IV SA/Wa 483/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi U. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - oddala skargę - W dniu 22 maja 2012 roku U. N. wystąpiła za pośrednictwem pełnomocnika pani M. O. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w ramach tak zwanej abolicji. W uzasadnieniu powyższego wniosku cudzoziemka wskazała, iż przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski od 2006 roku z ostatnim wjazdem w dniu 9 marca 2008 roku. Działając na podstawie art. 3 ust. 2 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1133) - Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 roku orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu odmownej decyzji Wojewoda wskazał, że cudzoziemka wjechała po raz pierwszy na terytorium RP w 2008 roku, zaś z paszportu cudzoziemki (wydanego w dniu 7 grudnia 2007r. w [...]) wynika, że w grudniu 2007 roku i w styczniu 2008 roku wyjeżdżała z [...] do [...]. Od ww. decyzji organu wojewódzkiego pełnomocnik strony złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji zezwalającej na pobyt na terenie Rzeczpospolitej Polskiej ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 1 stycznia 2012 roku weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 1 tej ustawy możliwość zalegalizowania pobytu mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 roku, których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 roku, którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 roku trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 wskazanej ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się art. 64 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1 (art. 3 ust. 5 wymienionej ustawy). Zgodnie z powołanym art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 z poźn. zm.) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 cytowanej ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku, cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy. Mając na uwadze powyższe, Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców uznał za zasadne zgodnie z treścią art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego dokonanie ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT". Jak wynika z odczytu danych z systemu, strona nie występowała na terytorium Polski o nadanie jej statusu uchodźcy, w związku z czym należy stwierdzić, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Wobec powyższego organ uznał, że w przedmiotowej sprawie pozostaje do rozstrzygnięcia kwestia, czy strona spełnia przesłanki określone w art. 1 pkt 1 wymienionej wyżej ustawy. W dniu 22 maja 2012 roku zainteresowana wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ramach abolicji. W części IV wniosku lit. a dotyczącej poprzednich i pobytów na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej strona wpisała: "wcześniej nielegalnie od 2006 roku. Później wjazd w marcu 2008 roku", zaś w lit. b dotyczącej daty ostatniego wjazdu wpisała: "2008.03.08". Z kolei w części V dotyczącej podróży i i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat wnioskodawczyni wpisała: "Polska [...] (2007 roku) [...] Polska (2008 rok)". Do powyższego wniosku cudzoziemka załączyła potwierdzoną za zgodność kserokopię dokumentu podróży nr [...] wydanego w dniu 7 grudnia 2007 roku w [...] z okresem ważności do dnia 6 grudnia 2012 roku. W wymienionym wyżej dokumencie podróży znajduje się wiza krajowa [...] wydana przez konsula w U. B. w dniu [...] marca 20Ó8 roku z okresem ważności do dnia 31 stycznia 2009 roku przez 335 dni, na podstawie której wnioskodawczyni wjechała na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez przejście kolejowe w [...] w dniu 9 marca 2008 roku. We wskazanym dokumencie podróży znajduje się również wiza tranzytowa do Polski nr [...] ważna od dnia 4 marca 2008 roku do dnia 9 marca 2008 roku, na podstawie której aplikująca w dniu 4 marca 2008 roku wjechała na terytorium [...] oraz opuściła jej terytorium w dniu 9 maca 2008 roku. Jednocześnie w wymienionym wyżej dokumencie podróży na stronie 32 znajdują się [...] i [...] pieczęcie świadczące o tym, iż wnioskodawczyni w okresach: od dnia 13 grudnia 2007 roku do dnia 14 grudnia 2007 roku oraz od dnia 19 stycznia 2008 roku do dnia 21 stycznia 2008 roku wyjeżdżała z [...] i przebywała na terytorium [...]