IV SA/Wa 477/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia -oddala skargę- Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 126 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Wskazane postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: 1. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bazy przedsiębiorstwa "K.". 2. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po rozpatrzeniu wniosku B. J. odmówił stwierdzenia nieważności wymiennego powyżej postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. 3. B. J. wystąpiła do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 2008 r. (uzupełnionym pismami z dnia 2 kwietnia 2008 r., 19 lutego 2009 r., oraz 3 marca 2010 r.). 4. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Główny Inspektor Sanitarny odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. 5. Pismem z dnia 20 czerwca 2010 r. B. J. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. 6. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia prowadzone na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. jest postępowaniem administracyjnym nadzwyczajnym, samodzielnym i odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowane postanowienie – zatem nie polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności. Dlatego też wniosek B. J. z dnia 8 lutego 2008 r. (wraz z późniejszymi uzupełnieniami) w tym zakresie nie może zostać rozpoznany w niniejszym postępowaniu. Postępowanie niniejsze dotyczy wyłącznie przesłanek z art. 156 K.p.a., nie obejmuje zaś kwestii dotyczących istoty sprawy. Analiza materiału dowodowego w świetle obowiązujących na dzień orzekania przepisów prawa wskazuje w ocenie organu na to, że weryfikowane postanowienie nie zawiera wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. w tym w pkt 2, 3, 6, 7 podanych we wniosku B. J. Stwierdzono, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wydał podważane postanowienie według właściwości (art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 tj. ze zm.). Z akt sprawy wynika, iż postanowienie to nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej poprzednio innym postanowieniem ostatecznym, nie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie było niewykonalne w dniu jego wydania i jego wykonalność nie miała charakteru trwałego. Nie znaleziono podstaw do stwierdzenia, iż jego wykonanie spowodowałoby czyn zagrożony karą, a także nie zawiera wady powodującej jego nieważności z mocy prawa. Zatem słusznie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. uzgadniającego warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie bazy produkcyjnej o wytwórnię mas bitumicznych, zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 2001, Nr 62, poz. 627 ze zm.), dalej jako "Poś". Projekt decyzji o warunkach zabudowy winien być uzgodniony z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym, któremu należało przedstawić m.in. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwany dalej "Raportem". Wskazano, że postępowanie w sprawie obowiązku sporządzenia Raportu zostało wcześniej przeprowadzone stosownie do przepisów art. 51 ust. 2 Poś. Zarzuty wniosku inicjującego postępowanie nieważnościowe a dotyczące zabytków nie znajdują uzasadnienia, gdyż punkt 2a i 4a ust. 1 art. 52 Poś (mówiące o obowiązku opisu istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) zaczęły obowiązywać od dnia 28 lipca 2005 r., tj. po dacie wydania postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto wskazano, że organy inspekcji sanitarnej nie mają kompetencji do badania wpływu przedsięwzięcia na zabytki. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] dokonał analizy sprawy począwszy od oceny Raportu, stwierdzając, iż ten spełnia wymagania określone w Poś. Ponadto analiza przewidywanego oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia wykazała, że uciążliwości powodowane funkcjonowaniem zakładu zostaną ograniczone do jego granic. Natomiast przedłożona przez Wnioskodawczynię decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2007 r. uchylająca dotychczasowe rozstrzygnięcia w zakresie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków deszczowych z terenów bazy Spółki "K." nie dyskwalifikuje uzgodnienia dokonanego przez organ inspekcji sanitarnej (do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego uzgodnienie organów inspekcji sanitarnej nie jest wymagane). Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie (Przedsiębiorstwa "K." Sp. z o.o.) podkreślono, że przedmiotem niniejszego postępowania była analiza legalności rozstrzygnięcia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], a nie postępowanie w sprawie ustalenia stron w przedmiotowym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. J. wniosła o orzeczenie nieważności postanowień Głównego Inspektora Sanitarnego, postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz postanowienia uzgadniającego, bądź o ich uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła: - nie przeprowadzenie przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania dowodowego z udziałem dokumentów nieruchomości objętej postanowieniem sanitarnym, nie ustalenie przedmiotu uzgodnienia, oraz nie ustalenie stanu prawnego sprawy; - niejawność postępowania poprzez ukrycie stron postępowania (rozważano czy skarżone postanowienie doręczono Spółce S., Spółce P., W. z K., Spółce F., Spółce N.); - wskazano, że zaskarżone postanowienie zostało oparte na oprotestowanym Raporcie opracowanym przez pracownika wytwórni asfaltu i pracownika Spółki "K.", a nie przez osobę bezstronną; Raport zawiera fałszywy opis otoczenia, zabytek nazywa otoczeniem przemysłowym; - na dowód niezgodności ustaleń Głównego Inspektora Sanitarnego ze stanem faktycznym oraz błędnego twierdzenia, że uzgodnienia konserwatorskie nie były potrzebne przedłożono wniosek Wójta Gminy K. z dnia 12 stycznia 2004 r. o uzgodnienie zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego "realizacji bazy Przedsiębiorstwa "K." na działkach nr [...],[...] i [...]" – zamierzenie zgodnie z opisem miało na celu rozbudowę składowiska o obiekty biurowe i magazynowe oraz dodatkowe stanowiska do przetwarzania odpadów na kruszywo, a następnie o wytwórnię asfaltu; - zgodnie z wnioskiem Wójta zamierzenie inwestycyjne wymagało uzgodnień z Wojewodą, Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, Zarządem Dróg Powiatowych, Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, lecz żadnego z tych uzgodnień nie uzyskano; - na dowód nie ustalenia stanu prawnego sprawy przedłożono następujące dokumenty: wnioski Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 listopada 2001 r. i z dnia 25 listopada 2001 r. o unieważnienie pozwolenia na użytkowanie bazy, protokół kontroli bazy w K. z 15 lipca 2010 r., decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2010 r. nakazującej usunięcie naruszeń przez P. Sp. z o.o., decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2010 r. uchylającej pozwolenie wodnoparawne; - wskazano, że Spółka "K." już 5 lat temu z własnej inicjatywy wystąpiła o uchylenie pozwolenia wodnoprawnego z [...] maja 2005 r., po ujawnieniu wybudowania nielegalnych instalacji ściekowych do parku (własności Skarżącej), ale składowisko odpadów "K." prowadzi na obszarze 2 ha od 10 lat, zaś wytwórnia asfaltu działa na tym samym obszarze, też bez pozwoleń środowiskowych od 5 lat; - Skarżąca nie wyraża zgody na żadne obciążanie jej własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. Skarżąca oświadczyła, że popiera skargę i potwierdziła, iż przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2010 r. Do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania dopuszczono Fundację E., która zarzuciła rozstrzygnięciu organów nadzorczych lekkomyślność, oraz działania wbrew obowiązkom wynikającym z K.p.a. oraz ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2007 r. Nr 75, poz. 493) – dalej, jako "ustawy o zapobieganiu", ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – dalej, jako "ustawy o ocenach" oraz wbrew art. 13 i 15 dyrektywy 2008/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz. Urz. UE. Nr L. 24 s. 114 ze zm.). Skarżąca w imieniu własnym i Fundacji E. podtrzymała wniesioną skargę i zawarte w niej wnioski i podniosła dodatkowe zarzuty: - z pisma z dnia 11 marca 2004 r. wynika, iż wystąpiono o uzgodnienie inwestycji celu publicznego, podczas gdy chodziło o inwestycje prywatną; Raport z kolei