IV SA/Wa 476/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia uchyla zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 126 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Wskazane postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: 1. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie bazy produkcyjno-magazynowej P. w K. o wytwórnię mieszanek bitumicznych. 2. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po rozpatrzeniu wniosku B. J. odmówił stwierdzenia nieważności wymiennego powyżej postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. 3. B. J. wystąpiła do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 2008 r. (uzupełnionym pismami z dnia 2 kwietnia 2008 r., 19 lutego 2009 r., oraz 3 marca 2010 r.). 4. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Główny Inspektor Sanitarny odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. 5. Pismem z dnia 20 czerwca 2010 r. B. J. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. 6. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia prowadzone na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. jest postępowaniem administracyjnym nadzwyczajnym, samodzielnym i odrębnym od postępowania w którym wydano weryfikowane postanowienie – zatem nie polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności. Dlatego też wniosek B. J. z dnia 8 lutego 2008 r. (wraz z późniejszymi uzupełnieniami) w tym zakresie nie może zostać rozpoznany w niniejszym postępowaniu. Postępowanie niniejsze dotyczy wyłącznie przesłanek z art. 156 K.p.a., nie obejmuje zaś kwestii dotyczących istoty sprawy. Analiza materiału dowodowego w świetle obowiązujących na dzień orzekania przepisów prawa wskazuje w ocenie organu na to, że weryfikowane postanowienie nie zawiera wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. w tym w pkt 2, 3, 6, 7 podanych we wniosku B. J. Stwierdzono, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wydał podważane postanowienie według właściwości (art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 tj. ze zm.). Z akt sprawy wynika, iż postanowienie to nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej poprzednio innym postanowieniem ostatecznym, nie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie było niewykonalne w dniu jego wydania i jego wykonalność nie miała charakteru trwałego. Nie znaleziono podstaw do stwierdzenia, iż jego wykonanie spowodowałoby czyn zagrożony karą, a także nie zawiera wady powodującej jego nieważności z mocy prawa. Zatem słusznie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. uzgadniającego warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie bazy produkcyjnej o wytwórnię mas bitumicznych, zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 2001, Nr 62, poz. 627 ze zm.), dalej jako "Poś". Projekt decyzji o warunkach zabudowy winien być uzgodniony z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym, któremu należało przedstawić m.in. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwany dalej "Raportem". Wskazano, że postępowanie w sprawie obowiązku sporządzenia Raportu zostało wcześniej przeprowadzone stosownie do przepisów art. 51 ust. 2 Poś. Zarzuty wniosku inicjującego postępowanie nieważnościowe a dotyczące zabytków nie znajdują uzasadnienia, gdyż punkt 2a i 4a ust. 1 art. 52 Poś (mówiące o obowiązku opisu istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) zaczęły obowiązywać od dnia 28 lipca 2005 r., tj. po dacie wydania postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto wskazano, że organy inspekcji sanitarnej nie mają kompetencji do badania wpływu przedsięwzięcia na zabytki. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] dokonał analizy sprawy począwszy od oceny Raportu, stwierdzając iż ten spełnia wymagania określone w Poś. Ponadto analiza przewidywanego oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia wykazała, że uciążliwości powodowane funkcjonowaniem zakładu zostaną ograniczone do jego granic. Natomiast przedłożona przez Wnioskodawczynię decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2007 r. uchylająca dotychczasowe rozstrzygnięcia w zakresie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków deszczowych z terenów bazy Spółki "K." nie dyskwalifikuje uzgodnienia dokonanego przez organ inspekcji sanitarnej (do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego uzgodnienie organów inspekcji sanitarnej nie jest wymagane). Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie ("K." Sp. z o.o.) podkreślono, że przedmiotem niniejszego postępowania była analiza legalności rozstrzygnięcia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], a nie postępowanie w sprawie ustalenia stron w przedmiotowym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. J. wniosła o orzeczenie nieważności postanowień Głównego Inspektora Sanitarnego, postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz postanowienia uzgadniającego, bądź o ich uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła: - nie przeprowadzenie przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania dowodowego z udziałem dokumentów nieruchomości objętej postanowieniem sanitarnym, nie ustalenie przedmiotu uzgodnienia, oraz nie ustalenie stanu prawnego sprawy; - niejawność postępowania poprzez ukrycie stron postępowania (rozważano czy skarżone postanowienie doręczono Spółce S., Spółce P., W. z K., Spółce F., Spółce N.); - wskazano, że zaskarżone postanowienie zostało oparte na oprotestowanym Raporcie opracowanym przez pracownika wytwórni asfaltu i pracownika Spółki "K.", a nie przez osobę bezstronną; Raport zawiera fałszywy opis otoczenia, zabytek nazywa otoczeniem przemysłowym; - na dowód niezgodności ustaleń Głównego Inspektora Sanitarnego ze stanem faktycznym oraz błędnego twierdzenia, że uzgodnienia konserwatorskie nie były potrzebne przedłożono wniosek Wójta Gminy K. z dnia 12 stycznia 2004 r. o uzgodnienie zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego "realizacji bazy "K." na działkach nr [...],[...] i [...]" – zamierzenie zgodnie z opisem miało na celu rozbudowę składowiska o obiekty biurowe i magazynowe oraz dodatkowe stanowiska do przetwarzania odpadów na kruszywo, a następnie o wytwórnię asfaltu; - zgodnie z wnioskiem Wójta zamierzenie inwestycyjne wymagało uzgodnień z Wojewodą, Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, Zarządem Dróg Powiatowych, Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, lecz żadnego z tych uzgodnień nie uzyskano; - na dowód nie ustalenia stanu prawnego sprawy przedłożono następujące dokumenty: wnioski Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 listopada 2001 r. i z dnia 25 listopada 2001 r. o unieważnienie pozwolenia na użytkowanie bazy, protokół kontroli bazy w K. z 15 lipca 2010 r., decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2010 r. nakazującej usunięcie naruszeń przez P. Sp. z o.o., decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2010 r. uchylającej pozwolenie wodnoparawne; - wskazano, że Spółka "K." już 5 lat temu z własnej inicjatywy wystąpiła o uchylenie pozwolenia wodnoprawnego z [...] maja 2005 r., po ujawnieniu wybudowania nielegalnych instalacji ściekowych do parku (własności Skarżącej), ale składowisko odpadów "K." prowadzi na obszarze 2 ha od 10 lat, zaś wytwórnia asfaltu działa na tym samym obszarze, też bez pozwoleń środowiskowych od 5 lat; - Skarżąca nie wyraża zgody na żadne obciążanie jej własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej w sprawie ukrycia stron postępowania wyjaśniono, że brak wykazu nie był działaniem świadomym lecz zwykłą pisarską omyłką. Ponadto zaznaczono, że postępowanie w sprawie prowadzone jest od 2004 r., w związku z tym wiedza na temat stron biorących udział w postępowaniu jest znana Skarżącej. Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. Skarżąca oświadczyła, że popiera skargę i potwierdziła, iż przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2010 r. Do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania dopuszczono Fundację E., która zarzuciła rozstrzygnięciu organów nadzorczych lekkomyślność, oraz działania wbrew obowiązkom wynikającym z K.p.a. oraz ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2007 r. Nr 75, poz. 493) – dalej jako "ustawy o zapobieganiu", ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – dalej jako "ustawy o ocenach" oraz wbrew art. 13 i 15 dyrektywy 2008/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz. Urz. UE. Nr L. 24 s. 114 ze zm.). Skarżąca w imieniu własnym i Fundacji E. podtrzymała wniesioną skargę i zawarte w niej wnioski i oświadczyła, że w jej ocenie rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o Raport, który został podmieniony, to znaczy, że nie jest to Raport, który został jej doręczony. W Raporcie wskazano, że inwestor posiada pozwolenie na budowę, przy czym nie wskazano jakie jest to pozwolenie. Skarżąca wskazała, że brak jest w aktach sprawy pozwolenia na budowę składowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej wskazanych. Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej "ppsa", nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie obowiązku pełnego wyjaśnienia sprawy, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a.), i mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, mając na uwadze uwarunkowania faktyczne. Kwestionowane orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym. Przedmiotem oceny w kontekście wystąpienia kwalifikowanej wadliwości było orzeczenie z 2008 roku, którym stwierdzono, iż orzeczenie w przedmiocie uzgodnienia poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy z 2004 roku nie jest dotknięte wadą nieważności. Uzgodnienie to dotyczyło realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie bazy produkcyjno-magazynowej w K. o wytwórnie mieszanek bitumicznych. Kluczowym materiałem dowodowym przy wydaniu uzgodnienia w 2004 roku był Raport wykonany przez inż. R. K. (wersja – S., listopad 2004). Wnioski takie wynikają z akt sprawy, stanowiących podstawę orzekania przez organ administracji w niniejszej sprawie. Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze następujące uwarunkowania formalno – prawne. W rozpoznawanej sprawie organ administracji orzekał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności orzeczenia (art. 156 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności orzeczenia określa enumeratywnie art. 156 § 1 K.p.a. Przepisy dotyczące stwierdzania nieważności, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości orzeczeń związanej z postulatem stabilności prawa w praworządnym państwie, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W rozpatrywanym przypadku podnoszone przez wnioskodawcę istotne okoliczności w kontekście przedmiotu postępowania wiążą się z przesłankami wskazanymi w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w świetle którego wadą nieważności są dotknięte orzeczenia wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wymaganym warunkiem dla ustalenia występowania tej przesłanki nieważności jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie było orzeczenie, którym dokonano oceny legalności wcześniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia. Organ, badając czy orzeczenie z 2008 roku nie jest dotknięte wadą nieważności, był obowiązany ustalić, czy przy dokonaniu oceny poprzedniego orzeczenia nie uchybiono w sposób oczywisty obowiązkowi pełnego zbadania sprawy, w kontekście wystąpienia przesłanek nieważności. Odzwierciedleniem stosownej analizy jest wyczerpujące uzasadnienie, pozwalające uznać, w realiach konkretnej sprawy, iż istotne okoliczności zostały zbadane w kontekście wykluczenia wystąpienia przesłanek nieważności. Orzeczenie z 2004 roku stanowi element postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Było ono, według stanu prawnego na dzień wydania orzeczenia z 2004 roku, elementem postępowania określanego mianem postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 3 Poś). W jego toku ocenia się m.in. zarówno wpływ przedsięwzięcia na środowisko jak i na zdrowie i życie ludzi (art. 47 pkt 1 lit a Poś). