał, że wskazane uchybienia, choć naganne, nie mogą przesądzać o naruszeniu prawa skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych rozważań, Sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że w drugim wniosku o nadanie statusu uchodźcy, z 30 sierpnia 2012 r. skarżący nie podał żadnych nowych okoliczności w stosunku do tych, które zawarte były w uzasadnieniu pierwszego wniosku, z 15 lutego 2012 r. o nadanie statusu uchodźcy. Skład orzekający podziela zdanie Rady do Spraw Uchodźców, że skarżący złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.