dotyczy wydania decyzji o warunkach zabudowy, - w aktach znajdują się dokumenty stanowiące pewien wyciąg, co świadczy, iż organ administracji nie dysponował pełną dokumentacją sprawy, - Spółka "K." nie przedstawiła wypisu z KRS aktualnego na dzień wystąpienia z wnioskiem, - na załączniku graficznym do wniosku brak informacji, czy obiekty były wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę, - Raport nie zawierał informacji o wielkości emisji substancji niebezpiecznych emitowanych do środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Kwestionowane orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym. Przedmiotem oceny, w kontekście wystąpienia kwalifikowanej wadliwości, było orzeczenie z 2008 roku, którym stwierdzono, iż orzeczenie w przedmiocie uzgodnienia, poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy z 2004 roku nie jest dotknięte wadą nieważności. Uzgodnienie to dotyczyło realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bazy produkcyjno-magazynowej kruszyw w K. Kluczowym materiałem dowodowym przy wydaniu uzgodnienia w 2004 roku był Raport wykonany przez inż. R. K. (wersja – S., listopad 2004). Wnioski takie wynikają z akt sprawy, stanowiących podstawę orzekania przez organ administracji w niniejszej sprawie. Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze następujące uwarunkowania formalno – prawne. W rozpoznawanej sprawie organ administracji orzekał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności orzeczenia (art. 156 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności orzeczenia określa enumeratywnie art. 156 § 1 K.p.a. Przepisy dotyczące stwierdzania nieważności, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości orzeczeń związanej z postulatem stabilności prawa w praworządnym państwie, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W rozpatrywanym przypadku podnoszone przez wnioskodawcę istotne okoliczności w kontekście przedmiotu postępowania wiążą się z przesłankami wskazanymi w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w świetle którego wadą nieważności są dotknięte orzeczenia wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wymaganym warunkiem dla ustalenia występowania tej przesłanki nieważności jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie było orzeczenie, którym dokonano oceny legalności wcześniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia. Organ, badając czy orzeczenie z 2008 roku nie jest dotknięte wadą nieważności, był obowiązany ustalić, czy przy dokonaniu oceny poprzedniego orzeczenia nie uchybiono w sposób oczywisty obowiązkowi pełnego zbadania sprawy, w kontekście wystąpienia przesłanek nieważności. Odzwierciedleniem stosownej analizy jest uzasadnienie, pozwalające uznać, w realiach konkretnej sprawy, iż istotne okoliczności zostały zbadane w kontekście wykluczenia wystąpienia przesłanek nieważności. Orzeczenie z 2004 roku stanowi element postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Było ono, według stanu prawnego na dzień wydania orzeczenia z 2004 roku, elementem postępowania określanego mianem postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 3 Poś). W jego toku ocenia się m.in. zarówno wpływ przedsięwzięcia na środowisko jak i na zdrowie i życie ludzi (art. 47 pkt 1 lit a Poś). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy było poprzedzone uzgodnieniami z określonymi organami m.in. właściwym w sprawach higeniczno–sanitarnych (art. 48 ust. 2 pkt 2 Poś). Organ występujący o uzgodnienie załączał m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeśli był on sporządzany (art. 48 ust. 3 pkt. 2 Poś). Ponieważ przepisy określające wymóg uzgodnienia nie wskazywały bezpośrednio jego merytorycznego zakresu, należy przyjąć, iż zakres ten, w przedmiotowej sprawie, wynikał z zadań wykonywanych przez Państwową Inspekcję Sanitarną. Są one wyznaczone aktami normatywnymi, do których należy ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) – dalej jako "uPIS". Do zadań Inspekcji, w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, należy w m.in. dokonywanie uzgodnień pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych (pośrednio wynika to z art. 3 pkt 1 uPIS). W tym świetle przedmiotem