. Ponadto na stronie 12 wskazanego dokumentu podróży znajduje się informacja, iż decyzją z dnia [...] maja 2010 roku komendant N. Oddziału Straży Granicznej zobowiązał cudzoziemkę do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie kolejno w dniu 22 maja 2012 roku, w dniu 29 maja 2012 roku oraz w dniu 13 września 2012 roku Wojewoda [...] wezwał pełnomocnika wnioskodawczyni do przedstawienia dokumentów potwierdzających nieprzerwany pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej od dnia 20 grudnia 2007 roku wzywając jednocześnie stronę do stawiennictwa na celem złożenia wyjaśnień w dniu 18 października 2012 roku. W dniu 18 października 2012 roku cudzoziemka przed Wojewodą [...]zeznała do protokołu: (na pytanie kiedy przyjechała do Polski) "W marcu 2006 roku, miałam wizę turystyczną na 45 dni, zostałam nielegalnie, wyjechałam w lutym 2007 roku do domu do [...], wyjechałam pociągiem z W. do M. na granicy w [...] i [...] zapłaciłam 50 dolarów pracownikowi w [...], to chyba 15 luty 2007 rok, [...] zapłaciłam też 50 dolarów, puścili mnie(...)do [...] przez [...] do U. B. pojechałam pociągiem. Wróciłam do Polski z nowym paszportem z zezwoleniem na pracę na rok czasu w marcu 2008 roku(...)". W dalszej części zeznań wnioskodawczyni opisała swój pobyt na terenie Polski po przyjeździe w marcu 2008 roku podając: "zaczęłam jako szwaczka w K., około 300 kilometrów od W. (...) Byłam w K. do 10 stycznia 2009 roku potem przyjechałam do O. (...) adresu nie pamiętam. W tym domy pracowali sami obcokrajowcy. Mój właściciel firmy składał w moim imieniu wniosek o zezwolenie na pobyt w Polsce w W., nie dostałam zezwolenia, nie wyjechałam z Polski (...) (na pytanie: gdzie potem pani mieszkała W W. ulica S., numeru nie zna, pracowałam w szwalni na P. (...) adresu nie znam(...) potem w Z. wynajmowałam mieszkanie ulica Ż. [...], mieszkałam u Polaka (...) potem wynajęłam mieszkanie w Z. przy R. w W. a nie w Z., na ulicy B. [...] (...) i potem na ulicę O. [...] m [...] w W. (...) nie wyjechałam z Polski, byłam zatrzymana 12 maja 2010 roku w w. przez Straż Graniczną (...) otrzymałam decyzje o opuszczeniu Polski, ale nie wyjechałam." Dokonując analizy zebranego materiały dowodowego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż twierdzenia strony zawarte we wniosku o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz złożone podczas jej przesłuchania w dniu 18 października 2012 roku pozostają w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez Wojewodę [...]. Powyższe potwierdzają między innymi uzyskanie przez cudzoziemkę dokumentu podróży w [...] nr [...] w dniu 7 grudnia 2007 roku, zawierającego wizę krajową z dnia 3 marca 2008 roku oraz stemple wjazdowe [...] i [...] wskazujące na to, iż wnioskodawczyni w grudniu 2007 roku oraz w styczniu 2008 roku wyjeżdżała z [...] i przebywała na terytorium [...]. Należy podkreślić, iż zainteresowana nie wskazała powyższych informacji we wniosku. Jednocześnie podkreślono, iż cudzoziemka w dniu 20 stycznia 2009 roku wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Jak wynika z danych zawartych we wniosku jako datę wjazdu na terytorium Polski w części IV wniosku wskazała: "09,03.2008r" jednocześnie brak jest informacji o poprzednich pobytach w Polsce. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji uznał, iż zainteresowana złożyła przedmiotowy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony świadomie nie wskazując w części E pkt V podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat oraz fałszywą datę wjazdu na teren Rzeczpospolitej Polskiej. Informacje zawarte w części E pkt V formularza wniosku, dot. podróży i pobytów zagranicznych U. N. w okresie ostatnich 5 lat mają istotne znaczenie dla stwierdzenia, czy jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w badanym okresie był nieprzerwany w rozumieniu art. 3 ust. 4 tzw. ustawy abolicyjnej i co do zasady warunkują kierunek prowadzonego postępowania dowodowego, zmierzającego między innymi do stwierdzenia, od kiedy cudzoziemiec przebywa w Polsce. Wymienione wyżej informacje mają wpływ na podejmowane przez organ czynności dowodowe, ich ukierunkowanie, a także szybkość postępowania w sprawie. Należy podkreślić, że na 7 stronie wniosku o .udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dotyczące między innymi konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zainteresowana w dniu składania wniosku podpisała wniosek i wskazane oświadczenie, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji i świadomość wymienionych wyżej konsekwencji, zaś zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 3 wymienionej wyżej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały i przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Informacje jakie organ uzyskał w trakcie postępowania w I instancji, to jest pobyt cudzoziemki na terenie [...] w okresie grudzień 2007 roku oraz styczeń 2008 roku, których strona nie wskazała we wniosku, niewątpliwie wskazują na to, iż miała ona świadomość podania we wniosku fałszywych informacji. W tym miejscu należy wskazać, iż informacje co do daty przyjazdu na teren Polski wskazane przez stronę w przedmiotowym wniosku oraz w zeznaniach z dnia 18 października 2012 roku nie pokrywają się z informacjami wskazanymi przez stronę we wniosku o wydanie zezwolenia na zamieszkanie z dnia 20 stycznia 2009 roku, to jest 2006 rok, wobec czego w ocenie organu odwoławczego, budzą poważne wątpliwości wyjaśnienia cudzoziemca dotyczące faktycznego okresu pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej we wskazanym przez stronę okresie. Należy w tym miejscu wskazać, że uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany (przy uwzględnieniu art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach) wyłącza ujawnienie takich okoliczności, które według zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, że aplikujący faktycznie przebywał na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 roku. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż okolicznościami obalającymi domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust. 4 wymienionej ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku jest zatajony we wniosku pobyt cudzoziemki na terenie [...], a ponadto fakt wydania w dniu 7 grudnia 2007 roku dokumentu podróży na terenie [...]. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, organ I instancji prawidłowo rozważył stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. W ocenie organu II instancji powyższe istotne dla sprawy okoliczności obalają domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 roku, a zatem przesłanki o której stanowi art 1 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie należy jednoznacznie stwierdzić, iż z uwagi na brak zamieszczenia przez cudzoziemkę powyższych danych dotyczących jej pobytu na terytorium [...], w sprawie zachodzi również przesłanka wynikająca z art. 3 ust. 2 pkt 3. W sprawie nie naruszono zasady aktywnego uczestnictwa strony w postępowaniu, gdyż była ona informowana o możliwości wglądu do akt i wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału dowodowego. Informowano Ją także o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy, która ze względu na jej przedmiot, należy do kategorii spraw trudnych, wymagających wnikliwej analizy i oceny stanu faktycznego. Z uwagi na powyższy stan faktyczny i kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 3 ust. 2 tak zwanej ustawy abolicyjnej ("Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli...") podjęcie rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie udzielenia stronie przedmiotowego zezwolenia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony- doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie wymienionej wyżej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 fipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.). W związku z powyższym stanem faktycznym stwierdzam brak podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji Wojewody [...] na korzyść cudzoziemca i postanawiam jak na wstępie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013r. nr [...] wniosła U. N., działając przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono, iż wydana została z naruszeniem prawa art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. Wskazano, że organy administracji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w kwestii nieprzerwanego pobytu skarżącej na terytorium RP od 2006 roku oraz nie wyjaśniły kwestii wyjazdu skarżącej z terytorium RP oraz pobytu na terenie innych państw. Wskazano, iż bezzasadne było przyjęcie, iż skarżąca w toku niniejszego postępowania podała nieprawdziwe dane zaś w toku innych postępowań przed Wojewodą przedstawione dane dotyczące okresu pobytu na terenie RP były prawdziwe. Skarżąca podniosła, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, zaś samo rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1133). Zgodnie