IV SA/Wa 479/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia WSA Łukasz Krzycki Asesor WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant Małgorzata Sokólska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2004 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Decyzją nr [...] z dn. [...].12.2003 r. Prezydent W. ustalił na wniosek M. Sp. z o.o. w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji II linii metra na odcinku od stacji [...] do stacji [...] wraz z niezbędnymi urządzeniami, obiektami inżynieryjnymi i usługowymi oraz przyłączami infrastrukturalnymi niezbędnymi do jego obsługi. Wskutek odwołania wniesionego przez L. Sp. z o.o. w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dn. [...].04.2004 r. [...] na zasadzie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ odwoławczy, jako organ o charakterze reformacyjnym, ma obowiązek uwzględniać zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po wydaniu aktu administracyjnego przez organ I instancji. Z dniem 1 stycznia 2004 r. nastąpiła zmiana podstawy prawnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, polegająca na wygaśnięciu Miejscowego Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą nr [...] przez Radę Miasta [...] w dniu [...].09.1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) i Planu Ogólnego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] przez Radę Dzielnicy w dn. [...].02.1993 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...]). Wymienione plany utraciły moc z dn. 01.01.2004 r. na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dn. 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, mającego zastosowanie na mocy art. 85 ust. 1 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestor M. Sp. z o.o. w W. zarzuciło decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów kpa. Skarżąca spółka podniosła, że organ II instancji uchylając decyzję Prezydenta W. naruszył zasadę merytorycznego rozpatrzenia sprawy, wyrażoną w art. 138 § 1 kpa. Nie wskazał także "jakie uprzednie postępowanie ma być prowadzone w ramach ponownego rozpoznania", a budowa II linii metra jest przewidywana od lat. Organ odwoławczy stwierdził, że znajdzie w niniejszej sprawie zastosowanie art. 44 ustawy z dn 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jednocześnie nakazał stosowanie nowych przepisów, co oznacza "obowiązek wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mimo, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. nie przewiduje prowadzenia rozprawy administracyjnej w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". Rozstrzygnięcie organu II instancji narusza również art. 85 ustawy z dn. 27.03.2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również art. 107 kpa, bowiem nie zawiera podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska osoby upoważnionej do wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu, aczkolwiek jej uzasadnienie nie wyjaśnia wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 1 ustawy z dn. 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest realizowana pod względem zgodności z prawem. Mając powyższe kryterium na uwadze Sąd uznał, iż kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest legalna. Trafnie organ II instancji przyjął, iż wobec złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu [...] lipca 2001 r. i brzmienia art. 85 ust. 1 ustawy z dn. 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), znajdą zastosowanie przepisy już nie obowiązującej ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zasadnie również przyjął, iż jako organ reformacyjny ma obowiązek uwzględniać zmiany stanu prawnego, które miały miejsce pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a datą orzekania przez Kolegium i w konsekwencji stosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez II instancję. Takimi zaś normami jest nie tylko ustawa z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz również przepisy prawa miejscowego, a to miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 67 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy utraciły moc po upływie 8 lat tj. 31 grudnia 2002r., chyba że w tym okresie rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania i przystąpiła do sporządzenia lub zmiany planu. Wówczas plan zachowywał ważność do 31 grudnia 2003r. Zatem stosując ustawę z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organ był zobligowany również do stosowania wyżej przytoczonego przepisu art. 67. W niniejszej sprawie organ II instancji przyjął, iż z dniem 1 stycznia 2004 r. wygasły obowiązujące na przedmiotowym terenie dwa plany zagospodarowania przestrzennego, obydwa uchwalone przed 1995 r. Z tego też powodu nie było możliwe orzekanie merytoryczne przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, bowiem zgodnie z art. 44 ust. 1 cytowanej ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, mającej zastosowanie z mocy art. 85 ust. 1 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy w wypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Przy czym z uzasadnienia nie wynika na jakiej podstawie organ odwoławczy przyjął datę 1 stycznia 2004 r. jako datę wyekspirowania przywołanych planów. Zgodnie bowiem z art. 67 ust. 1 powoływanej ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wszystkie plany uchwalone przed 01.01.1995 r. utraciły moc po upływie 8 lat od daty wejścia w życie tej ustawy tj. z dniem 31.12.2002 r. Dopiero uchwalenie przez radę gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpienie do sporządzenia nowego planu lub do zmiany dotychczasowego, powodowało przedłużenie mocy dotychczasowego planu najpóźniej do dnia 31.12.2003 r. Jak wynika natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ nie ustalił, czy została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu dla tego rejonu lub zmiany planów dotychczasowych. Odnośnie bowiem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, to w wypadku W. rolę takiego studium stosownie do art. 27 ust. 2 ustawy z dn. [...].03.2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. nr [...], poz. [...] ze zm.) pełni dotychczasowy plan zagospodarowania W.. W konsekwencji zatem nie jest wiadomym, czy dla rejonu objętego inwestycją powołane plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 01.01.2003 r., czy też jak przyjęło Kolegium z dniem 01.01.2004 r. Nie mniej jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na treść samego rozstrzygnięcia, bowiem niezależnie od daty utraty mocy planów, niewątpliwie w dacie orzekania przez Kolegium przepisy te już nie obowiązywały. Ustawa zaś o zagospodarowaniu przestrzennym wymaga w takim wypadku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, przygotowania decyzji przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne, a także stwierdzenia przez wojewodę zgodności projektu takiej decyzji z prawem. Rozstrzygnięcie zatem sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, co stanowi przesłankę do uchylenia przez organ II instancji kontrolowanej decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa. Nie jest zatem trafny zarzut zawarty w skardze naruszenia wyżej wymienionego przepisu. Kolegium bowiem w tym wypadku nie mogłoby orzec co do istoty sprawy. W wypadku stwierdzenia tego rodzaju uchybień wyłącznie mogło zastosować art. 138 § 2 kpa. Przy czym uchylając decyzję Kolegium nie miało obowiązku wskazywać jakie konkretnie okoliczności organ winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nietrafny jest zatem również zarzut skargi, iż nie zostało wskazane, jakie ma być "przeprowadzone postępowanie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Za niejasną zaś należy uznać skargę w części wywodów dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, skoro jak już zostało stwierdzone, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy znajdzie zastosowanie ustawa z dn. 07.07.1994 r. nie przewidująca tego rodzaju rozwiązań prawnych. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Niewątpliwie zaś do dnia wejścia w życie nowej ustawy tj. do dnia 10 lipca 2003 r. decyzja ostateczna w niniejszej sprawie nie została wydana. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa, polegający na braku w decyzji imion, nazwisk i stanowisk osób wydających decyzję. W kontrolowanej bowiem decyzji takie składniki są zawarte. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak na wstępie.