rozstrzygnięcia organu Inspekcji w danym przypadku były kwestie dotyczące możliwości realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Jednym z kluczowych zagadnień była kwestia skutków ewentualnej realizacji przedsięwzięcia, gdy chodzi o jego potencjalny wpływ na zdrowie i życie ludzi, w tym w zakresie dotrzymywania standardów jakości środowiska. Istotne znaczenie ma więc także kompletność dokumentacji, stanowiącej podstawę orzekania tj. w danym przepadku Raportu. Ponieważ postępowanie, zakończone wydaniem orzeczenia z 2008 roku, toczyło się w trybie nadzwyczajnym nie można przyjąć, iż każda wadliwość, co do ustaleń w powyższym zakresie mogła być kwalifikowana w kontekście rażącego naruszenia prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności. W szczególności, gdy chodzi o ocenę materiał dowodowego, nie może stanowić takiej przesłanki odmienna obecnie jego ocena (brak oczywistości naruszenia) lub ujawnienie nowych istotnych okoliczności (ta ostatnia kwestia, jako stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania w związku z zasada niekonkurencyjności postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym). Istotne znaczenie ma m.in. kwestia ujęcia w materiale dowodowym (tu Raporcie) wymaganych jego elementów gdy chodzi o przedmiot danego uzgodnienia, mając na uwadze charakter przedsięwzięcia, włączając oczywisty zakres jego oddziaływania. W tym świetle należy rozważyć zarzut sformułowany na rozprawie, iż Raport nie zawiera informacji o wielkości emisji substancji niebezpiecznych emitowanych do środowiska. W świetle art. 52 ust. 1 pkt 1 lit c Poś raport powinien generalnie zawierać informacje o przewidywanych wielkościach emisji, a gdy chodzi o wynikające z niej oddziaływania znaczące ich opis oraz wskazanie metod prognozowania (art. 52 ust. 1 pkt 6 lit c, zdanie końcowe). Wobec tego należy ocenić, czy kwestie istotnych oddziaływań, biorąc pod uwagę charakter danego przedsięwzięcia, zostały w ogóle w Raporcie ocenione w kontekście wykonywania zadań przez organ uzgadniający (inspekcję sanitarną). Jak wynika z dokumentacji, podstawowymi zamierzeniami, gdy chodzi o potencjalne oddziaływania w kontekście kwestii higienicznych i zdrowotnych, były węzeł betoniarski, silosy na cement i kruszarka, obiekty stałe przeznaczone do bytowania ludzi oraz oddziaływanie pojazdów służących transportowi surowców i materiałów budowlanych. Nie wymaga wiedzy specjalistycznej ocena, iż podstawowymi oddziaływaniami, gdy chodzi o tego rodzaju obiekty może być powodowanie hałasu, wprowadzanie pyłów z instalacji produkcyjnej oraz spalin z pojazdów do powietrza, w końcu powstawanie ścieków socjalnobytowych i opadowych. Z treści Raportu wynika z kolei, iż wskazane kwestie były analizowane m.in. w kontekście oddalenia bazy do terenów zamieszkałych przez ludzi, hermetyzacji procesów skutkujących powstawaniem pyłów, uzyskanych doświadczeń w kontekście faktycznych poziomów hałasu generowanego w procesach analogicznych i ostatecznie sformułowano w tym zakresie stosowne konkluzje (patrz np. problematyka hałasu: str. 4. 5, 8, 15, 19; jakości powietrza: str. 4, 12, 15, 16, 19, gospodarki ściekami: str. 5, 8, 10, 14). Wprawdzie w Raporcie nie wymienia się w ogóle, jako źródło oddziaływań wskazanych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy placów do pryzmowania i placów manewrowych (patrz ostatni wyróżnik pkt. 2 projektu decyzji o warunkach zabudowy), Odnotowuje się w nim jednak zamiar wykorzystywania do produkcji kruszywa materiałów z rozbieranych powierzchni chodników i dróg (np. str. 6-7). Przewiduje się jednak wyłącznie ich czasowe przetrzymywanie i segregację na terenie bazy, natomiast składowanie ma dotyczyć betonu skruszonego, jako materiału budowlanego, a więc substancji niebędącej już odpadem (powstałej w wyniku poddania odpadów procesowi odzysku). Nie można z kolei uznać, aby segregacja odpadów z rozbiórki dróg, czy składowanie materiałów budowlanych, jak kruszywo, mogły stanowić istotne źródło oddziaływań z punktu widzenia kwestii higienicznych czy zdrowotnych. Oceniając orzeczenie z 2008 roku w tym kontekście, organ administracji trafnie odnotował, iż orzekając wówczas uznano za istotne przedłożenie na etapie uzgodnienia Raportu