z art 1 tej ustawy możliwość zalegalizowania pobytu mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 roku, których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 roku, którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 roku trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Ponieważ, jak wynika z odczytu danych z Systemu Informatycznego "POBYT", strona nie występowała na terytorium Polski o nadanie jej statusu uchodźcy, w związku z czym organ zasadnie przyjął, iż wobec cudzoziemki nie zachodziły przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Wobec powyższego sprawie pozostawała do rozstrzygnięcia kwestia, czy strona spełniała przesłanki określone w art. 1 pkt 1 wymienionej wyżej ustawy. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku, cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Trzeba wskazać, że w swoim wniosku złożonym do organu 22 maja 2012r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w części IV lit. a dotyczącej poprzednich pobytów na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej strona wpisała: "wcześniej nielegalnie od 2006 roku. Później wjazd w marcu 2008 roku", zaś w lit. b dotyczącej daty ostatniego wjazdu wpisała: "2008.03.08". Z kolei w części V dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat wnioskodawczym wpisała: "Polska [...] (2007 roku) [...] Polska (2008 rok)". Do powyższego wniosku cudzoziemka załączyła potwierdzoną za zgodność kserokopię dokumentu podróży nr [...] wydanego w dniu [...] grudnia 2007 roku w [...] z okresem ważności do dnia 6 grudnia 2012 roku. W tym dokumencie podróży znajduje się wiza krajowa [...] wydana przez konsula w U. B. w dniu [...] marca 2008 roku z okresem ważności do dnia 31 stycznia 2009 roku przez 335 dni, na podstawie której wnioskodawczyni wjechała na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez przejście kolejowe w [...] w dniu 9 marca 2008 roku. We wskazanym dokumencie podróży znajduje się również wiza tranzytowa do Polski nr [...] ważna od dnia 4 marca 2008 roku do dnia 9 marca 2008 roku, na podstawie której skarżąca w dniu 4 marca 2008 roku wjechała na terytorium [...] oraz opuściła terytorium [...] w dniu 9 maca 2008 roku. Jednocześnie w wymienionym wyżej dokumencie podróży na stronie 32 znajdują się [...] i [...] pieczęcie świadczące o tym, iż wnioskodawczyni w okresach: od dnia 13 grudnia 2007 roku do dnia 14 grudnia 2007 roku oraz od dnia 19 stycznia 2008 roku do dnia 21 stycznia 2008 roku wyjeżdżała z [...] i przebywała na terytorium [...]. Na stronie 12 wskazanego dokumentu podróży znajduje się informacja, iż decyzją z dnia [...] maja 2010 roku komendant N. Oddziału Straży Granicznej zobowiązał cudzoziemkę do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W dniu 18 października 2012 roku cudzoziemka przed Wojewodą [...] zeznała do protokołu: (na pytanie kiedy przyjechała do Polski) "W marcu 2006 roku, miałam wizę turystyczną na 45 dni, zostałam nielegalnie, wyjechałam w lutym 2007 roku do domu do [...], wyjechałam pociągiem z W. do M. na granicy w [...] i [...] zapłaciłam 50 dolarów pracownikowi w [...], to chyba 15 luty 2007 rok, [...] zapłaciłam też 50 dolarów, puścili mnie(...)do [...] przez [...] do U. B. pojechałam pociągiem. Wróciłam do Polski z nowym paszportem z zezwoleniem na pracę na rok czasu w marcu 2008 roku(...)". W dalszej części zeznań wnioskodawczyni opisała swój pobyt na terenie Polski po przyjeździe w marcu 2008 roku podając: "zaczęłam jako szwaczka w K., około 300 kilometrów od W. (...) Byłam w K. do 10 stycznia 2009 roku potem przyjechałam do O. (...) adresu nie pamiętam. W tym domy pracowali sami obcokrajowcy. Mój właściciel firmy składał w moim imieniu wniosek o zezwolenie na pobyt w Polsce w W., nie dostałam zezwolenia, nie wyjechałam z Polski (...) (na pytanie: gdzie potem pani mieszkała) W W. ulica S., numeru nie zna, pracowałam w szwalni na P. (...) adresu nie znam(...) potem w Z. wynajmowałam mieszkanie ulica Ż. [...], mieszkałam u Polaka (...) potem wynajęłam mieszkanie w Z. przy R. w W. a nie w Z., na ulicy B. [...] (...) i potem na ulicę O. [...] m [...] w W. (...) nie wyjechałam z Polski, byłam zatrzymana 12 maja 2010 roku w warszawie przez Straż Graniczną (...) otrzymałam decyzje o opuszczeniu Polski, ale nie wyjechałam." Dokonując analizy przedstawionego materiału dowodowego należy zauważyć, że twierdzenia strony zawarte we wniosku o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz złożone podczas jej przesłuchania w dniu 18 października 2012 roku pozostają w sprzeczności. Powyższe potwierdzają między innymi takie okoliczności jak uzyskanie przez cudzoziemkę dokumentu podróży w [...] nr [...] w dniu 7 grudnia 2007 roku, zawierającego wizę krajową z dnia [...] marca 2008 roku oraz stemple wjazdowe [...] i [...] wskazujące na to, iż wnioskodawczyni w grudniu 2007 roku oraz w styczniu 2008 roku wyjeżdżała z [...] i przebywała na terytorium [...]