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy było poprzedzone uzgodnieniami z określonymi organami m.in. właściwym w sprawach higeniczno–sanitarnych (art. 48 ust. 2 pkt 2 Poś). Organ występujący o uzgodnienie załączał wniosek o wydanie decyzji i raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeśli był on sporządzany (art. 48 ust. 3 Poś). Ponieważ przepisy określające wymóg uzgodnienia nie wskazywały bezpośrednio jego merytorycznego zakresu, należy przyjąć, iż zakres ten, w przedmiotowej sprawie, wynikał z zadań wykonywanych przez Państwową Inspekcję Sanitarną. Są one wyznaczone aktami normatywnymi, do których należy ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) – dalej jako "uPIS". Do zadań Inspekcji, w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, należy w m.in. dokonywanie uzgodnień pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych (pośrednio wynika to z art. 3 pkt 1 uPIS). W tym kontekście przedmiotem rozstrzygnięcia organu Inspekcji w danym przypadku były kwestie dotyczące możliwości realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Jednym z kluczowych zagadnień w tym kontekście była kwestia skutków ewentualnej realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia potencjalnego jego wpływu na zdrowie życie ludzi, w tym w kontekście dotrzymywania standardów jakości środowiska. W tym zakresie istotne znaczenie ma także kompletność dokumentacji stanowiącej podstawę orzekania tj. w danym przepadku Raportu. Ponieważ postępowanie, zakończone wydaniem orzeczenia z 2008 roku, toczyło się w trybie nadzwyczajnym nie można przyjąć, iż każda wadliwość, co do ustaleń w powyższym zakresie mogła być kwalifikowana w kontekście rażącego naruszenia prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności. W szczególności, gdy chodzi o ocenę materiał dowodowego nie może stanowić takiej przesłanki odmienna obecnie jego ocena (brak oczywistości naruszenia) lub ujawnienie nowych istotnych okoliczności (ta ostatnia kwestia, jako stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania w związku z zasada niekonkurencyjności postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym). Inaczej ma się jednak rzecz, gdy chodzi o kwestie ujęcia w materiale dowodowym (tu Raporcie) wymaganych jego elementów w kontekście przedmiotu danego uzgodnienia, mając na uwadze charakter przedsięwzięcia w tym oczywisty zakres jego oddziaływania. W świetle art. 52 ust. 1 pkt 1 lit c Poś raport powinien zawierać informacje o przewidywanych wielkościach emisji, a gdy chodzi o wynikające z niej oddziaływania znaczące ich opis oraz wskazanie metod prognozowania (art. 52 ust. 1 pkt 6 lit c, zdanie końcowe). Nie wymaga wiedzy specjalistycznej ocena, iż wytwórnia mieszanek mineralno-asfaltowych, o ile nie zostanie zastosowany proces całkowitej hermetyzacji, przy procesie wytwarzania mieszanek mineralno-asfaltowych musi powodować rozmaite emisje. Powszechnie skutki oddziaływania tego rodzaju substancji (analogicznie w stanie rozpuszczonym) doświadczane są np. przy procesie układania asfaltu na drogach. Tymczasem dokumentacja przedłożona na etapie uzgodnienia nie wskazuje, aby proces miał być wykonywany w trybie pełnej hermetyzacji (mówi się o niej wyłącznie w kontekście wytwarzania podciśnienia w filtrach i urządzeń do przesyłu cementu na str. 7 i 47). Wręcz przeciwnie, wskazuje się w pewnych jego fragmentach wprost na odprowadzanie gazów kominem (str. 7 Raportu), nie wykluczając jednocześnie emisji niezorganizowanych. Raport, który w swej zasadniczej części stanowi wyłącznie stosunkowo szczegółowy opis stosowanych technik zaczerpnięty, jak można wnosić, z opisu technicznego instalowanych urządzeń (zasadniczo art. 52 pkt 1 lit b, co do wymagań raportu), gdy chodzi o oddziaływania na jakość powietrza, zawiera jedynie pewne uwagi, co do emisji pyłów (str. 7, 18, pkt 4.3.). Stanowią one, co jest oczywiste, tylko pewien dowolnie wybrany segment oddziaływań związanych z procesem produkcji wymagającym m.in. podgrzewania mieszanek bitumiczno-mineralnych (patrz np. emisje wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych). Brak jakichkolwiek informacji w Raporcie o powstawaniu emisji substancji innych niż zaliczane do pyłów nie pozwala ustalić, na jakiej podstawie sformułowano konkluzje w Raporcie, iż oddziaływania w zakresie zanieczyszczeń do atmosfery na terenach sąsiednich nie będą przekraczały dopuszczalnych norm (str. 42), a uciążliwości zostaną zamknięte w granicach zakładu (str. 54). Odnotować wypada, iż na stronie 32 Raportu, gdzie jak wskazuje tytuł jednostki redakcyjnej, wymieniono przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń wynikające z funkcjonowania przedsięwzięcia, w ogóle z kolei nie wskazano nawet nadmienianych wcześniej pyłów, natomiast na stronie 42 wskazano jedynie wybiórczo na emisje niezorganizowane w postaci układu zsypu cementu i układów wydechowych pojazdów. W tym kontekście organ administracji oceniając orzeczenie z 2008 roku, winien był rozważyć, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy jest ono dotknięte wadą nieważności może mieć kwestia wskazanych wyżej braków w Raporcie w kontekście okoliczności, iż organ orzekając wówczas uznał za istotne w sprawie jedynie przedłożenie na etapie uzgodnienia Raportu i generalnie stwierdził spełnianie przez ten dokument wymagań ustawowych. Wskazano także ogólnikowo, iż analiza oddziaływania wykazała, iż uciążliwości zostaną zamknięte w granicach zakładu. Nie wyjaśniono w treści orzeczenia z 2008 roku, o jaką analizę chodzi, a jak wskazano żadnych informacji, co do emisji do powietrza (z wyjątkiem pyłów) Raport nie zawiera. Szerzej odniesiono się wyłącznie do kwestii odprowadzania ścieków, co było uzasadnione treścią wniosku o stwierdzenie nieważności, jednak nie zwalniało organu administracji z obowiązku oceny sprawy w jej całokształcie, zwłaszcza, gdy jak wynika z akt sprawy m.in. z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (str. 3) Strona kwestionowała wiarygodność Raportu wywodząc, iż jego autor nie był bezstronny. Wskazane uchybienie, co od treści uzasadnienia orzeczenia z 2008 roku, w kontekście braków w Raporcie, co nie pozwala na ustalenie, czy kwestie te były oceniane w kontekście wystąpienia wad powodujących nieważność orzeczenia z 2004 roku, powinny zostać poddane analizie przez organ orzekający w niniejszej sprawie, w szczególności pod kątem ustalenia, czy wadliwość tego orzeczenia jest tego rodzaju, iż nie może ono pozostać w obrocie w praworządnym państwie. Kwestią kluczową jest ocena, czy pominięcie kwestii oddziaływań, na jakość powietrza mogła mieć istotne znaczenie, mając na uwadze konkretna technologie i umiejscowienie instalacji. Rozważeniem tej okoliczności będzie zadaniem organu administracji orzekającego ponownie w sprawie. Natomiast nie zasadne są szczegółowe zarzuty skargi z następujących przyczyn: - bez znaczenia w kontekście dokonywania uzgodnienia poprzedzającego ustalenie warunków zabudowy w kontekście higeniczno-sanitarnym były kwestie, czy obiekt, gdzie ma być realizowane nowe przedsięwzięcie, był zalegalizowany we właściwym trybie, czy dokonano innych wymaganych prawem uzgodnień, czy w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie dochodzi do naruszenia praw własności osób trzecich (kwestia odprowadzania wód na tereny skarżącej), oddziaływanie na dobra przyrodnicze oraz obiekty zabytkowe – wykraczają one poza zasadniczy zakres uzgodnień z organem inspekcji sanitarnej i nie mogą mieć znaczenia w kontekście nieważności orzeczenia z 2004 roku a wiec także oceny orzeczenia mającego za przedmiot legalność tego orzeczenia (z 2008 roku); - podobnie bez znaczenia dla oceny postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy w kontekście jego nieważności, jest kwestia, komu zostało ono doręczone, i na czyj wniosek prowadzone było postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy – istotne jest wyłącznie, iż uzgodnienia w 2004 roku dokonano na wniosek organu uprawnionego – właściwego w sprawie ustalenia warunków zabudowy; bez znaczenia jest także, czy w postępowaniu