IV SA/Wa 479/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "W." na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Gminy W. na rzecz skarżącej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "W." kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Rada Miasta W. odrzuciła zarzut Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej " W." wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], co do ustaleń planu dotyczących: sytuowania ogrodzeń na terenach kwartałów, realizacji parkingów podziemnych, ustalonych limitów miejsc parkingowych, zabudowy na terenie oznaczonym w planie C2.8 U, modernizacji sieci uzbrojenia terenu i związanych z tym niedogodnościami ( hałasem). W uzasadnieniu uchwały podniesiono, iż w rejonie ulicy [...] projekt planu jedynie dopuszcza realizacje ogrodzeń, a nie wprowadza obowiązku ogradzania jakichkolwiek terenów. Projektowana zabudowa na terenie oznaczonym C 2.8 U budynku handlowo –usługowego po zakończeniu budowy stacji metra "[...]" odizoluje budynki mieszkalne znajdujące się na terenie C 2.2 MW/U od uciążliwości związanych z funkcjonowaniem metra i ruchem komunikacyjnym ul. [...]. Nakaz realizacji potrzeb parkingowych na własnych działkach wynika z wiążących ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania zawartych w uchwale z dnia [...] lipca 2001r. Plan miejscowy określa zasady obsługi w media, przy czym ustalenia planu nie odnoszą się do eksploatacji i modernizacji terenu oraz sposobu eliminacji niedogodności z tym związanych. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa " W." podnosząc zarzut naruszenia: - przepisów prawa materialnego – art. 6 ust. 4, art. 9 i art. 10 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej uchwały, w tym art. 18 ust. 2 pkt. 2a i 8, art. 23, art. 24 i art. 27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6, art. 11 i art. 104 § 3 kpa, a nadto - błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, iż budowa parkingów podziemnych oraz wzniesienie budynku na terenie C 2.2. MW/U nie spowoduje zagrożenia stabilności gruntów i budynków na nich wzniesionych, jak też nie spowoduje utrudnień w komunikacji, - naruszenie interesu prawnego Spółdzielni poprzez ograniczenie uprawnień właścicielskich przez nałożenie obowiązku ogrodzeń terenu, konieczności realizacji parkingów podziemnych, wprowadzenia wskaźników parkingowych oraz obowiązku udostępnienia nieruchomości w celu modernizacji sieci uzbrojenia. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podnosząc, iż rolą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uporządkowanie istniejącego stanu zagospodarowania terenów zabudowanych, w tym zasad parkowania pojazdów , modernizacji infrastruktury, uzupełnienia zabudowy. Na terenie objętym planem brak jest miejsc do parkowania i dlatego stworzono możliwość realizacji parkingów podziemnych. Inwestycja tego rodzaju pozostaje w sferze prywatnej, a ustalenia planu zezwalają jedynie na jej realizację. Plan wprowadza zasady lokalizacji miejsc parkingowych na terenie własnym, a to oznacza, że mieszkańcy nie będą mogli parkować poza terenem skarżącej Spółdzielni. Miejscowy plan musi uwzględniać interes wszystkich właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, a to oznacza ,że inicjatywa zabudowy terenu sąsiadującego z terenem skarżącej na cele pawilonu usługowego należy do jego właściciela, a Spółdzielnia nie ma podstaw prawnych do żądania zachowania tego terenu w stanie dotychczasowym. Ustalenia planu nie nakładają obowiązku realizacji ogrodzeń, a jedynie ze względu bezpieczeństwa i komfortu zamieszkiwania umożliwiają ich wykonanie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, organ stwierdził, że nie mają one zastosowania w sprawie, gdyż procedura sporządzenia planu jest procedurą legislacyjną, a nie administracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r, Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 27 ust.1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( jedn. tekst z 1994r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) , ale mającej zastosowanie w sprawie niniejszej na mocy art. 85 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem, przy czym celowość i trafność przyjętych w planie rozwiązań nie należy do zakresu badania sądu administracyjnego. Należy nadto zaznaczyć, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ,postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną . Przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż uchwała rady gminy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu ma zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi kierowała się, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wskazać powody, dla których nie mógł być uwzględniony. W przekazanych Sądowi aktach niniejszej sprawy znajduje się zaskarżona uchwała Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. odrzucająca zarzut Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej " W." podpisana przez Wiceprzewodniczącego Rady W. M. S., z tym że na dołączonym do niej uzasadnieniu, brak jest podpisu Wiceprzewodniczącego. Natomiast na każdej jego stronie znajduje się tylko pieczątka i podpis radcy prawnego dr A.S. Zobowiązany przez Sąd pełnomocnik Rady nie przedłożył podpisanego uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Podkreślić należy, że rada gminy jako organ kolegialny swoją wole wyraża w formie uchwały, przy czym zasady podpisywania uchwały określa regulamin rady gminy. Zasadą jest, iż uchwałę podpisuje przewodniczący rady gminy lub wiceprzewodniczący. Częścią integralną uchwały jest sporządzone do niej uzasadnienie, wyjaśniające powody podjętej uchwały przez kolegialny organ gminy. Zatem jeżeli w uzasadnieniu uchwały mamy do czynienia z wyrażeniem woli rady gminy w formie pisemnej, to tak samo jak sama uchwała wymaga podpisania przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego organu. W przeciwnym razie brak podpisu na uzasadnieniu do uchwały, jako integralnej jej części sprawia, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż jest ono wyrazem woli organu, a to powoduje, że nie ma ono waloru uzasadnienia stanowiska rady gminy. Inaczej rzecz ujmując, brak podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania rady gminy na uzasadnieniu do uchwały tego organu sprawia, iż uzasadnienie to musi być uznane za nie istniejące. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie ma podpisu wiceprzewodniczącego Rady W. M. S., i z tego względu, w ocenie Sądu, uzasadnienie to nie ma bytu prawnego. W tych warunkach nie można uznać, iż zaskarżona uchwała stosownie do wymogu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera uzasadnienie faktyczny i prawne. To zaś powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z przyczyn wyżej wymienionych Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.