IV SA/Wa 476/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: zwolnić J. J. od kosztów sądowych. J. J. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca po wezwaniu do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł, w terminie do jego uiszczenia, zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wnioskodawczyni podała, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podniosła, że jest osobą siedemdziesięciojednoletnią, ma poważne problemy zdrowotne, jest często hospitalizowana. Jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 1182,66 netto (1422,00 zł brutto). Po uregulowaniu stałych zobowiązań oraz wykupieniu leków, skarżącej pozostaje kwota wystarczająca na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym i dochodach wynika, że wnioskodawczyni jest osobą samotną, jest właścicielką mieszkania o pow. 30 ² oraz współwłaścicielką (udział 1/3) gospodarstwa rolnego o pow. 3,5 ha. Nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni została wezwana do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie dokumentów, bądź informacji na temat wysokości wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie, w szczególności wydatków przeznaczonych na utrzymanie mieszkania oraz koszty leczenia i lekarstw, na które powołała się w uzasadnieniu wniosku. W piśmie z dnia 26 maja 2008 r. wnioskodawczyni podała, że wydatki na utrzymanie mieszkania wynoszą miesięcznie ok. 320 zł, zaś wydatki na lekarstwa i leczenie – ok. 390 zł. Pozostała kwota – tj. ok. 472 zł musi wystarczyć na: wyżywienie, środki czystości, niezbędne naprawy, zakup potrzebnej odzieży i inne wydatki. Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do poniesienia kosztów postępowania. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając przedłożony przez skarżącą wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Z informacji podanych we wniosku wynika, iż dochód miesięczny uzyskiwany przez skarżącą wynosi 1182,66 netto (1422,00 zł brutto). Koszty utrzymania mieszkania oraz leczenia i lekarstw wynoszą ok. 710 zł, zaś pozostała kwota świadczenia przeznaczona jest na wydatki związane z utrzymaniem koniecznym (wyżywienie, środki czystości, odzież itp.). W tym stanie rzeczy, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należy, że wnioskodawczyni nie będzie w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania. W związku z powyższym należało uznać, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego w wysokości 500 zł, mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.