i generalnie spełnianie przez ten dokument wymagań ustawowych. Wskazano także, iż analiza oddziaływania wykazała, iż uciążliwości zostaną zamknięte w granicach zakładu. Szerzej odniesiono się do kwestii odprowadzania ścieków, co było uzasadnione treścią wniosku o stwierdzenie nieważności, Wobec faktu, iż już wówczas postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym organ administracji zwolniony był z obowiązku pełnej ponownej oceny oddziaływań obiektu w kontekście wykonywanych zadań, co znalazłoby w takim przypadku odzwierciedlenie w treści uzasadnienia orzeczenia. Ocena sprawy w jej całokształcie w ramach postępowania w 2008 roku, mogła dotyczyć wyłącznie kwestii rażących braków w zgromadzonym materiale dowodowym w 2004 roku, czy jego oczywiście błędnej oceny, nie zaś sprowadzać się do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej prawomocnym postanowieniem, co do meritum. Trafnie wobec tego ocenił organ administracji w zaskarżonym orzeczeniu, iż przesłanką stwierdzenia nieważności orzeczenia z 2008 roku nie może być wadliwość uzgodnienia, gdy chodzi np. o podnoszone w 2008 roku kwestie odprowadzania ścieków, gdyż jak wynika z treści Raportu zagadnienie to było rozważane (choć stosunkowo zwięźle). Wskazano źródła powstawania ścieków (zanieczyszczone wody opadowe i ścieki socjalnobytowe – patrz wskazane wcześniej części Raportu) oraz sposób ich odprowadzania. Informacje te są stosunkowo lakoniczne, lecz ich późniejsza weryfikacja i ewentualne zakwestionowanie właściwej kwalifikacji wód opadowych, gdy chodzi o wymagania, co do ich oczyszczania (np. kwestie dotyczące pozwolenia wodnoprawnego) nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności postanowienia w przedmiocie uzgodnień. Pewne uchybienia bowiem, co do wnikliwości i wyniku analizy nie mogą być kwalifikowane w kontekście rażącego naruszenia prawa. Kwestie ewentualnej rażącej wadliwości Raportu gdy chodzi o odprowadzanie ścieków, były rozważne na etapie wydania orzeczenia w 2008 roku, co potwierdza treść jego uzasadnienia a ma to istotne znaczenie. Wyklucza to uznanie, iż orzeczenie z 2008 roku zostało wydane w tym zakresie z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazano, uwzględniając rodzaje obiektów i ich potencjalne możliwości oddziaływań, gdy chodzi o kwestie higieniczne i zdrowotne, w kontekście zawartości Raportu także nie można postawić organowi orzekającemu w 2008 roku zarzutu, aby pominął w sposób oczywisty istotne kwestie, co do innych rodzajów istotnych oddziaływań obiektów wchodzących w zakres uzgadnianego przedsięwzięcia. Nie są zasadne także inne zarzuty sformułowane przez Stronę skarżącą, z następujących przyczyn: - bez znaczenia przy dokonywaniu uzgodnienia poprzedzającego ustalenie warunków zabudowy w kontekście higeniczno-sanitarnym były kwestie, czy obiekty na terenie, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie, były zalegalizowane we właściwym trybie (m.in. zarzut braku określenia w dokumentacji trybu legalizacji obiektów zamieszczonych na mapie), czy dokonano innych wymaganych prawem uzgodnień, czy w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie dochodzi do naruszenia praw własności osób trzecich (kwestia odprowadzania wód na tereny skarżącej), oddziaływanie na dobra przyrodnicze oraz obiekty zabytkowe – wykraczają one poza zasadniczy zakres uzgodnień z organem inspekcji sanitarnej i nie mogą mieć znaczenia w kontekście nieważności orzeczenia z 2004 roku a więc także oceny orzeczenia mającego za przedmiot legalność tego orzeczenia (z 2008 roku); - podobnie bez znaczenia dla oceny postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy w kontekście jego nieważności, jest kwestia, komu zostało ono doręczone, i na czyj wniosek prowadzone było postępowanie o ustalenie warunków zabudowy (także czy podmiot był właściwie reprezentowany – kwestia wypisu z KRS) – istotne jest wyłącznie, czy uzgodnienia w 2004 roku dokonano na wniosek organu uprawnionego – właściwego w sprawie ustalenia warunków zabudowy (co w sprawie nie budzi wątpliwości – o czym szerzej poniżej); bez znaczenia jest także, czy w postępowaniu zakończonym wydaniem postawienia z 2008 roku zapewniono udział stronom postępowania – wadliwe ustalenie stron