. Należy podkreślić, iż zainteresowana nie wskazała powyższych informacji we wniosku. Jednocześnie trzeba stwierdzić, że cudzoziemka w dniu 20 stycznia 2009 roku wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i w tamtym wniosku jako datę wjazdu na terytorium Polski (część IV wniosku) wskazała: dzień 9 marca 2008r. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, iż zainteresowana złożyła przedmiotowy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony świadomie nie wskazując w części E pkt V podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat oraz nieprawdziwą datę wjazdu na terytorium Polski. Trzeba podkreślić, że informacje zawarte w części E pkt V formularza wniosku, dotyczące podróży i pobytów zagranicznych U. N. w okresie ostatnich 5 lat miały istotne znaczenie dla stwierdzenia, czy jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w badanym okresie był nieprzerwany w rozumieniu art. 3 ust. 4 tzw. ustawy abolicyjnej i są istotne dla stwierdzenia, od kiedy cudzoziemka przebywa w Polsce. Należy podkreślić, że na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dotyczące między innymi konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zainteresowana w dniu składania wniosku podpisała wniosek i wskazane oświadczenie, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji i świadomość wymienionych wyżej konsekwencji, zaś zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Informacje jakie organ uzyskał w trakcie postępowania w I instancji, to jest dotyczące pobytu cudzoziemki na terenie [...] w okresie grudzień 2007 roku oraz styczeń 2008 roku, których strona nie wskazała we wniosku, niewątpliwie wskazują na to, iż miała ona świadomość podania we wniosku fałszywych informacji. W tym miejscu należy wskazać, iż informacje dotyczące daty przyjazdu na teren Polski wskazane przez stronę w przedmiotowym wniosku oraz w zeznaniach z dnia 18 października 2012 roku nie pokrywają się z informacjami wskazanymi przez stronę we wniosku o wydanie zezwolenia na zamieszkanie z dnia 20 stycznia 2009 roku. Obecnie strona podaje rok 2006 zaś przy wniosku z roku 2009 podała rok 2008. W tej sytuacji organ miał podstawę by uznać, że wyjaśnienia cudzoziemki dotyczące faktycznego okresu pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej budzą poważne wątpliwości. Sąd stwierdza, że uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany (przy uwzględnieniu treści art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach) wyłącza ujawnienie takich okoliczności, które według zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, że wnioskodawca faktycznie przebywał na terytorium Polski, co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 roku. Sąd stwierdza, iż okolicznością obalającą domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej z dnia 28 lipca 2011 roku jest zatajony we wniosku pobyt cudzoziemki na terenie [...], a ponadto fakt wydania w dniu 7 grudnia 2007 roku dokumentu podróży na terenie [...]. Zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo rozważyły stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy. W ocenie Sądu, wskazane powyżej, istotne dla sprawy okoliczności obalają domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemki na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 roku, a zatem przesłanki o której stanowi art. 1 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie należy jednoznacznie stwierdzić, iż z uwagi na brak zamieszczenia przez cudzoziemkę powyższych danych dotyczących jej pobytu na terytorium [...], w sprawie zachodzi również przesłanka do odmownego załatwienia wniosku, wynikająca z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy. W związku z powyższym Sąd podzielił argumentację organu administracji przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r.f poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.