zakończonym wydaniem postawienia z 2008 roku zapewniono udział stronom postępowania – wadliwe ustalenie stron może stanowić wyłącznie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – w związku z zasadą niekonkurencyjności postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym); - nie mają znaczenia dla sprawy podnoszone kwestie, dotyczące ujawnionych po wydaniu orzeczenia z 2004 roku nieprawidłowości, co do funkcjonowania bazy – wskazane okoliczności faktyczne nie były znane organowi orzekającemu w sprawie uzgodnienia, o ile miałyby jakiekolwiek znaczenie w kontekście przedmiotu uzgodnienia mogą stanowić wyłącznie podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – patrz zasada niekonkurencyjności); - bezzasadne są zarzuty dotyczące domniemanej legalizacji orzeczeniem składowiska odpadów – z treści postanowienia o uzgodnieniu wynika wyłącznie, iż dotyczy ono realizacji obiektów wytwórni mas bitumicznych, z jego treści ani z samego Raportu nie wynika, aby elementem tego przedsięwzięcia było składowisko lub miejsce magazynowania odpadów; w Raporcie wskazano tylko na zamiar wykorzystywania w produkcji m.in. odpadów z rozbiórki dróg, co nie oznacza, iż uzgodnieniem objęto miejsca służące magazynowaniu odpadów, skoro nie wymieniono go, jako elementu przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie bazy o konkretne instalacje; - trafnie ocenił organ administracji, iż przesłanką stwierdzenia nieważności orzeczenia z 2006 roku nie może być wadliwość uzgodnienia, gdy chodzi o kwestie odprowadzania ścieków; jak wynika z treści Raportu zagadnienie to było rozważane (choć stosunkowo zwięźle), wskazano źródła powstawania ścieków (zanieczyszczone wody opadowe i ścieki socjalnobytowe) oraz sposób ich odprowadzania (patrz np. str. 32, 46-47), informacje te są stosunkowo lakoniczne, lecz ich późniejsza weryfikacja i ewentualne zakwestionowanie właściwej kwalifikacji wód opadowych, gdy chodzi o wymagania, co do ich oczyszczania (np. kwestie dotyczące pozwolenia wodnoprawnego) nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności postanowienia w przedmiocie uzgodnień; pewne uchybienia bowiem, co do wnikliwości i wyniku analizy nie mogą być kwalifikowane w kontekście rażącego naruszenia prawa; z kolei kwestie ewentualnej wadliwości Raportu w kontekście odprowadzania ścieków były rozważne na etapie wydania orzeczenia w 2008 roku, co potwierdza treść jego uzasadnienia, wyklucza to uznanie, iż orzeczenie z 2008 roku zostało wydane w tym zakresie z rażącym naruszeniem prawa w tym zakresie; - nie istotne są także podniesione przez dopuszczone do udziału w postępowaniu sądowym Fundacji E. kwestie dotyczące domniemanych naruszeń wymagań wynikających z przepisów dotyczących zintegrowanego zapobiegania emisjom – obecnie dyrektywa 2008/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz. Urz. UE. Nr L. 24 s. 114 ze zm.) - kwestie te mogą mieć znaczenia mając na uwadze zakres przedmiotowy uzgodnień z 2004 roku (wyłącznie kwestie higenicznosanitarne); z kolei przesłanką nieważności nie może być uchybienie nie obowiązującym na dzień wydania orzeczenia (2004 r.) aktom, tj.: ustawy o zapobieganiu i ustawy o ocenach. Sąd orzekając w mniejszej sprawie nie uznał za istotne podnoszonych kwestii domniemanej wymiany znajdującego się w aktach sprawy Raportu z 2004 roku, jako dokumentu stanowiącego podstawę ówczesnych uzgodnień. Twierdzenia Skarżącej nie zostały dostatecznie uprawdopodobnione, w szczególności o braku autentyzmu Raportu nie może przesądzać nawiązywanie w jego treści do bliżej nieoznaczonych orzeczeń administracyjnych (datą, ani sygnaturą), których istnienie na czas powstania Raportu kwestionuje obecnie Strona. W ocenie Sądu zasada zaufania do organów państwa w praworządnym państwie nakazuje domniemywać autentyczność akt sprawy przedkładanych przez organ. Domniemanie to może zostać podważone jedynie poprzez przedłożenie przekonywających dowodów na okoliczność zmiany zawartości akt. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa, orzekł jak w sentencji.