może stanowić wyłącznie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – w związku z zasadą niekonkurencyjności postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym); - nie mają znaczenia dla sprawy podnoszone kwestie, dotyczące ujawnionych po wydaniu orzeczenia z 2004 roku nieprawidłowości, co do funkcjonowania bazy – wskazane okoliczności faktyczne nie były znane organowi orzekającemu w sprawie uzgodnienia, o ile miałyby jakiekolwiek znaczenie w kontekście przedmiotu uzgodnienia mogą stanowić wyłącznie podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – patrz zasada niekonkurencyjności); - bezzasadne są zarzuty dotyczące domniemanej legalizacji orzeczeniem składowiska odpadów – z treści postanowienia o uzgodnieniu wynika wyłącznie, iż dotyczy ono realizacji obiektów wymienionych w treści projektu decyzji, o warunkach zabudowy; z kolei z treści Raportu nie wynika, aby elementem tego przedsięwzięcia było składowisko odpadów; w Raporcie wskazano tylko na zamiar wykorzystywania w produkcji m.in. odpadów z rozbiórki dróg oraz przewidywano czasowe gromadzenie i segregację tych odpadów przed wykorzystaniem w procesie produkcji na terenie obiektu objętego projektem decyzji o warunkach zabudowy, co nie oznacza, iż uzgodnieniem objęto miejsca służące składowaniu odpadów, skoro nie wymieniono go, jako elementu przedsięwzięcia polegającego na budowie bazy, składowanie odpadów to jeden ze sposobów ich unieszkodliwiania, co wynika z treści art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), natomiast na terenie bazy przewidywano w ramach przedsięwzięcia objętego uzgodnieniem realizację odzysku odpadów w myśl art. 7 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 9 wskazanej ustawy w wersji na dzień wydania orzeczenia w 2004 roku, - nie istotne są także podniesione przez dopuszczoną do udziału w postępowaniu sądowym Fundacji E. kwestie domniemanych naruszeń wymagań wynikających z przepisów dotyczących zintegrowanego zapobiegania emisjom – obecnie dyrektywa 2008/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz. Urz. UE. Nr L. 24 s. 114 ze zm.) - zagadnienia te nie mogą mieć znaczenia mając na uwadze zakres przedmiotowy uzgodnień z 2004 roku (wyłącznie kwestie higenicznosanitarne); z kolei przesłanką nieważności nie może być uchybienie nieobowiązującym na dzień wydania orzeczenia (2004 r.) aktom, tj.: ustawie o zapobieganiu i ustawie o ocenach. Bezzasadne są również podniesione w toku rozprawy zarzuty dotyczące zawartości akt. Istotnie w aktach PWIS (czerwony skoroszyt) pismo przewodnie z dnia 11 marca 2004 roku dotyczy uzgodnienia inwestycji celu publicznego i wśród przywołanych oznaczeń projektów decyzji nie wymieniono znaków, jakimi opatrzono projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczący budowy bazy. Jednak, nie może w sprawie budzić wątpliwości, iż wolą organu administracji prowadzącego postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy było uzgodnienie także przedmiotowego projektu decyzji i w ten też sposób został zinterpretowany wniosek, co potwierdza treść uzasadnienia postanowienia z 2004 roku. W ocenie Sądu tego rodzaju oczywiste omyłki (gdy chodzi o treść pisma przewodniego) nie mogą odgrywać znaczenia w kontekście oceny kwalifikowanej wadliwości orzeczenia, skoro w sprawie nigdy nie było kwestionowane, aby stosowny organ wystąpił faktycznie o uzgodnienie. Nie można również wykluczyć, iż omyłkowo do akt włączono nie właściwy egzemplarz spośród pism przewodnich wpływających do organu w 2004 roku. Pominięcie tej kwestii w ramach orzekania w 2008 roku jak i 2010 roku nie może mieć znaczenia, skoro ewentualna wadliwość wniosku z 2004 roku nie może być kwalifikowana w kategorii rażącego naruszenia prawa. Skarżąca nie wskazała z kolei, jakie znaczenie w sprawie, w kontekście jej przedmiotu (ocena czy orzeczenie z 2008 roku jest dotknięte kwalifikowana wadliwością), może mieć zamieszczenie w aktach GIS (zielony skoroszyt) wyciągu z akt sprawy prowadzonej przez organ orzekający, co do warunków zabudowy. Trzeba mieć przy tym na uwadze, iż prawidłowość postępowania przez organ właściwy w tym przedmiocie wykracza poza ramy niniejszej sprawy. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. .